ONE SHOT - Pain (MOONSUN)
เสียงส้นรองเท้าดังขึ้น เป็นจังหวะที่ไม่เร็วนักหากแต่ก็ไม่ได้ช้า มุนบยอลรีบเดินไปที่ห้องคนไข้คนหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่กำลังฉายแววกังวล 


"ขอโทษนะคะที่มาช้า อาจารย์พึ่งปล่อยคลาสเมื่อครู่นี้เอง" เขาเอ่ยกับพ่อแม่ที่ยืนอยู่หน้าห้อง -- พวกเขาส่ายหัว "ไม่เป็นอะไรหรอกลูก เข้าไปเถอะพี่เขารอนานแล้ว"


"แล้ว..."


"เราเข้าไปมาแล้วจ้ะ" หญิงวัยกลางคนเอ่ย มุนบยอลพยักหน้าเข้าใจ เขาสูดลมหายใจเขาปอดก่อนจะจับที่ลูกบิดประตู มือของเขากลับไม่ยอมบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูเข้าไป 


"เข้าไปเถอะมุนบยอล อย่าให้พี่เขาต้องรอนานเลย" 


เขารวบรวมความกล้าเพื่อที่จะเปิดประตูเข้าไปอีกครา ก่อนที่จะสูดหายใจเข้าลึกและเปิดประตูเข้าไป 


เครื่องช่วยหายใจกำลังทำงาน อุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายก็กำลังทำงานเช่นกัน สายระโยงระยางอยู่รอบตัวหญิงสาว มุนบยอลถอดกระเป๋าเป้วางลงที่โซฟา เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคนที่นอนหลับอยู่ ใบหน้าซีดเซียวของหล่อนครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยอุปกรณ์สีใส มุนบยอลนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง มือของเขาเอื้อมจับมือของหล่อนที่อ่อนแรง 


"วันนี้วันที่ 12 สิงหาคม 2018 พี่นอนอยู่บนเตียงนี้มาครบสองปีแล้ว..." เขาเอ่ยไม่ผิด สองปีแล้ว... หล่อนนอนอยู่ที่นี่มานานมากเหลือเกิน หลับแบบนี้ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวแบบนี้มาสองปีแล้ว 


"ยงซอนอ่า ผอมมากเลยนะรู้ตัวมั้ย" เขาพูดกับหล่อน คนที่มีสถานะเป็นพี่สาวของเขา ... 






มุนบยอลเป็นเด็กที่ถูกครอบครัวนี้รับมาเลี้ยงเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขามีพ่อแม่ที่ใจดี และมีพี่สาวที่เขารักเสียยิ่งกว่าอะไร รักมากกว่าคำว่าพี่สาว...


ถูกต้อง ... มุนบยอลหลงรักยงซอน เขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรและเขาเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิด หากแต่เขาหยุดมันไม่ได้ 


ในคราแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่น้องสาวมีต่อพี่สาว 


มุนบยอลยังเด็กเกินกว่าจะรู้ถึงความรู้สึกอันพิศวงและซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจนี้ได้


จนกระทั่งเขาอายุสิบแปด , เขาคิดว่าตัวเองโตพอที่จะเข้าใจและเขาก็ได้เข้าใจว่าเขาหลงรักคิมยงซอนมาตลอด 


แน่นอน , เขารู้ดีว่ามันเป็นสิ่งผิดอย่างไม่น่าให้อภัย


การควงชายหนุ่ม -- จูบปากหญิงสาว ไม่เคยทำให้เขาเลิกรักหล่อนได้เลย 


วันเกิดครบรอบอายุสิบเก้าปีของเขา เขาเมาจนโลกหมุนและเลือกที่จะทำร้ายร่างกายของหล่อนด้วยอารมณ์ใคร่่ของตัวเองและความรู้สึกรักที่แทบจะทะลุออกมา


ยงซอนโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟ หล่อนตบหน้าเขาซ้ำ ๆ พูดคำว่าเกลียดให้เขาฟังเป็น พัน ๆ หน ก่อนที่จะออกไปจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความโง่เง่าจากการกระทำของเด็กอายุสิบเก้า 


เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้หล่อนต้องนอนอยู่ที่นี่....






