Self-destruction 101 : ตัวฉันแตกสลาย
ฉันร้องไห้ออกมาจากข้างใน ไร้สิ้นน้ำตาบนใบหน้า
แต่จิตใจเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
ในวันที่ทุกคนต่างยินดี ฉันละทิ้งความเป็นคนไปเรื่อยๆ
ฉันเชื่อว่าฉันทำถูก แต่ในใจตะโกนหาบ้านที่หลงทางมานาน
ฉันยังรักคนที่บ้าน แต่ปากฉันกลับไล่ส่งเสียกะไร
เพราะความรักที่ฉันจะได้จากใคร ฉันคงปกป้องมันไม่ได้
ฉันปกป้องตัวเองด้วยความรุนแรงทางวาจา
ฉันกล่าวทุกคนนั้นต่ำต้อย เพราะตัวฉันนั้นคือพสุธาที่ทุกคนเหยียบ
ฉันยอมที่จะทำร้ายตัวเอง ดีกว่าต้องเห็นความรักจากไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า "

จิตใจคนหนึ่ง ที่เขาทำร้ายตัวเองจากข้างใน โดยไม่มีใครรู้
เขาเลือกที่จะไม่รักใคร เพราะจิตใจนั้นบอบช้ำเกินไป
และเขาไม่ต้องการให้ใครรัก เพราะสุดท้าย

การจากลาจะเป็นบทสรุปสุดท้ายของหนังสือ
เขาได้พบเจอประสบการณ์มาจำนวนหนึ่ง
อาจจะเป็นหยิบมือของผู้ทุกข์หรือผู้สุข
แต่จำนวนนั้นเป็นอนันต์ ไร้ซึ้งตัวบงชี้ถึงอารมณ์
เขาได้กระทำผิดและถูก ควบคู่กันไป
แต่เขาไม่พร้อมที่จะมอบความรักให้ผู้ที่ต้องการ
และเขาไม่เคยต้องการความรักเป็นสิ่งตอบแทน

เพราะความรักในอุดมคติของชายหนุ่มนั้น
เป็นสสารที่จะมีแต่ทำร้ายกันและกัน
หากเขาต้องรับมันไว้ มันจะวนกลับมาทำร้ายตัวเอง
เขาไม่กล้าแม้จะมอบให้คนใกล้ชิดเขา
เขายอมอยู่โดยไร้ความรัก และให้ความรู้สึกอันดำมืดกัดกินหัวใจเขา
เขาอ้าแขนรับความรู้สึกละอายและเจ็บปวดไว้ในห้องหัวใจเขา
เขาสามารถแบกมันไว้ได้ เท่าที่เขาต้องการ
และวันที่มันหนักไป มันจะกลายเป็นดาบที่ทิ่มแทงเข้ามาที่กลางอกของเขา
กลายเป็นเหตุการณ์ที่วนเวียนไปโดยไม่รู้จบ....

แต่ในท้ายที่สุดของเรื่องราวทั้งหมด

เขาลืมตากลับมามีความสุขในตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาใหม่ทุกครั้ง
และเขาได้ตระหนักขึ้นมาว่าเขาได้มีความรักเกิดขึ้น...

ณ เวลานั้น
ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีคนแค่คนเดียวในห้องนั้น
พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะตกเพื่อคืนรัตติกาลสู่พื้นผิว
ชายหนุ่มได้หยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดนอกระเบียง
ความเงียบได้เข้ามากระแทกทุกสัมผัส
สายลมและควันบุหรี่ได้ตีหน้าของเขาคนนั้น
เขามองเข้าไปในห้องที่ไร้ผู้คน
แสงไฟจากช่องประตูเล็ดรอดออกมาเพียงเล็กน้อย
เขาได้เหงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า

ชายหนุ่มได้กล่าวถึงตอนจบของความรักของชายหนุ่มก่อนทีี่จะเดินจางหายไปในห้องอันมืดมิดฉันรักความเจ็บปวดที่เกิดจากความสุขคนอื่น...
จบ.
SHARE
Writer
actlikebung
happy (sad) writer
eat music for cure depression

Comments