อยากมีมึงในทุกๆวันเข้าใจมั้ย?
ไม่มีกู มึงต้องอยู่ให้ได้นะ มึงต้องมีความสุขให้ได้

ฉันเป็นโรคซึมเศร้า
ใช่ แต่การที่เขาอยู่มันไม่ใช่ฉันร้องขอ
เขาอยู่เพราะ เขาเป็นผู้ชายที่แสนดี

เขาเป็นเพื่อนที่แสนดีคนนึงน่ะ

ทันทีที่เพื่อนป่วย เขาก็ใจดี ‘อาสา’ อยู่เป็นเพื่อน
จะอยู่กับมึงจนกว่า โรคเหี้ยๆนี่จะหาย
ใจดีตลอดเลยนะ เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก
จนตอนนี้เราทั้งคู่ต่างจะทำงานแล้ว
ระยะเวลายาวนานกันพอๆกับความรู้สึกที่ฉันมีให้

ฉันบอกตัวเองว่าพอหลายครั้ง
แต่ก็แน่หละ ฉันทำไม่ได้
กับเรื่องของเธอ ฉันไม่เคยพอเลย


เรื่องของเรา นาน นานมากพอที่นิ้วมือกำลังจะนับไม่หมด 


ทักมาหาบ้างได้มั้ยอ่ะ

ชีวิตคนเราก็ต้องเดินต่่อป้ะวะ
แม้จะได้คุยกันวันละ 2 ประโยค
จับใจความได้แค่ประโยคสั้นๆ
แต่แค่นั้นก็ทำให้ฉันสุขใจ และ ยังคงยิ้ม

เขาเดินหน้าต่อ
แบบที่ไม่มีฉัน
แบบที่ไม่หันกลับมามอง
เดินต่อไปตามทางที่เขาเลือก

มีความสุขมากๆนะ
ดูแลตัวเองดีๆ
อย่าทำงานหนักมากนะ
ชอบหักโหมรู้ตัวป่าว

- 🚗 - 
SHARE
Written in this book
เธอ
Writer
Agirlundertherain
agirlundertherain
Sky , why are you crying?

Comments