ใจความสำคัญของข้อความทั้ง 999+
ในความยุ่งเหยินในงาน... 

ในทุกสติรู้ตื่น 

ในทุกความง่วงที่ซัดมาเป็นระลอก 

ในความท้อแท้ 

ในความฮึดสู้

มันจะมีความรู้สึกหนึ่ง...ปะปนอยู่ไม่ห่าง 

ปะปนอยู่จางๆ 
แว่วมาแทรกในอณูนาที 

มันไม่บ่อยหรอก แต่มันก็ไม่ได้หายไป 

มันไม่รุนแรงหรอก มันไม่ชัดเจนด้วย 

แต่มันกอดฉันเอาไว้ซะแน่น...ทุกครั้งที่จะหลับตาลงนอน 

..."คิดถึงพี่จัง"... 

มันชัดเจนขึ้น
มันรุนแรงขึ้น
มันอบอุ่นด้วย 

ทำทุกอย่าง...พยายามจะลืมทุกอย่าง

ความพยายามอยู่ที่ไหน 
ความสำเร็จอยู่อีกทาง  
ในเนื้อเรื่อง "โค่นล้มการคิดถึงพี่" 

จบกันแค่นี้แหละ
ข้อความสุดท้ายจากพี่

มันไม่ได้รุนแรงต่อความรู้สึกมากหรอก ออกจะโล่งใจด้วยซ้ำ 
ที่เราจะจบกันแบบนี้

จบด้วยเหตุที่พี่ไม่ซื่อสัตย์ ไม่จริงใจ

นั่นสิ... มันก็จบลงด้วยดี ชัดเจนดีนี่นา 

ต้องการอะไรอีกอ่ะ...? 

มันเป็นยังไงเหรอ?

ห้ะ!!! 

ฉันอยากจะตะโกนใส่หน้าผู้หญิงที่อยู่ในกระจก 
อยากจะกวาดบรัชออน แป้งฝุ่นแคร์สีฟ้า มอยเจอร์ไรซ์เซอร์ โทนเนอร์ ลงให้มันไปนอนกับพื้น 
อยากจะเขวี้ยงมือถือไปให้ไกลสุดไกล... 

ไกลจากช่องแชทที่ไร้การตอบกลับ 
ไม่มีการบล็อค ไม่มีการสนใจ 
มีเพียงการทำให้รู้ว่าอ่านแล้ว 

ทำไมอ่ะ... 
ทำไมฉันถึงยังตัดจากเขาไม่ได้ ?

ไม่ได้อยากคืนดี 

แต่อยากคุยด้วย... 

ยังคิดถึง 
ยังเชื่อในความรู้สึกเดิมๆที่มีต่อเขา
ยังศรัทธาในความรู้สึกที่เคยคิดว่าได้จากเขา 

ยังคงเหงาหรือเปล่า ชักจะไม่แน่ใจ 

ผ่านพ้นมาเกือบสองสัปดาห์ หัวใจชาๆยังคงวนเวียนอยู่ในความรู้สึกคิดถึง 

ยังเสียดายหลายๆอย่างที่ยังไม่ได้ทำ 
ยังเสียดายๆโอกาสที่ยังที่ไม่ได้พูด 

หนักหน่อยตรงที่... 

ช่วงนี้แย่ไปหมด ทั้งเรื่อง งาน เงิน ความรัก และสุขภาพ 

มันมาพร้อมๆกัน 
มันแย่คล้ายๆกัน 

ตอนนี้ก็พยายามใจเย็นกับทุกๆอย่าง 
เอาน้ำเย็นลูบหน้า 
เอาธรรมมะข่มวาจาไว้  
เอาความปลงชงหัวใจ 
ก่อนให้ความวางเฉย ปกคลุมทั่วพื้นที่ 

เราคุยกันได้ไม่นานนะ... ผิดเองที่ไร้เดียงสา เกินกว่าจะมองโลกความจริง 
ขอโทษที่คิดเรื่องเราไปแสนไกล 
ขอโทษที่เชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้น 

คนที่เคยยอมเราทุกๆอย่าง
กลายเป็นคนตัดเยื่อใยเหมือนไม่เคยมีมาก่อน 

ความโกรธหลังได้รู้ความจริง...มันหมดลงตั้งแต่วันที่พี่ขอให้จบกัน 
ความโมโหคลายลงตั้งแต่รับทราบว่ากำลังได้เสียพี่ไปแล้วจริงๆ 
ความใจหายบรรเทาลงบ้าง...แต่ก็ยังไม่ได้ไปไหน 
ความเจ็บปวดหายไป...เหลือไว้แค่รอยแผลที่ยังคงต้องทำแผล 
ความเหนื่อยจากการพยายามติดต่อพี่ไป...เริ่มทำให้รู้ว่าควรพักและพอได้แล้ว
ความคิดถึงที่เคยคิดว่ามีต่อพี่ไม่เท่าไหร่...ถูกทบทวีคูณขึ้นจบทับถมไม่ให้ได้หันมองไปทางไหน 
ความรักที่คิดว่ายังไม่ถึงจุดนั้น...เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ 
ความปรารถนาดี...ยิ่งจะมีตลอดไป
ความห่วงใย...นั้นจะมีตลอดกาล 

และแล้ววันนี้การส่งข้อความไปถึงเขามากมาย...
ก็ถูกนโยบายเฟซบุ๊คจำกัดไว้... 
เพราะถึงขีดจำกัด
(ปล.เฟซเดิมที่เคยใช้คุยกันถูกสแปมจนโดนลบไป จึงสมัครเฟซใหม่และยังหน้าด้านทักเขาไปอีก แต่เขาก็ไม่ได้กดอ่านหรือยอมรับคำขอแต่ก็ไม่ได้บล็อค) 

พี่อาจไม่เคยมาแม้จะกดอ่าน 
แต่หนูก็ห้ามตัวเองไม่ได้ 

จริงๆแล้วใจความเดียวในทั้งหมดที่ร่ายไปทั้ง 999+ ข้อความ 

ก็มีแค่...

หนูคิดถึงพี่ใจแทบขาด แค่นั้นเอง


SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments