หอนาฬิกา​ที่ไม่เคยมีอยู่จริง


ห อ น า ฬิ ก า ​ที่ ไ ม่ เ ค ย มี อ ยู่ จ ริ ง. . .

ผมพบเธอสมัยเป็นเฟรชชี่ใหม่ๆในรั้วมหาลัย
ตอนที่หอนาฬิกา​หน้ามหาลัยยังไม่ปรับปรุง
ช่วงเวลาสามทุ่ม ตอนรอรถบัสไปออกค่ายอาสา
พระจันทร์เสี้ยวทอดกายบนผืนฟ้าสีดำทะมึน
แสงจากเสาไฟอาบไล้ใบหน้านวลเนียน​ของเธอ
เธอเห็นผมยืนมองหอนาฬิกา​ทรงคล้ายศิลาจารึก
เธอบอกว่าไม่ใช่หอนาฬิกา​หรอก
มันก็แค่หลักกิโลขนาดยักษ์​อันหนึ่งเท่านั้นเอง

หลังเสร็จสิ้น​การออกค่าย เราก็สนิทกันมากขึ้น
จนถึงช่วงสอบปลายภาคเทอมหนึ่ง เธอก็จากไป
เธอบอกมีธุระที่บ้่าน ผมไม่เคยถามว่าบ้านอยู่ไหน
สำเนียงน้ำเสียงเหน่อๆเขาก็พูดกันหลายจังหวัด
ผมมาส่งเธอที่คิวรถตู้หน้าหอนาฬิกา​
เธอบอกแค่ว่าจะไปลงหมอชิต และผมก็ไม่ได้ถามอะไร"เจอกันใหม่นะที่หน้าหอนาฬิกา" 
เธอบอกผมก่อนจะขึ้นรถตู้ แล้วเราก็ไม่เจอกันอีก

เมื่อผมขึ้นปีสอง หลักกิโลยักษ์​ก็ได้รับการปรับปรุง
กลายเป็น​หอนาฬิกา​อย่างแท้จริิง
ฐานสีเทาคล้ายศิลาจารึก​ ตัวเลขสีแดงบอกเวลา
ตระหง่านไว้ให้ใครต่อใคร​ได้รู้จักเวล่ำเวลา
อีกทั้งมีจอสี่เหลี่ยมไว้ฉายโฆษณา​ของมหาลัย
หากเธอได้เห็น ไม่รู้เธอจะเรียกหลักกิโลอีกไหม

ผ่านไปหนึ่งปี หอนาฬิกา​ก็อยู่ได้ไม่นาน
เมื่อข่าวการสร้างรถไฟฟ้าใต้ดินสายสีส้มมาเยือน
ัหอนาฬิกาเป็นอันต้องอันตรธานหายไป​

วันที่หอนาฬิกา​ถูกทุบทำลาย ผมนั่งอยู่ริมบ่อเต่า
ค่ำคืนนั้นเงียบสงัด แสงไฟสะท้อนพร่าเลือนบนผืนน้ำ
เฝ้ามองการล่มสลายอย่างเงียบงัน พลันคิดถึงเธอ
ชิ้นส่วนหอนาฬิกา​แตกหักกระจัดกระจาย
เฉกเช่นเดียวกับชิ้นส่วนความทรงจำที่มีต่อเธอ

เมื่อ​ผมขึ้นปีสาม พื้นที่หน้ามหาลัยกลายเป็นเขตก่อสร้างถาวร
ไวนิลรูปต้นไม้ถูกติดไว้ตามแนวแผงกั้นสีขาว
ไฟกระพริบตามเสาบดบังเงาสะท้อนจากดวงจันทร์​
รถบรรทุก​วิ่งเข้าวิ่งออก เสียงเครื่องขุดเจาะดังระงม

ผมนึกถึงเธอ หากเธอกลับมาแล้วมารอผมที่หอนาฬิกา​
เราจะยังหากันเจอไหม ในเมื่อสัญลักษณ์​ที่มีร่วมกัน
ถูกทำให้สูญหายและไร้ร่องรอยไปนานแล้ว

หรือผมไม่ต้องตามหา ไม่ต้องรอ
อีกห้าหกปีรถไฟฟ้าใต้ดินสร้างเสร็จ
ผมแค่ไปรอเธอตรงทางออก ตรงที่หอนาฬิกา​เคยอยู่
รอเธอขึ้นมาจากความมืดมืดในอุโมงค์​
บันไดเลื่อนเลื่อนช้าช้าพาเธอขึ้นมาเจอผม
แสงแดดกลืนกินความมืดและส่องสะท้อนพวงแก้มเธอ

ไม่รู้ว่าจะมีวันนั้นไหม หรือผมควรเลิกคิดถึงเธอได้แล้ว

บางทีหอนาฬิกา​บ้าบอนั่นอาจไม่เคยมีอยู่จริง.

14/8/2018​

รามคำแหง, กรุงเทพ​ฯ
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments

SaengHD
9 months ago
ท้ายที่สุดก็กลายเป็นความทรงจำ
Reply