ถึงคุณ..คนที่เป็นวงโคจรในปีสองศูนย์หนึ่งแปด


ชีวิตที่ไม่มีคุณมันก็ดีไปอีกแบบ
พูดง่ายๆคือ..ไลฟ์สไตล์ที่ผมปรารถนาถูกเติมเต็มด้วยความเห็นแก่ตัวซะจนหมดเปลือก

เฮฮาปาร์ตี้ สูบบุหรี่ กินเหล้า กลับเช้า
ดูหนังสามสี่เรื่องต่อวัน อ่านหนังสือ เขียนนิยาย
ใช้ชีวิตท่องโลกแบบขาดการติดต่อสือสาร
หรือแม้กระทั่งนอนโง่ๆทั้งวัน โดยที่ไม่ต้องกังวลว่า...

ยี่สิบสี่ชั่วโมงในหนึ่งวันนั้น ผมใช้เวลาร่วมกับคุณมากพอหรือยัง

ผมไม่อาจปฏิเสธว่าทั้งหมดนั้น นั่นคือความเห็นแก่ตัวของผม

แต่ได้โปรดอย่าเข้าใจผิดว่า ชีวิตในช่วงเวลาที่มีคุณนั้นมันเลวร้าย

คุณเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดที่ผ่านเข้ามาโคจรรอบโลกใบเล็กๆของผู้ชายคนนี้ คุณเป็นคนที่ปรารถดีต่อชีวิตผู้ชายอันแหลกเหลกที่คุณสัมผัสถึง

คุณขอให้ผมเลิกเหล้า เลิกบุหรี่
คุณขอให้ผมเลิกท่องราตรีและกลับบ้านก่อนเช้า
คุณขอให้ผมเอาเงินที่ลงกับสิ่งเหล่านั้นมาเก็บหอบรอมริด
คุณอยากให้ผมสร้างชีวิตเพื่อจะได้เป็นผู้ชายที่ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

ผมรู้ และผมก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเป็นผู้ชายในฝันของคุณ

แต่บางอย่างที่คุณขอ มันก็ทำให้โลกใบเล็กๆที่ชื่อว่าความเห็นแก่ตัวของผมมันแห้งแล้ง

"เลิกบ้างได้ไหม กับการติดเพื่อนขนาดนั้น" น้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ของคุณดังลั่น

"เลิกไม่ได้ แต่ลดได้" ผมตอบแบบไม่สบอารมณ์นัก

"ปีหนึ่ง วันปีใหม่ สงการณ์ และวันเกิดเพื่อนๆของคุณพอมะ" คุณยื่นข้อเสนอ

"มันก็เกินไป เดือนล่ะสองสามครั้งไม่ได้เหรอ" ผมต่อรอง

"ไม่ได้ มีให้เลือกแค่นั้น จะเอาก็เอา ไม่เอาก็เลิกกันไปเลย" คุณยืนคำขาด

"เออๆ แบบนั้นก็ได้" ผมโกหก!!

และผมว่าคุณก็รู้ เพราะคุณชอบคนที่ยอมคุณเสมอไง
แต่ผมก็รู้ว่าคุณก็หวังให้ผมทำแบบนั้นให้ได้จริงๆ

คุณอยากสร้างครอบครัวในเร็ววัน มีลูกตัวน้อยๆ
คุณชอบเด็กเล็กยิ่งกว่าอาหารที่คุณชอบทำซะอีก
ผิดกับผมที่เกลียดเสียงงอแงของเด็ก ผมอยากมีแค่คุณกับผม

คุณอยากให้ผมรับราชการเพราะมันมั่งคง
ผมส่ายหน้าให้กับการรับ เพราะชีวิตผมมีแพสชั่นให้กับเรื่องราวของศิลปะ

คุณอยากให้ผมไปอยู่เชียงใหม่ เพราะคุณเกลียดกรุงเทพมหานคร
ผมก็อยากไปอยู่เชียงใหม่ แต่ผมทิ้งทุกอย่างไปในเร็ววันไม่ได้

คุณอยากให้ผมเลิกแบกเป้ขึ้นดอยและเลิกลอยล่องไปกับทะเล
เพราะคุณไม่ชอบความลำบากและขยาดคลื่นทะเล
ผมชอบชีวิตโลดโผน เสพติดธรรมชาติ และความสวยงามแบบไม่ต้องเติมแต่ง

