เรื่องของเรามันจะเป็นยังไง
เมื่อมีคุณเข้ามาในหัวใจ มันทำให้รักใครไม่ได้อีก

 เรื่องมันเริ่มจากตอนที่คุณ เตะลูกบอลกลิ้งมาโดนขาเรา พร้อมกับคำขอโทษขอโพยต่าง ๆ นานา
เราโกธรคุณมั้ยน่ะหรอ โกธรสิแต่เมื่อเราหันกลับไปมอง แล้วพบว่าคน ๆ นั้นเป็นคุณทุกอย่างในโลกของเราก็ดูแฮปปี้ขึ้นมาทันตาเห็น ใช่ เพราะคุณคือรุ่นพี่ที่ใคร ๆ ก็ชอบ 
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ว่านี่มันคือจุดเริ่มต้นของการเจ็บปวดทั้งหมด แต่จะไปโทษลูกบอลลูกเดียวก็ไม่ได้หรอก เพราะ เราก็เป็นคนเข้าหาคุณ 
เราเริ่มมีโมเมนต์แอบชอบบ้าง เราเริ่มที่จะค่อย ๆ ขยับความสัมพันธ์ทีละนิด เริ่มจากตอนแรกที่ไม่รู้จักคุณเลย จนแน่ใจว่าที่เราตามคุณอยู่ทุกวัน   เฝ้ามองการกระทำของคุณเนี่ย 
เราหลงรักคุณไปแล้วทั้งใจแต่ใครจะไปรู้ว่าการที่เราทำแบบนี้ ก็เหมือนการทำร้ายจิตใจตัวเองไปด้วย เริ่มจากการคิดมาก คิดเองเออเอง คิดว่าคุณมีคนที่ชอบสนใจใส่ใจอยู่แล้วคิดว่าคุณมีคนที่อยากครอบครองอยู่แล้ว....
ใช่ มันเหมือนการบั่นทอนจิตใจตัวเอง ชอบคิดว่าเรามันจะไปมีสิทธิอะไรในตัวคุณ เรากับคุณ เหมือนอยู่กันคนระดับ ไม่มีทางที่เราจะอยู่ข้าง ๆ คุณเลย
เหมือนเราเป็นเพียงดวงดาว ที่เป็นแบคกราวของดวงจันทร์
ตอนนั้นเราจำได้ดีว่าเราเศร้าเรื่องคุณมาก ๆ คนรอบกายของเราได้ฟังเรื่องของคุณจนเบื่อ
แต่เราไม่เคยที่จะเบื่อเลยจริง ๆ เรารู้สึกมีความสุขมากกว่าที่ได้เฝ้ามองคุณว่าวันนี้กินอะไรหรือยัง ชอบทำอะไร ไม่ชอบอะไร 

แล้ววันหนึ่ง....ก็มีข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอของเรา แล้วเราก็ต้องตกตะลึงกับเหตุการณ์นั้น
เพราะสิ่งที่แจ้งเตือน มันคือคุณที่ทักมา ว่า
น้องใช่ไหมครับที่พี่เคยเตะบอลใส่่
แต่ไม่ว่าคุณจะพิมอะไรส่งมา ตอนนั้นใจเราก็เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่ดี ใจมันสั่น บวกกับความไม่เข้าใจ สับสน พร้อมพูดกับตัวเองว่า อย่างเราเนี่ยนะคุณจะทักมาทำไม ทำไมเป็นเราล่ะ แต่ตอนนั้นเรารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
คุณชวนเราคุย ถามไถ่เราถึงเรื่องราวต่าง ๆ ของเรา มันทำให้เราได้รู้มุมน่ารัก ๆ ของคุณที่บางทีไม่ว่าเราจะเฝ้ามองคุณนานแค่ไหน ก็คงไม่มีทางได้เห็นมันเลย คุณหยอกล้อเราในเรื่องต่าง ๆ
ตอนนั้นเรารู้สึกชนะทุก ๆ คนเราคิดไปไกลจนถึงคำว่า คุณต้องมาเป็นของเราจริง ๆ

จนถึงตอนที่เราแอบเฝ้ามองคุณอย่างห่าง ๆ มันเปลี่ยนไป กลายเป็นว่าเวลาเราเดินสวนกัน คุณก็จะทักทาย จากปกติที่มีแต่เราเท่านั้นที่หน้าแดง ๆ หลบหน้าหลบตามีอาการเขินต่าง ๆ แล้วคนรอบข้างจะพอกันล้อยกใหญ่ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นคุณที่คอยส่งสายตามาหาเราบ้าง เรารู้สึกดีเหลือเกิน
โมเมนต์แบบนี้หายากนะในชีวิต เราพูดกับตัวเอง
บางครั้งก็ภาวนาว่า ขอให้มีคุณอยู่แบบนี้ตลอดไป
แล้วเราก็มีความสุขสุด ๆ ในตอนที่คุณเริ่มที่นะเป็นคนขยับความสัมพันธ์เข้ามาหาเราบ้าง มันเหมือนเราฝัน และ มันเป็นฝันที่ดีมาก ๆ
คุณเริ่มมาหาเรา พูดคุยในชีวิตจริงมากขึ้น การคุยในแชทเริ่มมีความหวานขึ้น มากินข้าวด้วยกันเกือบทุกวัน ลองดูหนังกันบ้างเป็นครั้งเป็นคราว
ทุกอย่างมันดีไปหมด ไม่สิ มันกำลังจะถึงจุดที่เรารอคอยต่างหาก การคบหาดูใจกัน

