ก็แค่ซึมเศร้าระดับบรอนซ์ : เพราะฝนจะไม่ตกใส่หัวคุณตลอดไป


ชีวิตเรามีขึ้นก็มีลง พอลงเดี๋ยวมันก็ขึ้น 



คำๆ นี้วนอยู่ในหัวฉัน ในวันที่ฉันอ่านนิวฟีดวันแม่
และพบความทุกข์-สุขวน-สลับในนั้น
จริงๆ ชีวิตคนเราก็มักจะเป็นแบบนี้
ถ้าเทียบเป็นเส้นกราฟ มันก็มีตกลงบ้าง สูงขึ้นบ้าง
ขึ้นอยู่กับ 'จังหวะเวลา'


ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเข้าสู่ 'ภาวะซึมเศร้า' เมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว
อาการแรกๆ ก็เริ่มจากการเหม่อๆ คิดอะไรวนไปวนมา
มากเข้าที่เห็นได้ชัด คือ เริ่มเบื่อในสิ่งที่เคยชอบมากๆ
หนักเข้าคือไม่อยากลุกจากเตียงไปไหน , ไม่อยากแม้กระทั่งจะอาบน้ำ
เหลือบมองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าเตียงก็ไม่อยากแม้แต่จะพลิกอ่าน
ไปเดินห้างก็ไม่อยากแวะร้านไหน อยากนั่งนิ่งๆ ให้มันหมดๆ วันไป
ตอนกลางคืนก็นอนหลับยากขึ้น
ถ้าหลับก็ฝันร้ายกลางดึกอยู่บ่อยๆ
พอรู้ว่ามันไม่ปกติแล้ว จึงเรียกแฟนมาปรึกษา
(ถ้าเทียบโรคซึมเศร้าเป็นระดับขั้น แฟนคงเป็นระดับโปรเพลเยอร์ที่หายมานานแล้ว)
แฟนฟังอาการแล้วก็กอดให้กำลังใจ
ก่อนจะบอกว่า ถ้าไม่แน่ใจลองนัดหมอดูก็ได้


ฉันจึงเริ่มจากการนัดหมอให้ไวที่สุด
หมอท่านแรกเป็นจิตแพทย์จากโรงพยาบาลชื่อดัง
เราคุยสัมภาษณ์กับทางวิดีโอคอลเกือบๆ ครึ่งชั่วโมง
คุณหมอก็สันนิษฐานว่าฉันน่าจะอยู่ในภาวะนี้ แต่ก็ขั้นพื้นฐานมากๆ
และแนะนำต่อ ว่าให้ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเฉพาะทาง เพื่อจะได้กินยารักษาตามอาการไป
ทว่า จิตแพทย์เป็นอะไรที่นัดยากมาก ฉันโทรไปประมาณ 3-4 โรงพยาบาล
จนได้พบกับหมอที่โรงบาลเอกชนที่หนึ่ง ข้อสันนิษฐานก็ตรงกับหมอท่านแรก
หมอให้กินยาตามปกติ และดูอาการไปเรื่อยๆ


ระหว่างนี้แฟนที่เป็นระดับโปรฯ ก็พยายามหากิจกรรมให้ฉันทำ
เรียกได้ว่า กิจกรรมแน่นยิ่งกว่าไปเข้าค่ายลูกเสือ
เช้า ออกไปกินข้าวนอกบ้าน ไปเดินดูต้นไม้
ไปคีบตุ๊กตา 
กลางวันหาข้าวกินข้างนอก
พยายามดูคอร์สทำอาหารให้
ตอนเย็นกินข้าว ก่อนจะพามาเดินออกกำลังกายที่หมู่บ้าน

พอฉันเริ่มซึม, แฟนก็จะงัดฉันไปเดินบ้าง
ไปหัดขับรถบ้าง
"เธอมันซึมเศร้าระดับบรอนซ์" แฟนชอบพูดอย่างนี้ตลอด

"เธอ ช่วยอธิบายอาการเวลาเธอเป็นซึมเศร้าได้ป่ะ" ฉันถาม
"'ง่ายๆ เธอจะรู้สึกเหมือนมีฝนตกที่หัวเธออยู่คนเดียวอ่ะ"
มีง่ายกว่านั้นไหม ฉันจี้ต่อ
"เหมือนเธอตกอยู่ในหลุมดำๆ คนเดียวอ่ะ บางทีมันก็ไม่มีแรงจะงัดตัวเองออกมาอ่ะ"
ฉันพยักหน้า
บอกตรงๆ ไม่เคยเข้าใจอิโรคนี้เลย
จนต้องมาเป็น

