เธอคนที่ฉันอยากเจอ แต่ก็ไม่อยากเจอ
ฉันมองดูหยดน้ำเล็กๆจำนวนหนึ่งที่เกาะบนแก้วกาแฟ ที่ถูกวางทิ้งไว้และความเย็นกำลังค่อยๆคลายตัวลง
ทำให้รู้ว่า เจ้าของมันคงเพิ่งไปได้ไม่นานนัก

ฉันหยิบแก้วพลาสติก หลอดสีเขียวใบนั้นขึ้นมาพลิกดูชัดๆ มันเขียนชื่อของคุณไว้

ถ้าเป็นคนอื่น มันอาจจะจะเป็นไปได้ ว่าเป็นแค่คนชื่อซ้ำ แต่มันคือคุณ คนที่ฉันค่อนข้างมั่นใจ 95% เลยว่าไม่มีทางชื่อซ้ำกับใครง่ายๆแน่นอน

“เธอ ชื่อนี้จริงดิ เพื่อนไม่ล้อแย่เหรอ”
“ไม่นะ พวกมันคงงงอยู่มากกว่า” คุณหัวเราะกับท่าทางประหลาดใจของฉันตอนที่รู้ชื่อคุณครั้งแรก
แต่ฉันไม่เคยเรียกชื่อคุณเลยด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกว่ามันแปลกๆ เช่นเดียวกับที่คุณก็ไม่เคยเรียกชื่อฉันเหมือนกัน 
เราต่างเรียกกันและกันว่าเธอ ทั้งที่ไม่เคยตกลงกันมาก่อน
วันที่คุณโพสเพลงนั้น เพลงที่กล่าวถึงใครคนหนึ่งที่แทนด้วย ‘เธอ’ ฉันจึงอดคิดไม่ได้ว่า เธอคนนั้นยังหมายถึงฉันหรือเปล่า

ฉันนั่งลงตรงที่ที่คุณเคยนั่ง โซฟาตัวนั้นยังอุ่นๆอยู่นิดหน่อย

ร้านประจำที่เราเคยเจอกัน ตอนนี้นานๆฉันถึงจะแวะมาที และวันนี้เราคลาดกันเพียงนิดเดียว
ฉันไม่รู้ว่าควรดีใจหรือว่าเสียใจดี เพราะฉันอยากเจอคุณ แต่ก็ไม่อยากให้คุณเจอฉัน และมันคือเหตุผลที่ฉันคอยมองหาคุณในฝูงชนอยู่บ่อยๆ ขณะที่พยามหลบหน้าคุณไปด้วย

“I was looking for your face in the crowd but trying to keep my head down”

เพลงของ kodaline ท่อนหนึ่งดังขึ้นในหัวของฉัน มันช่างตรงกับตัวฉันในตอนนี้เสียจริง หลังจากที่คุณทิ้งไป

ฉันเสียบหูฟังและเริ่มฟังเพลง พลางจิบกาแฟเย็นไปด้วย ตอนนี้ฉันไม่ได้กินแต่ช็อคโกแลตเย็นเหมือนอย่างเมื่อก่อนแล้ว 
“ช็อกโกแลตเย็นค่ะ” ฉันเคยสั่ง
“อย่างอื่นก็มีนะ” คุณยื่นเมนูให้ ตอนที่คุณพาฉันไปลองคาเฟ่ร้านใหม่ ที่ไม่ใช่ร้านประจำหลอดสีเขียวของเรา

ร้านแปลกดีไม่ได้หวานแหววอย่างคาเฟ่ทั่วไป มันเป็นร้านคาเฟ่แบบดาร์คๆเหมือนอยู่ในป่า ไฟสลัวๆ โต๊ะเก้าอี้ไม้รูปทรงแปลกๆ มีกลิ่นอายเทพนิยายนิดๆ แต่เป็นเทพนิยายแนวที่น่าจะมีแม่มดหรือหมาป่าโผล่ออกมามากกว่าเจ้าหญิงหรือยูนิคอร์น ถึงกระนั้น บรรยากาศโดยรวมของร้านก็อบอุ่นด้วยองค์ประกอบต่างๆที่จัดมาอย่างดีเหมือนอย่างที่ร้านกาแฟควรจะเป็น

ถึงจะเป็นร้านใหม่แต่ฉันก็ยังสั่งแต่เมนูเดิมๆ
ก็ตอนนั้นฉันเขิน คิดอะไรไม่ออกเลย อาจเพราะมันเป็นเดตแรกของฉันกับคุณ
ถ้าคุณยังจำภาพของฉัน คนที่ชอบกินช็อกโกแลตเย็นได้ ในวันนี้มันไม่มีคนคนนั้นอยู่อีกแล้ว

ฉันกินกาแฟได้แล้ว แบบที่ฉันเคยชิมของคุณแล้วบอกว่าทำไมมันขมจัง
ฉันตัดผมใหม่ สั้นเท่ากรอบหน้าแบบที่ไม่เคยกล้าตัดสั้นเท่านี้มาก่อน แต่พอโพสรูปลงโซเชียล คนก็เข้ามากดไลค์มากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน 
แต่ก็ไม่มีคุณอยู่ในคนจำนวนนั้น
ฉันกำลังจะสอบเรียนต่อ ถ้าได้ ฉันจะไม่ต้องทำงานที่นี่อีกแล้ว
และเราสองคนคงไม่มีโอกาสที่ต้องมาเจอกันอีก
เราจะหายไปจากชีวิตกันและกัน อย่างสมบูรณ์แท้จริงเสียที เหมือนอย่างที่เราหายไปจากแชทไลน์ของกันและกันเมื่อนานมาแล้ว
ฉันจะได้เดินไปไหนมาไหนอย่างโล่งอก ไม่ต้องกลัวว่าจะไปเจอกับคุณที่หัวมุมใดหัวมุมหนึ่งของตึกอีก และไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไง
ฉันคงไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่ที่ทั้งมีความสุขทั้งเศร้าจนตัวเองยังสับสนแบบนี้อีกแล้ว
............




SHARE

Comments