ลืมไม่ได้ เพราะรักความรู้สึกที่เกิดขึ้นเวลาคิดถึงคุณ
เหมือนจะลืมได้แล้ว
แต่มันยังมีที่นึงในหัวใจ ที่ไม่เคยมีใครเข้าไปแตะมันได้ นอกจากคุณ
บางครั้งประตูบานนั้นก็เปิด เวลาที่ได้ยินเพลงๆนั้น ที่คุณเคยโพสถึงฉัน พอประตูเปิด เหมือนความรู้สึกตอนนั้นมันถูกสายลมพัดผ่านมาจางๆ กลับมาอีกครั้ง

ทุกครั้งใจฉันจะร้อนรน อยากจะเข้าไปในความรู้สึกนั้นมากกว่านี้ แต่ก็เหมือนไปไม่ถึง เหมือนปลาที่เกยตื้นอยู่บนบก พยามกระเสือกกระสนหาน้ำ แล้วไปเจอแอ่งน้ำแห้งๆที่มีอยู่น้อยนิด แต่ก็ยังพยามจะจมตัวลงไป
 บางทีถ้าเจอคุณมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งแบบวันนั้น ความรู้สึกนั้นมันคงกลับมาเต็มๆ
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นยังไง อาจจะเหมือนความรู้สึกเวลาที่ฝันอะไรสักอย่างที่ดีมากๆ แต่ตื่นมาแล้วจำไม่ได้ แต่ก็รู้สึกว่ามันดีจนอยากกลับไป แต่ก็จำไม่ได้ ความรู้สึกดีเลยเรียกกลับมามากกว่านั้นไม่ได้ละมั้ง

หรือเหมือนเวลากินขนมชิ้นแรกแล้วอร่อยจนอยากกินชิ้นต่อๆมาแต่ปรากฏว่าไม่มีแล้ว 
หรือให้แย่ไปเลยก็คงเทียบกับคนติดยา เพราะไม่มีอะไรที่ทำให้เค้ากลับไปรู้สึกแบบนั้นได้ แต่ต้องการความรู้สึกแบบนั้นอีก เลยเสพย์มันอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี
เหมือนกับการที่ฉันยังวนเวียนกลับไปรักคุณซ้ำๆ ลืมมันไม่ได้สักที
SHARE

Comments