แต่เเล้วฝันร้ายก็มาถึง คุณหายไป...ในตอนปิดเทอมที่คุณจะขึ้นมัธยมปลายเราก็พึ่งจะเป็นพี่ใหญ่ของมัธยมต้นเราไม่รู้เลยว่าคุณไปไหน จะมาเมื่อไหร่ แล้วอยู่กับใคร คนรอบข้างของคุณยังไม่รู้ แล้วคนอย่างเราจะไปรู้ได้ยังไงเฮ้อเราไม่ได้มีสิทธิในตัวคุณสักหน่อยมันเป็นการพูดบั่นทอนจิตใจตัวเราเองอีกแล้ว
เราเริ่มคิดว่าเราไม่สำคัญ เราเริ่มที่จะหายไปจากตัวคุณหลังจากที่รอคุณมาเนิ่นนาน...
เราค่อย ๆ ปล่อยความทรงจำของเราทั้งสองลงดิ่งไปในจิตใจอันมัวหมอง ตอนนั้นเราก็ออกจะซึมๆ ฟังเพลงอะไรก็เศร้าไปหมด มันเหมือน
การอกหักตั้งแต่ยังไม่คบ ตอนนั้นเรากลับมาสับสนอีกครั้งว่า ถ้าจะเป็นแบบนี้เเล้วมาทำให้รู้สึกดีทำไม มันยากนะที่จะลืมคนอย่างคุณได้ ตอนนั้นเราคิดว่าเราดูโง่มาก
โง่ที่ไปหลงคนแบบคุณเรากลายเป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องความรัก ใครมีก็รู้สึกไม่ชอบ เราไม่ได้รู้สึกอิจฉาสักนิด เราเอาแต่คิดในใจว่าเดี๋ยวก็จบกันไปกันได้ไม่นานหรอก เรากลายเป็นคนเย็นชากับทุกสิ่งจริง ๆ มันเหมือนมีมุมมืดๆเราขึ้นมา จนวันหนึ่ง....
มันก็มีการแจ้งเตือนที่เราเคยรอมานานแสนนาน
ใช่มันคือคุณ เราโกธรมาก ตอนนั้นความรู้สึกทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาในจิตใจพร้อมกับคำถามว่า ทำไม 
ในขณะที่เราต้องการคุณมากที่สุด คุณหายไป
แต่ในขณะที่เราอยากลืมที่สุด คุณกลับมา

เราจำได้ว่าการที่คุณทักมาตอนนั้น มันคือการบอกลา คุณมาบอกลาเราทำไม ตอนนั้นรู้สึกโกธร น้อยใจ และมีแต่คำถามแต่ทุกอย่างก็หยุดลง เราดันอยากคุยกับคุณมากขึ้นกว่าเดิมอีก แต่การทักมาครั้งนี้มันคือการได้คุยแบบจริงจังเป็นครั้งสุดท้าย
คุณบอกเราว่าคุณต้องไปเรียนต่อที่อเมริกาในสัปดาห์นี้แล้ว แต่คุณทำใจไม่ได้ที่จะไม่ได้อยู่กับเรา คุณบอกเราว่า คุณรู้สึกดีกับเรามากๆ
จนคุณต้องพยายามลืมเรา คุณเลยเลือกวิธีการหายไปจากชีวิตของเรา คุณรู้ว่าเราโกธรมากแต่ไหน แต่คุณบอกว่ากับเราว่า

ให้เราโกธรเกลียดคุณ ยังดีกว่าเราเสียน้ำตาวินาทีนั้นความรู้สึกของเรา มันทั้งจุกเจ็บและอยากกอด อยากร้องไห้แต่ไม่อยากให้มีน้ำตา มันเหมือนคำเลี่ยน ๆ หวาน ๆ ที่ไม่เข้าหูบางคนแต่เรากลับรู้สึกว่า บางทีคำพวกนี้มันมีความหมายแทนใจเราได้เยอะกว่าอีก
สุดท้ายแล้วเรากับคุณ ก็เป็นแค่ คนที่ดีต่อกัน
เท่านั้นเอง


แต่อยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าคนแบบคุณไม่เคยหายไปจากความทรงจำ💫
SHARE

Comments