คุณอยากให้ผมใช้เวลากับคุณมากขึ้น
แต่ผมก็อยากเขียนหนังสือ จมกองหนัง และกองหนังสือ

จนวันหนึ่งคุณก็บอกว่าชีวิตของเรามันไม่เหมาะสมกัน

"คุณน่าจะหาคนที่ไปกับคุณได้ทุกที่ กินเหล้าสูบบุหรี่ พูดคุยเรื่องเซ๊กส์อย่างหมดเปลือก หรือไม่เรียกร้องอะไรมากมายอย่างฉันนะ"

ผมสัมได้ถึงประโยคที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"บางที่คุณอาจเจอผู้ชายที่ไม่ดื้อ และมั่นคงกว่าผมก็ได้นะ"

คุณเงียบไปสักพัก

"ฉันเจอคุณก็รู้ แต่ติดที่ว่าฉันรักคุณคนเดียวไปแล้วไง"
คุณบอกด้วยเสียงสั่นเคลือ "ฉันก็หวังให้คุณเป็นผู้ชายที่ใช้ได้กว่านี้ปะวะ คุณจะให้ฉันเดินไปบอกพ่อแม่ฉันอย่างไง จะให้ฉันไปบอกว่าผู้ชายอย่างคุณ จะดูแลลูกสาวคนเดียวของเขาอย่างนั้นหรือ
มีหวังคุณจะโดนลูกซองตั้งแต่ตีนกระได ไหนจะปืนสั้นของพี่ชายฉัน แค่คิดก็มืดมนแล้ว"

"ผมรู้ ผมก็พยายามอยู่นี่ไง แต่ถ้าคุณรอไม่ไหว...."

"ไม่ต้องพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูดก็ได้นะ" คุณตัดบท

ในใจลึกๆเราต่างรู้ว่าปลายทางของเรานั้นมันช่างห่างไกลและเหน็บหนาวเหลือเกิน เหมือนกับต้นรักที่เราปลูกมันไม่ออกดอกแตกกิ่งก้านใบ

"ทำไมคุณถึงรักฉัน" คุณถามคำถามที่ผมเลี่ยงคำตอบมาโดยตลอด

ผมนิ่งเงียบ ....ก่อนตอบ "ผมไม่รู้ อาจเป็นเพราะคุณคือผู้หญิงคนเดียวที่ที่ยอมลงเรือในลำที่มันมีแต่รูรั่ว และพยายามช่วยผมอุดรูรั่วนั้น ทั้งที่คุณก็ไม่ชอบสายน้ำที่เรากำลังร่องลอยอยู่นี้"

คุณเงียบไปสักพัก....

"แล้วทำไมคุณรักผมล่ะ"

"เพราะคุณคือผู้ชายที่เข้าใจผู้หญิงเอาแต่ใจแบบฉันที่สุด
แม้คุณจะดื้อดึงจนน่าปวดหัว แต่สุดท้ายคุณก็จะยอมให้ฉัน
แม้หลังๆคุณจะยอมฉันน้อยลงไปก็เถอะ"

ใช่-ผมรักคุณ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้ผมยอมคุณได้ตลอด
ไม่มากพอที่จะทำให้ผมเปลี่ยนไปเป็นคนที่คุณวาดฝัน
ไม่มากพอที่จะทืบตัวเองให้ครอบครัวคุณไว้ใจและหมดห่วง

ทั้งคุณและผมต่างพยายามที่จะทำให้มันดี
แต่ระหว่างทางที่เราพายเรือกันไปยังจุดหมายที่เราตั้งใจนั้น
เราก็ต่างสร้างบาดแผลทางความรู้สึกให้กันและกันอย่างไม่รู้ตัว

เราต่างรู้ว่า เมื่อเราพยายามที่จะเป็นบุคคลในอุดมคติของกันและกัน มันก็ได้สร้างความอึดอัดขึ้นมาควบคู่กันไปด้วย
ความเหนื่อยจากการพยายามสร้างเปลือกที่สวยงามเพื่อปกปิดแก่นแท้ของตัวตน เมื่อเปลือกนั้นมันกะเทาะมันก็บาดใจเราทั้งคู่

ร่างเราสั่นสะทกด้วยความเหนื่อยอ่อน มองไปทางไหนก็เจอแต่สายน้ำ ปลายทางที่วาดหวังลางลับไม่รู้ทิศ

คุณเจ็บปวดผมรู้ และคุณก็รู้ว่าผมก็เจ็บปวด
หัวใจที่แหว่งวิ่นของเราทั้งคู่ ก็เหมือนกับจิ๊กซอร์สองชิ้นที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้
แต่เมื่อเอามาประกบกันแล้วจึงได้เห็นว่า ชิ้นส่วนสองชิ้นนั้นมันผิดเพี้ยนไปจากภาพใบใหญ่....

