[Book Talk] น้ำค้างเปื้อนแดด - 'รงค์ วงษ์สวรรค์(2514)

"....แต่ข้าพเจ้าก็รักดอกไม้ แม่น้ำ ปลา หรือละอองฝน แสงแดด น้ำค้าง และเมล็ดทรายในคืนเดือนแฝงกลีบเมฆ ดูเหมือนมันจะเป็นความรักคนละอย่างกันกับความรู้สึกเมื่อเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากผู้หญิง พะเนียงแห่งความรื่นเริงบนปลายลิ้นหล่อน หรือหยาดน้ำตาบนร่องแก้มชมพูนวล.....ข้าพเจ้านึกรักแม้ไม่รู้ว่าความรักคืออะไร"

'รงค์เกริ่นเอาไว้ในคำนำหนังสือรวมเรื่องสั้นยาวไม่เท่ากันของเขาที่เกี่ยวกับความรักเล่มนี้ - ถ้ามันพอจะเรียกได้ว่าความรัก

เรื่องรักพิกลแต่แสนจะปกติธรรมดาของหนุ่มๆในวงสังคมกับหญิงสาวผู้เย่อหยิ่ง, เอาแต่ใจร้ายกาจ, นุ่มนิ่มแต่อุ่นร้อนราวกับเทียนเพิ่งถูกลนหยดใหม่ๆ

เหมือนอ่านปรัชญาความรักจากปราชญ์เสเพลสำนักสุดโต่งสายต่างๆ ขณะเดียวกันก็เหมือนนั่งฟังผู้ชายพูดมาก(และปากจัด) เล่าเรื่องกอสซิปกันอยู่ในที

ภาษาสวิงสวาย - เรื่องขันปนขื่นจางๆของ 'รงค์ทำให้ฉันเพลินกับเรื่องเล่ากอสซิปจากพวกผู้ชายน่าหมั่นไส้ - บางตอนก็ผู้หญิงน่าหมั่นไส้ , แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย(แหงล่ะ)นี่ได้ตลอดเล่ม

ฉันชอบเรื่องรักๆจากเสียงแหบห้าวยียวนของเขาจัง มันคล้องจองกันอย่างลงตัวดี
ทั้งที่อ่านจบก็ทำให้สงสัยในปัญหาซ้ำซากอีกแล้วว่าตกลงรักคืออะไร

แดดเช้าที่ยังไม่เปื้อนน้ำค้างนั่นสวยแน่นอนอยู่แล้ว แต่แดดยามเปื้อนน้ำค้างก็มีเสน่ห์ชวนมองอย่างที่แดดเช้าสดใสก็เลียนแบบไม่ได้ - เราจึงมักพาใจไปเปื้อน, บางที(และบางคน)ก็พากายไปเปื้อนด้วยอีกที

ฉันชอบแบบเดียวกับที่'รงค์บอกเอาไว้ว่าเขาชอบประโยคหนึ่งที่พูดไว้ในทำนองว่า "การเกิดมาเป็นอาชญากรรมอย่างหนึ่งซึ่งได้รับการลงโทษให้มีชีวิต"

และแน่นอน - ให้มีความรักด้วย

ดังนั้นรักเถอะ ทั้งที่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรนี่ล่ะ

อันนี้ฉันเติมเอง 
SHARE
Written in this book
book talk/ movie talk
บันทึกเล็กๆ ถึงหนังสือที่อ่าน

Comments