มือของยงซอนยังคงเย็นเฉียบและผอมจนเห็นกระดูกชัดเจน มุนบยอลจูบเบา ๆ ที่มือของหล่อน -- น้ำตาไหลออกมาจากตาคู่สวยของเขา 


"การรอคอยมันนานเสมอสำหรับคนรอพี่ว่ามั้ย?" มุนบยอลเช็ดน้ำตาของตัวเองด้วยนิ้วโป้ง ไม่ลืมที่จะเช็ดน้ำตาที่หยดลงบนมือของหล่อน เขากลัวว่ามันจะแตกสลาย...


"ฉันรู้ดีว่าในตอนนี้การขอโทษพี่เป็นร้อยครั้ง , หมื่นครั้ง หรือแสนครั้ง มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกว่าฉันขอโทษ"  น้ำเสียงของเขาสั่นคลอน น้ำตามากมายยังคงรินไหลออกมาไม่หยุดพัก


"ฉันอยากให้พี่ฟื้นขึ้นมานะยงซอน ฉันสัญญา ... ฉันจะเลิกรักพี่ให้ได้ ฉันจะเป็นน้องสาวที่ดีของพี่ให้ได้"


"..."


"ได้โปรดเถอะ ตื่นขึ้นมารับฟังคำขอโทษของฉันที" เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจมัน มุนบยอลค่อย ๆ เช็ดน้ำตาออก มือข้้างนึงของเขายังกุมมือยงซอนไว้แน่น 


"มันทรมานพี่มากใช่มั้ย พวกอุปกรณ์นี้น่ะ" เขามองไปที่อุปกรณ์ที่ตั้งอยู่ข้างเตียงของหล่อน 


"การรอคอยมันเจ็บปวดนะพี่ พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วใช่มั้ย?" เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เมื่อประตูห้องได้เปิดออกพร้อมคุณหมอ , เจ้าหน้าที่ , และพ่อแม่ของเขา 


มุนบยอลหลบให้พ่อกับแม่ได้เอ่ยร่ำลาหล่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาหล่อนอีกรอบ 


"จะไม่ทรมานแล้วนะยงซอน" เขาเอ่ยพร้อมกับจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากของหล่อน น้ำตาของเขากลับมาไหลอีกหน มุนบยอลเอามือของเขาปิดปากที่ส่งเสียงสะอื้นเจ็บปวด 


เขาเดินออกมาพลางพยักหัวให้คุณหมอที่ยืนอยู่ ชายวัยกลางคนจับที่อุปกรณ์สีใสที่ครอบปากของหล่อนอยู่ออก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งปิดเครื่องช่วยหายใจ ...


มุนบยอลสารภาพเลยว่าเขากำลังเจ็บปวด หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างน่าแปลกใจแต่เขารู้ดีว่ามันไม่ได้เต้นแรงเพราะอารมณ์รัก มันกำลังทำงานหนักด้วยความเสียใจ 


เขากำลังรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังแหลกเป็นเสี่ยง ๆ 


ภาพยงซอนที่กระตุกเล็กน้อยก่อนจะนอนนิ่งไปเป็นสาเหตุ 


มุนบยอลได้แต่ปิดปากตัวเองแน่นก่อนมองภาพสุดท้ายของหล่อนก่อนที่จะถูกคลุมทับด้วยผ้าสีขาว ...


จนในตอนนี้มุนบยอลก็ยังยืนยันคำเดิม ต่อให้ยงซอนจะหายออกไปจากโลกใบนี้แล้ว มุนบยอลก็ยังคงเลิกรักหล่อนไม่ได้อยู่ดี.


แด่คุณ ...
ผู้จากไปพร้อมกับคำว่ารักของฉัน.


นานๆทีจะแต่ง one shot แบบนี้ ไม่แน่ใจว่าจะเศร้ากันมากน้อยแค่ไหน เราเองก็ยอมรับอย่างไม่มีข้อกังขาว่าตัวเองแต่งดราม่าไม่เก่งนัก จะพยายามปรับปรุงตัวเองให้ดีกว่านี้แน่นอนค่ะ :)
SHARE
Written in this book
shortfic
Writer
_JJJUMP_
JJJUMP.
แด่แสงพระอาทิตย์ยามเช้า

Comments

moonnight
2 years ago
ยังไงก็รักตลอดไปล่ะเนาะ
Reply
Killerp
2 years ago
ต้องอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตมั้ย บยอลเอ๊ย
Reply
Collony
2 years ago
นังเด็กบ้าาาาา แง้งงงงงงงง
Reply