โลกมันก็เคลื่อนไหวไปเหมือนเดิมนะ
แต่ฉันรู้สึกว่าฝนมันตกที่หัวฉันอยู่คนเดียวนี่สิ



ง่ายๆ ฉันอยู่ในภาวะซึมเศร้า เลเวลบรอนซ์
แค่เจอสถานการณ์ที่ทำให้เครียดติดต่อกันนานจนเกินไป
ตลกดีที่พอออกจากห้องตรวจ (หมอคนที่สอง) 
ฉันก็เริ่มสดใสเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรมาก
คล้ายๆ เวลาเราปวดท้องแล้วกังวลว่าจริงๆ เราอาจจะเป็นมะเร็งกะเพาะ
พอคุณหมอตรวจ ผลออกมาไม่เป็นอะไรก็ค่อยมีกำลังใจขึ้นหน่อย
แต่ในเคสฉัน, เหมือนการมาพบจิตแพทย์ครั้งนี้เป็นการเคลียร์ความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัว
เหมือนนั่งแกะหูฟังที่พันกันในกระเป๋าเสร็จ
จัดระเบียบและทำความเข้าใจตัวเอง 
แม้เรายังแบกเป้บนบ่า
ความซึมตามอาการก็ยังอยู่ 
แต่พอเราเข้าใจตัวเอง
มันก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ

ชีวิตมีขึ้นมีลง
มีลงเดี๋ยวก็ขึ้น
ทุกๆ อย่างในชีวิต ก็เกิดขึ้นเพื่อสิ่งนี้

เพื่อให้เราได้เรียนรู้
และเพื่อให้ใจเราจะเข้มแข็งขึ้น

การเป็นซึมเศร้าระดับบรอนซ์ครั้งนี้
ทำให้ฉันได้รู้จักตัวเอง
และไม่ได้มองว่าตัวเองเป็น 'Wonder Woman' เหมือนแต่ก่อน
ฉันก็แค่คนธรรมดา
ที่อ่อนแอได้ในบางจังหวะ

ถ้าถามว่า คนเป็นซึมเศร้าเขาอยากได้อะไรจากคนทั่วๆ ไป
ฉันอยากตอบว่า 
1.อยากได้แค่ความเข้าใจ
(แบบไม่ต้องดราม่า ตบบ่า ร้องไห้ขนาดนั้น)
2.เวลา 
โรคซึมเศร้าก็เหมือนกรดไหลย้อน ที่ต้องกินยาตามหมอสั่ง
ให้เวลากับมันหน่อยเดี๋ยวก็หาย
3.คนที่ยืนอยู่ข้างๆ และดึงมือเขาไปทำนั่นนี่
แม้ฝนจะตกอยู่บนหัวตลอดเวลาที่เป็นโรคนี้
แต่กิจกรรมจะทำให้เราไม่ติดวน และติดอยู่กับอารมณ์เดิมนานเกินไป

4.ย้อนกลับไปย้ำที่ข้อแรก
คือความเข้าใจ
เข้าใจ
และเข้าใจ

ชีวิตก็เป็นแบบนี้
เหมือนฝนตกแล้วมันก็หยุด
บางคนตกนานหน่อย
บางคนตกน้อยหน่อย

ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ


: )
SHARE

Comments

Sobun
1 year ago
ไม่นาน แล้วมันจะผ่านไปน่ะ
Reply
Looksorn
1 year ago
นี่เราติดตามกันด้วยเหรอ 55555
Sobun
1 year ago
แอบฟอลเบาๆ 5555
MindDirector
1 year ago
ลูกศรคือคนพิเศษของพี่นะ ขอบคุณที่ทำให้พี่มีวันนี้ พร้อมเคียงข้างนะจ๊ะ ขอเพียงแต่เขียนมา ขอเพียงส่งเสียงมาาา
Reply
Looksorn
1 year ago
ขอบคุณค่าครูเปิ้ล : ) ดีใจที่เรายังเจอกันในนี้ <3
Aumpan
1 year ago
แค่ทำความเข้าใจกับมันอยู่กับมันให้เป็น
สู้ๆนะคะ เราก็เป็นอยู่ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้น :)
Reply
Nokkratua
1 year ago
ไม่ว่าจะมีคำปลอบประโลมให้อุ่นใจเพียงใด เมฆก้อนใหม่ก็ตั้งเค้ามาพร้อมจะตกเป็นฝนใส่หัวเราอยู่ดี เเต่เพราะฝนตกก็เเค่ทำให้เราเปียก เมื่อฝนหายเเละผมเริ่มเเห้ง เราจะมีความสุขกับความเดิมตอนเเล้วที่เเสนธรรมดาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยจิงๆ เมื่อฝนหายขอให้เอ็นจอยกับเวลานั้นให้มากที่สุด เพื่อรอรับเมฆฝนก้อนใหม่ที่จะมาในฤดูต่อไป หรือบางทีเราเเค่เล่นน้ำฝนกันให้เพลินคงเป็นความสุขใจอีกเเบบ …ชีวิตสั้นนิดเดียว…
Reply
99TextToTell
10 months ago
เราเจอฝนตก...แต่ต้องวิ่งไปหาร่มเอง สุดท้ายทำบ่อยๆ เราจะแข็งแกร่ง และมีร่มเป็นของตัวเอง เปียกน้อยลง แม้มันยังจะตกอยู่ เป็นกำลังใจให้ ในฐานะผู้ร่วมโรค :)
Reply