Story ลำดับที่ 19
เราห่างหายจากการเขียนไปประมาณปีนึงเลย
ด้วยเหตุผลคือจำพาสเวิดเข้าไม่ได้ ซึ่งทำให้เสียโอกาสในการบันทึกเรื่องดีดีต่อหัวใจไปเยอะเหมือนกัน

ใช่ สำหรับเรา เขายังเป็นคนเดิมที่อยู่ในใจเรา
แต่สำหรับเราแล้วนั้น ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่
อยู่ดีดีก็เข้ามาในนี้ได้ แล้วได้กลับมาอ่านเรื่องที่เคยบันทึกไว้ซึ่งบางเรื่องคือลืมไปแล้ว รู้สึกดีมาก
ทำให้รู้สึกว่าตอนนั้นเขาดีกับเรามากๆเลย

อัพเดทช่วงที่หายไปเท่าที่พอจะจำได้ 2561

วาเลนไทน์ปีนี้ 
เขาทำพวงกุญแจที่ปักรูปหัวใจมาให้ (เขาให้หลายคนแต่เราก็ดีใจที่เป็น 1 ในหลายๆคนที่ได้รับ)
ได้วิ่งด้วยกันแบบวิ่งคู่กัน 1 รอบเต็มๆ

สงกรานต์ปีนี้
เราก็ยังคงไปนั่งดื่มที่บ้านเขาอย่างที่เคยเป็นมา แต่มีพี่คนขับรถกับแฟนพี่คนขับและน้องชายของพี่คนขับไปร่วมด้วย ก็จะครื้นเครง แต่ไม่ค่อยสวีทเท่าไหร่ เรานั่งคุยสัพเพเหระกับน้องชายเขาถึงตี4 โดยมีเขานั่งฟังอยู่แบบผู้ฟังอย่างเดียวเท่านั้น และเป็นผู้ปกครองที่คอยกำกับเวลาว่าไปนอนได้แล้ว 

วันหยุดธรรมดา @ สัตหีบ
เราชวนน้องๆที่ออฟฟิตไปเที่ยวกัน ได้ไปจ่ายตลาดด้วยกัน และ ถวายสังฆทานด้วยกันแบบ 2 ต่อ 2 เพราะคนอื่นไม่เน้นงานบุญ

ปาร์ตี้บ้านสวน
น้องที่ออฟฟิตชวนไปเที่ยวบ้านสวน ความแฮปปี้คือได้นอนข้างกัน เคยได้ยินที่มีคนเคยพูดว่า คนติดหมอนข้างควรมีแฟนเป็นคนติดผ้าห่มไหม นั่นแหละ เรากับเขา เพียงแต่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน

พอเล่ามาถึงเรื่องนี้ก็ลืมไปว่าปลายปี 60 เราได้ไปช่วยเพื่อนจัดงานแต่ง แล้วมันก็มีเรื่องคาดไม่ถึงอีกเรื่องคือ ความบังเอิญ ทำให้ต้องนอนด้วยกันเเบบเตียงเดียวกัน ผ้าห่มผืนเดียวกัน ในห้องแบบสองต่อสอง เป็นครั้งแรด แต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะ 

ก็อัพเดทชีวิตแบบรวบๆประมาณนี้ บอกตรงๆช่วงนี้เราดูค่อนข้างห่างเหินกันไม่รู้เพราะอะไร ยิ่งมาอ่านบันทึกเก่าๆยิ่งคิดถึงช่วงเวลาดีดีเหล่านั้น ขอให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้และใช้เวลาไม่นานทีเถอะ ขอให้เรามีความกล้าที่เพียงพอที่จะถามเรื่องที่สงสัยและตั้งใจไว้ และขอให้คำตอบของเขาเป็นเรื่องดีดีระหว่างสองเราด้วย
#รัก


SHARE

Comments