คุณและผมยืนมองจิ๊กซอร์สองชิ้นนั้นด้วยร่างที่สั่นเทา
รอยแยกของมันบ่งบอกว่ามันต่อเข้าด้วยกันไม่ได้

เราพยายามกันอีกครั้งด้วยการยัดเยียดมันให้เข้ากัน
หลังการพยายามอย่างแสนสาหัส มันก็ไม่สัมฤทธิ์ผล

ในค่ำคืนเงียบสงัดเราทั้งคู่มองดูจิ๊กซอร์สองชิ้นนั้นที่เต็มไปด้วยรอยแหว่งวิ่น ไม่มีเสียงพูดคุย....

มีเพียงแต่เสียสะอื้นที่ดังขึ้นจากมุมของใครของมัน
น่าเสียดายที่รอยแผลที่เราสร้างอย่างไม่รู้ตัวมันสะท้อนบอกเราว่าการเยียวยานั้นต้องใช้ชิ้นส่วนที่ขาดหายไป

มันเป็นเรื่องยากที่จะทำใจยอมรับเมื่อเรามองเห็นจุดจบของบางสิ่งอย่าง...

เพราะเราต่างรู้ว่า...

จิ๊กซอร์สองชิ้นนั้นมันคือชีวิต
คือหัวใจของคนสองคน

หลายคนรักกันโดยปรารถนาว่าจะไม่เจ็บปวด
แต่จงยินดีเถิดที่เรายังรักกันแม้รู้ว่าสุดท้ายมันจะเจ็บปวด

คุณก็ยังเป็นคนดีของผม
ที่ผมสามารถบอกใครต่อได้ว่า ช่วงเวลาที่มีคุณอยู่ในชีวิตของผมนั้น
ผมมีความสุขมากแค่ไหน

แม้ความสุขที่เกิดระหว่างเรานั้น มันจะแตกต่างจากความสุขที่ผมใช้ชีวิตคนเดียวแค่ไหนก็ตาม

"ถ้าวันหนึ่ง เราต้องจากกัน คุณจะเขียนอะไรถึงฉันมั้ย"

คุณเคยถามผมในค่ำคืนของวันหนึ่ง...

ผมก็ขอให้คุณ มีชีวิตที่คุณอยากจะเป็นอย่างมีความสุข

ด้วยรักและปรารถนาดี
-ธารดารา
SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

BLACKHAND
2 years ago
อย่างกับเรื่องของตัวเอง ชอบมากๆ ครับ
Reply
McPITCH
2 years ago
ขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ
Gun1708
2 years ago
ขอให้คุณมีความสุข 🌻
Reply
McPITCH
2 years ago
:)
kridtapas
2 years ago
ดีใจที่ได้อ่านครับ แล้วก็เสียใจด้วยครับ เป็นความเจ็บปวดที่งดงามนะ ความรัก
Reply
McPITCH
2 years ago
ขอบคุณที่แวะเวียนมาอ่านครับ
Ni_Ta_Da
2 years ago
"เธอคือคนที่เราอยู่ด้วย​แล้ว... เรามีความสุข" คนที่ได้รับจดหมายนี้​เค้าก็คงดีใจค่ะ​
Reply
McPITCH
2 years ago
หรือบางที ก็อาจเศร้าอยู่ที่ไหนสักที่
Sonsoneathappy
2 years ago
สู้ๆนะคุณ หวังว่าคุณจะกลับมาตั้งใจอุดรอยรั่วของเรือลำนี้ต่อไปนะ ให้มันเป็นเรือที่ดีในแบบของคุณ ดีใจที่ได้อ่านนะ และโชคดีสำหรับวงโคจรสองศูนย์หนึ่งเก้าค่ะ
Reply
McPITCH
2 years ago
ขอบคุณครับ :)