เป็นก็เป็น
"สรุปว่าเราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม" เขาถาม
"อือ เป็นก็เป็น" เธอตอบ
"อือ เป็นก็เป็น" เขาทวนซ้ำ

เขาทั้งสองคุยกันเสียงเรียบนิ่ง ความทรงจำกับการเลื่อนสถานะจากความคลุมเครือมาทำให้ชัดเจน ชัดอย่างน้อยก็ระหว่างกันมันเรียบง่ายแบบนี้เอง

จะว่าไปมันก็ไม่น่าแปลกใจอะไรเลย ถ้าทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมามันก็เรียบง่ายมากพอที่เมื่อถึงวันที่จะเป็นแฟนกัน มันถึงได้พูดง่ายขนาดนี้ แต่นี่ก็ยังดีกว่าภาพที่เธอคิดไว้ในหัวอยู่มาก 

ที่ทำได้แบบนี้ส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะ เขาทั้งคู่มีทักษะในการดึงความรู้สึกออกมาก่อนแล้วใช้สติ บางทีก็อาจจะเป็นแค่สมองได้ทำงานมากกว่าหัวใจ ถึงจะเป็นในเวลาแบบนี้ทั้งเขาและเธอกลับเลือกใช้สติมาตกลงกันแทนความรู้สึก 

แม้ว่าก่อนหน้านั้นไม่ถึง 5 นาที บนพื้นที่ระหว่างเขาและเธอจะเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายห่อหุ้มตัวพวกเขาทั้งคู่ไว้ บนโซฟาสีดำตัวเดิม ที่ๆเขาและเธอจะใช้เวลาและความรู้สึกสื่ิอสารกัน อันที่จริงถ้าโซฟาตัวนั้นสามารถดูดซับพลังงานไว้ได้ เธอเชื่อว่าถ้าใครได้ไปนั่งตรงนั้นคงได้รับพลังความคลอเคลีย และคนที่มานั่งคงอยากจับมือกับใครสักคน

เขาและเธอก่ายกอดกัน สัมผัสกัน เล่นกัน มันเป็นเหมือนวันปกติธรรมดาแต่ทว่ามันมีความรู้สึกที่พิเศษท่วมท้น "ทำไมเธอถึงรักผู้ชายคนนี้จัง" มันเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจ เธอทบทวนมานานว่า เธอ'หลงรัก' หรือ 'รัก' เขากันแน่ แต่ส่วนมากเธอจะได้ข้อสรุปว่า เธอรักมากกว่าเธอหลง ใช่ว่าไม่มีแค่น้อยกว่า

ก็บางทีสารในสมองตอนมีความรักก็ผสมปนเปและออกฤทธิ์ไม่ต่างกับตอนเมา 


เธอค่อยๆสัมผัสที่แผ่นหลังของเขา เธอไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินคำถามในใจของเธอหรือไม่ แต่ในขณะที่เธออยู่ในอ้อมแขนเขา เขาก็กำลังจะก้มลงมาจูบเธอ 
"เดี๋ยวก่อน ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวตอนเป็นแฟนไม่มีอะไรทำ" เธอเอามือไปปิดปากเขาและรีบบอกปัด ส่วนเขาก็หัวเราะออกมา
"อือ ที่จริงก็ไม่เคยจะจูบคนที่ไม่ใช่แฟนเลย" เขาตอบ
"อื้อ ก็จริง แต่บางทีถ้าเมามากเราก็ไม่นับนะ" เธอตอบ เขาคงแอบถอนหายใจ เธอคิด
"เคยคิดมั้ยว่าเราจะขอกันเป็นแฟนแบบไหน เอาจริงๆคิดไม่ค่อยออกเลย ความสัมพันธ์มันมาขนาดนี้แล้ว" เขาถามต่อ 
"อื้อ ก็คงจะคุยกันนิ่งๆมั้ง แบบถามๆไปให้มันเคลียร์ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ คือทุกวันนี้มันก็เหมือนจะเป็นอยู่แล้ว แฟนไม่แฟนจะเกี่ยวอะไร" เธอตอบพร้อมนอนมองเพดานไปด้วย
"แต่แฟนกันมันมีข้อตกลงนะ มันเป็นเรื่องตกลงร่วมกัน" เขาตอบพลางคิดอะไรในหัว พร้อมกับเว้นระยะความเงียบไปอึดใจหนึ่ง
"แต่จริงๆแล้วเพิ่งคิดได้เมื่อกี้เลย ถ้าจะต้องขอเป็นแฟนก็อยากจะพูดตอนที่คุณจะตอบรับและมีความรู้สึกที่ดีให้เก็บไว้ในความทรงจำเหมือนกันนะ" เขาพูด  เขาพูดในสิ่งที่เขารู้สึกได้ดีเสมอ 
"งั้นก็ถามตอนนี้เลยซิ ตอนนี้ความรู้สึกเยอะจะตาย" เธอตอบเขาไป
"ถามตอนนี้เลยหรอ" เขาทวนคำ เธอพยักหน้าตอบ

"งั้นเราเป็นแฟนกันนะ" เขาถามมันออกมา เธอยิ้ม
"เป็นก็เป็น" เธอตอบแบบกวนๆ
"เออ เป็นก็เป็น" เขาก็กวนเธอกลับ

มันง่ายแบบนี้แหละ ความรักของเขาและเธอ มันก็แค่ "เป็นก็เป็น" แบบที่มันเป็น เพื่อให้เขาทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่าพอมันเป็น แล้วเป็นอย่างไร 
ความทรงจำระหว่างเขาและเธอก็เรียบง่ายเช่นนี้ เสมอมา




SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments

iivvyyivy
1 year ago
ชอบมากเลยค่ะ เป็นความเรียบง่ายที่แฝงไปด้วยความรู้สึกรักและผูกพัน น่ารักมากเลย♡
Reply
NikNisa
1 year ago
ขอบคุณนะคะ 🙃