บทที่ 1/1  จงใช้ชีวิตอยู่กับความสุข
ทะเลสาบซีหูนี้แด่เธอ
 
จิตใจคนเราต้องรู้จักที่จะมีความเชื่อและศรัทธา
ต้องมีความหวังที่จะวาดฝันและไปให้ถึง
ต้องมีสีสันบ้าง มี สุนทรีบ้างและต้องมีใจรักที่พร้อมจะอุทิศแก่งานที่ตนทำ 
                                                                            ——ตู้เวย์ 

   ในระหว่างการเดินไปที่หางโจว มีสาวน้อยที่อ่อนโยนคนหนึ่งได้ให้ขวดน้ำที่ภายในเป็นน้ำและดินมาพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับ หลังจากที่ผมยุ่งอยู่กับการบรรยายที่หางโจว ด้วยความเหนื่อยล้าก็เดินทางกลับมาที่โรงแรมและเริ่มอ่านจดหมายฉบับนั้นอย่างละเอียด แต่จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา ในจดหมายเขียนว่า: ได้ข่าวว่าคุณพึ่งจะมาจีนครั้งแรก ฉันรู้สึกดีใจมาก ดีใจจนอยากที่จะร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าคุณจะรู้สึกเหมือนอยู่กับที่บ้านหรือเปล่า? แต่จำได้ว่าคุณเคยเขียนไว้ในจดหมายว่า ทุกครั้งที่ต้องเดินทางไกล ๆ คุณแม่ของคุณก็มักจะให้ขวดน้ำหนึ่งใบซึ่งภายในนั้นเป็นน้ำและดินจากบ้านเกิดที่จากมา ในตอนนั้นเอง ผมก็หวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ว่าคุณหลินจะนำขวดน้ำใบนี้กลับไปที่ไต้หวันด้วย สิ่งที่บรรจุในขวดนั้นก็คือ ดินโคลนที่มากเขื่อนป๋ายและน้ำที่มาจากเขื่อนซู

  พอเช้าวันรุ่งขึ้น ผมก็รีบตื่นและนั่งรถไปที่เขื่อนทั้งสองแห่งเพื่อแยกดินโคลนและน้ำที่อยู่ในขวดออกระหว่างเดินทางกลับฝนก็ตกหนักมาก ทั้งเหงื่อ น้ำฝนและน้ำตาต่างก็ไหลรินลงมาพร้อม ๆ กัน ในใจคิดว่า นั่นคงเป็นน้ำตาแห่งความสุขและความดีใจแล้วแหละ! ในที่สุดการรอคอยก็มาถึง แต่ว่าสิ่งที่คุณทำเพื่อพวกเรานั้นมากมายเหลือเกินและสิ่งที่ฉันทำเพื่อคุณกลับเทียบเคียงไม่ได้เลย

  เขื่อนป๋ายและเขื่อนซูนั้นคือ เขื่อนที่ ป๋ายจวีอี้และซูตงพัวร่วมกันสร้างขึ้นในตอนที่พวกเขามาประจำการที่หางโจวเพื่อให้อำนวยความสะดวกสบายแก่ประชาชนและการที่คุณมาหางโจวในครั้งนี้ ก็ขอให้น้ำค้างแห่งจิตวิญญาณหลอมรวมความสงบสุขแก่คนเมืองหางโจวและประเทศนี้ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้พวกคุณก็คงจะมีความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน ขอมอบดินแห่งเขื่อนป๋ายและน้ำแห่งเขื่อนซูนี้ แทนความรู้สึกที่อยากขอบคุณและหวังว่าขวดใบนี้จะคอยคุ้มครองคุณตลอดการเดินทางนะ

