คิดว่ารู้สึก
ความรู้สึกไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปใหนหรอก
ความคิดต่างหากที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา





เคยได้ยินคำสั้นๆ คำนึง

" คิดว่ารู้สึก "




ความคิด และ ความรู้สึก
เราเคยคิดว่ารู้จักคำสองคำนี้ดีอยู่แล้ว
แต่ถึงแม้เราจะรูจักมันดีสักแค่ใหน
หลายๆ ครั้ง เราก็ยังเรียกมันผิดไปอยู่ดี




เราเรียนรู้ความรู้สึกผ่านความคิด
เรากำหนดอารมณ์ขึ้นมาจากการรับรู้
เราไม่ได้รู้ว่ารักคือรักจากการพบเจอ
หากแต่เราเรียนรู้คำว่ารักจากบทนิยามของมัน

เช่นกันกับอีกหลากหลายความรู้สึก
คนที่ร้องให้ไม่ได้แปลว่าทุกข์เสมอไป
แต่เพราะความเข้าใจจากคำที่นิยามไว้
เราจึงมักมองทุกคนที่ร้องให้ว่าทุกข์ใจ
และยกให้การร้องให้เป็นสัญลักษณ์ของมัน




เคยมั้ยกับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ใครสักคน
กลับแปลเปลี่ยนเป็นรักที่มากล้น
เพียงเพราะมันตรงกับคำนิยามของบางคน
ที่เค้ากำหนดไว้ให้ตัวเอง

แล้วเคยมั้ยที่ผิดหวังกับรักในครั้งนั้น
ความรักก็แปลเปลี่ยนอีกครั้ง
กลายเป็นความโกรธ ความเกลียดชัง
แต่กับยังนึกถึงอยู่ทุกๆ วินาที

เราลองถามกับหัวใจตัวเองอยู่ทุกครั้ง
ว่าเรื่องราวที่จบมันผิดพลาดที่ตรงใหน
ความโกรธ ความเกลียดชังที่มอบให้
มันมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
หรือแค่ทำตามที่ใครเค้าบอกกัน

ที่เจ็บ เจ็บเพราะว่าเรายังรักเขา
หรือแค่เจ็บเพราะตัวเราไม่ได้ดั่งใจหวัง
ที่อารมณ์เสีย หงุดหงิด เพราะรักนั้น
หรือความจริงแค่เสียหน้ากับคำสัญญาที่ยึดมั่น
หากแต่ไม่ได้มีความรักเลย

เราตอบกับตัวเองว่าเป็นเพราะรักเสมอมา
หากทว่ายิ่งวันเวลาร่วงเลยผ่าน
เรากลับยิ่งสงสัยในคำว่ารักที่ยิ่งใหญ่
เพราะอะไรมันถึงได้เปลี่ยนแปลงไป
เปลี่ยนแปลงไปง่ายดายขนาดนั้น




เส้นทางชีวิตที่เดินผ่าน
เราได้พบเจอเรื่องราวมากมายเหลือเกิน
แม้มันอาจไม่ได้มากมายสำหรับใคร
แต่สำหรับเรามันออกจะมากมายเกินไปด้วยซ้ำ

เราเห็นน้ำตามาไม่น้อย
เราเคยร้องให้เสียใจเมื่อเห็นน้ำตาเหล่านั้น
เคยคิดเคยสงสารและเห็นใจเสมอ
จนวันหนึ่งเราเปลี่ยนมุมมองความคิดเมื่อพบเจอ
เราเริ่มลองนิยามน้ำตาเสียใหม่

จากที่แทนความเจ็บช้ำและเจ็บปวด
เป็นความสุขความปิติที่มากล้น
เพียงเท่านั้นอะไรๆ ก็แปรเปลี่ยน

โลกที่เคยเศร้าหมองกลับสดใส
ความสงสารเห็นใจกลับกลายเป็นปิติ
อะไรๆ ก็กลับกลายเป็นสวยงามไปเสียหมด

แต่น่าแปลกนะ
ความรู้สึกต่อสิ่งต่างๆ เหล่านั้นยังคงอยู่
ยังคงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปใหน

เรายังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้ใครต่อใคร
เพียงแต่ความนึกคิดภายในไม่เหมือนเก่า
เช่นกันกับที่ใครต่อใครยังคงมีน้ำตาให้หลั่งใหล
หากแต่เป็นน้ำตาจากความสุข
ที่ไหลผ่านความนึกคิดของเราเท่านั้นเอง



เราเริ่มมองความรักใหม่อีกครั้ง
และได้พบอะไรต่างๆ อีกมากมาย
เราได้รู้ว่ารักคืออะไรมากขึ้น
แม้มันอาจเป็นแค่รักจากเราเท่านั้น

เราพบว่าเราไม่เคยรักใครน้อยลง
ความรู้สึกที่เคยมีต่อใครแต่ละคนก็เช่นกัน
มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงหรือจางหายไปใหน
แต่เป็นความคิดต่างหาก
เป็นความคิดที่ไม่เคยหยุดเปล่ยนแปลง

ความคิดที่เปลี่ยนไปตามเรื่องราวที่พบเจอ
เปลี่ยนไปตามสถานที่ อารมณ์ และเหตุการณ์
เปลี่ยนไปตามคืน และวันที่ผันเปลี่ยน
และจะยังคงวนเวียนอยู่เช่นนั้นต่อไป
หลอกล่อเราไว้บนฐานของความรู้สึก
ให้เราสับสนและวนเวียนกับมัน
ตามคำที่ว่า " คิดว่ารู้สึก "









10/08/2561
SHARE

Comments