นิทานของแม่เหล็กขั้วเหมือน

         เธอกับฉัน เราเหมือนขั้วแม่เหล็ก
     ไม่ใช่ขั้วที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างขั้วบวกลบหรอก เมื่อก่อนมันอาจเป็นแบบนั้น...
แต่ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไป...

     ฉันคือแม่เหล็กตัวหนึ่ง ที่ถูกยึดติดไว้กับแท่น ทุกคนต่างมองว่ามันไม่สามารถเคลื่อนไปทางไหนได้ นอกจากอยู่นิ่งแบบนี้ รวมถึงตัวฉันเอง ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
     เธอคือแม่เหล็กอิสระ ที่โคจรรอบตัวฉันเสมอมา คอยอยู่ เพื่อไม่ให้ฉันเหงาหรือว้าเหว่เกินไป

     วันหนึ่งเวลาเปลี่ยนไป เหล็กอาจถูกแปรเปลี่ยน เรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น ก็มาถึง
เราทั้งสองกลายมาเป็นขั้วเดียวกัน

เธอเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ เพราะแรงผลักของเราสองคน แต่ฉันยังอยู่ที่เดิม เพราะแท่นแม่เหล็กนั่น...

     วันหนึ่งที่เธอค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป พร้อมกับแรงผลักระหว่างเราที่เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น...
และตอนนั้นเอง ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า
ตัวเองเริ่มขยับได้...

     เวลาผ่านไปไม่นาน เธอได้พบกับแม่เหล็กตัวใหม่ เธอกับเขาดึงดูดซึ่งกันและกัน

     แรงดึงดูดเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และแรงนั้นมันส่งมาถึงฉันโดยตรง วันเวลาผ่านไป เป็นวัน เป็นเดือน

     ฉันหลุด! หลุดออกจากแท่น แท่นที่ฉันอยู่กับมันมาตลอด ฉันรู้สึกแปลกหน่อยๆ เพราะไม่คุ้นชินกับการเคลื่อนไหวร่างกาย แต่มันก็เป็นความแปลกใหม่ที่น่าตื่นเต้นและอิสระกว่าเดิม
ตอนนี้ฉันกลายเป็น " แม่เหล็กอิสระ" แล้วสินะ

     ฉันเริ่มเคลื่อนออกไป ในทิศทางตรงข้ามกััััับทางที่มีพวกเขาอยู่ หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงเจ็บเพราะแรงผลักที่ว่า แต่ตอนนี้แรงผลักนั้น มันทำให้ฉันค่อยๆ ไกลออกไปจากพวกเขา 

     ระหว่างทาง ฉันได้พบเจอกับเพื่อนแม่เหล็กใหม่ ๆ ทั้งใหญ่น้อย เจอกับสิ่งของเครื่องใช้ที่ไม่เหมือนตัวเอง เจอกับสิ่งมีชีวิตอื่นที่ฉันอาจไม่เคยเห็นมันมาก่อนในชีวิต

     จนมาถึงวันนี้ ระหว่างที่ฉันกำลังเดินทางอยู่นั้น ฉันฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ 
ฉันมาไกลเหมือนกันนะ!     ฉันยิ้มกับตัวเองจากใจ เพราะรู้ดีว่าตัวเรามีความสุขมากกว่าเมื่อก่อน

     แต่มันก็อาจจะมีอยู่บางครั้งที่ฉันนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ จนฉันรู้สึกถึงแรงผลักนั่นอีกครั้ง
ฉันบอกกับตัวเองว่า 
 โถ่ว ทำร้ายตัวเองแท้ๆ     แต่เพราะฉันออกมาไกลมาก และสิ่งต่างๆที่ฉันได้พบเจอทั้งร้ายและดี มันสอนให้ฉันแกร่งและรักษาตัวเองได้เร็ว

     เรื่องราวของแม่เหล็กอย่างฉันมันวนแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนน่ะนะ แต่ทุกครั้งที่มันวนกลับมาที่เดิม ความรู้สึกถึงแรงผลักมันจะเริ่มจางหายไป และออกเดินทางได้ไกลมากขึ้น ทุกครั้งที่ฉันกลับมา ฉันจะพูดกับตัวเองว่า
                    เธอเปลี่ยนไปแล้วนะ.                     ดูสิ เธอเป็นแม่เหล็กที่ใหญ่ขึ้น      ฉันมีความสุขจัง มีความสุขที่ถึงแม้จะยังมีบาดแผล แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางมันเยียวยาฉันได้เป็นอย่างดี

     ขอบคุณพวกเธอทั้งสองคน ที่ทำให้ฉันมาจนถึงจุดนี้ จุดที่แม้แต่ตัวฉันเองยังคาดไม่ถึง จุดที่ทำให้กล้าทำตามความฝันของตัวเอง
ฉันขอให้พวกเธอสองคนโชคดีในทุกๆ ทาง
ส่วนตัวฉันเอง จะออกเดินทางไปเรื่อยๆ มันจะ
ไกลกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่นอน และหวังว่าวันหนึ่ง มันจะไกล ไกลจนไม่รู้สึกถึงแรงผลักนั้นอีกตลอดไป




SHARE
Writer
namiparichat
traveller who wanna be writer
ไม่มีคำคม มีแต่ความรู้สึกที่เขียนไป...

Comments