ยามฝนพรำ ในวันที่ฉันคิดถึงคุณ


: คิดถึง

คำสั้นๆถูกพิมพ์ลงไปเป็นตัวเริ่มบทสนทนา 
ในเวลา 19.48 ของวันศุกร์

ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกพิมพ์คำนั้นออกไป
ไม่รู้ด้วยเหมือนกันว่าทำไมวันนี้ถึงเลือกที่จะดื่มเบียร์ทั้งที่งดมานาน

: แดกมาเหรอมึง

เหมือนกับเรื่องเคยชิน เพื่อนสนิทยังคงเป็นเพื่อนสนิท รู้ตลอดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะคบกันมานาน 
ไม่ก็ฉันเองที่ปิดบังไม่เก่ง

: อืม



: แล้วคิดถึงใคร



: ...



: ไหนบอกว่าไม่รู้สึกแล้ว



นั่นสิ




: ก็ไม่ได้รู้สึก
: แค่คิดถึง




: คิดถึงทำไม
: เขาทำมึงเจ็บ 


: ...




ก็จริงว่ะ





แชทยังถูกเปิดค้างไว้หลายนาทีหลังจากประโยคจี้ใจนั่น

ไม่รู้จะเถียงยังไง 
รอยแผลเป็นที่เขาฝากไว้เป็นหลักฐานมัดตัวแน่น


พอถอยออกมา
กลับเริ่มรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ


โกรธนะ
ยังโกรธอยู่


ไม่ได้รักแล้วด้วย




แต่แค่คิดถึง





ทั้งที่ตอนแรกคิดไว้ว่าจะรักษาให้ดีที่สุด
แต่จุดจบก็วนอยู่ที่เดิม

พัง

ซ้ำซาก


อย่างว่าแหล่ะ
เราคงเป็นเรื่องเหี้ยๆในชีวิตเธอจริงๆ


ตลกดี


ตลกที่แม่งเป็นความตลกที่แห้งที่สุดในชีวิตกูเลย



ข้อความที่พิมพ์คาไว้ถูกลบออกไปซ้ำๆ
หัวสมองเบลอและตันตื้อ ไม่รู้เลยว่าจะพิมพ์ตอบกลับไปยังไง

เอาจริงๆก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดถึงทำไม

ความผูกพันธ์ ?

หรือแค่ความคิดแว้บนึงที่ลอยผ่านเข้ามาตอนสเตตัสเธอโผล่ที่หน้าฟีด


ก็ดูมีความสุขดีนี่
ครั้งนึงเธอเคยบอกอย่างนั้น


อืม

ตอนนี้เธอก็ดูมีความสุขดีนะ
มีความสุขมากกว่าตอนที่มีเราอยู่ซะอีก


ในทวิตเธอยังคงพูดถึงการเริ่มต้นใหม่

ดีแล้ว

เป็นดอกทานตะวันที่สดใสไปแบบนั้นแหล่ะดีแล้ว

ขอโทษที่ครั้งหนึ่งทำให้เธอต้องเฉา
แต่ก็ทำให้ได้รู้ว่าของบางอย่างเหมาะแก่การชื่นชมไกลๆมากกว่าครอบครอง


ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดี
แต่บางทีเราก็แค่ไม่คู่ควรกัน


สบายใจได้

ก็แค่ช่วงนึงที่ฝนพรำ

สักวันมันก็คงซาและเลือนลางไปเอง







: แค่คิดถึง ไม่จำเป็นต้องอยากกลับไปหา







ถึงคุณ, ผู้เคยเป็นที่รัก

17.11.61



SHARE
Writer
puela
วาฬบนดวงจันทร์
แค่อยากเขียน

Comments