  ผมลองเปิดขวดออกและดมกลิ่นอายหอม ๆ ของพืชน้ำและข้างขวดมีความข้อความเขียนว่า: “ในใจฉันไม่เคยลืมที่จะอวยพรให้คุณมีความสุข ซึ่งก็เหมือนกับดวงดาวที่ไม่เคยลืมที่จะส่องแสงบนฟ้า” ในใจผมตอนนี้เปี่ยมล้มไปด้วยความความรู้สึกซาบซึ้งกินใจที่นึกถึงตอนไปจีนครั้งแรก โดยเฉพาะคนที่มอบของขวัญอันไร้ราคาใด ๆ แต่มีคุณค่าทางจิตใจ ของขวัญชิ้นนี้แสดงถึงความอบอุ่น ความอ่อนโยนและความไร้เดียงสา

  ก่อนเดินทางกลับ ผมค่อย ๆ นำขวดน้ำใส่ในประเป๋าเดินทางด้วยความระมัดระวังและฉันคิดว่าเมื่อถึงไทเปแล้ว จะเอาไปตั้งไว้บนโต๊ะหนังสือ ในตอนที่ผมกำลังเขียนหนังสืออยู่นั้นก็นึกหวนกลับไปตอนเดินเล่น ล่องเรือและเที่ยวไร่ชาหลงจิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ทะเลสาบซีหู แน่นอนว่าผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเพื่อน ๆ ที่นั่น แม้เราจะห่างกันถึงพันลี้ แต่ก็ยังสามารถบินข้ามฟ้ามาพบกันได้

  ก่อนออกเดินทางจากไทเปนั้นก็นึกถึงเพื่อนที่พบกันบ่อย ๆ อยู่คนหนึ่ง เขาพูดว่า: “เพื่อนที่แผ่นดินใหญ่ เขาเป็นคนซื่อสัตย์มาก แต่ทว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดจากับใครและไม่เก่งด้านการแสดงความรู้สึก”

  เมื่อกลับมาจากเดินเที่ยวในเมืองแล้ว ผมก็พบว่าสิ่งที่เพื่อนเคยบอกเอาไว้กลับไม่ได้เป็นเช่นนี้เลย เพื่อนคนนี้ไม่เพียงมีน้ำใจ แต่ยังมีความกล้าที่จะแสดงออกทางความรู้สึกอีกด้วย ในตอนที่พวกเขาฟังการบรรยายอยู่ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจนทำให้รู้อบอุ่นและเสียงหัวเราะเองก็ดังเป็นพิเศษด้วย; พวกเขาก็หันมาทางผมและเริ่มระบายความในใจด้วยท่าทีที่จริงจังและซาบซึ้งใจ จนกระทั่งมีเพื่อนคนที่ต้องตื่นตอนหัวรุ่งเพื่อขึ้นเขาไปเก็บดอกไม้ป่าอยู่คนหนึ่ง ได้เข้ามาพักที่ห้องซึ่งอยู่ตรงข้ามบานหน้าต่างในโรงแรมที่ผมพักอยู่......

  ความมีน้ำใจของพวกเขาก็เหมือนกับไฟที่ลุกโชนที่ทำให้รู้สึกซาบซึ้งใจในทุก ๆ วัน ผมคิดมาตลอดว่า ถ้าหัวใจของคนคนหนึ่งเต็มไปด้วยรัก แต่กลับไม่รู้วิธีที่จะแสดงออก นั่นไม่เพียงแค่พาตัวเองไปอยู่กับความเจ็บปวด แต่สำหรับคนอื่นแล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่มีรัก ดังนั้น ความรู้สึกที่อยู่ภายในและการแสดงออกต่างก็สำคัญไม่แพ้กัน

  อีกอย่าง ถ้ารักที่อยู่ภายในใจยังไม่เพียงพอ แต่หากพอมีความห่วงใย มีเจตนาดีหรือมีความอ่อนโยนอยู่ ก็ลองแสดงออกมาสักนิด เพราะนานวันเข้าความรู้สึกเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ชัดเจนและลึกซึ้งอยากเต็มอิ่มมากยิ่งขึ้น

  การแสดงความรักไม่จำเป็นต้องแสดงผ่านวัตถุสิ่งของ การแสดงความรักไม่ต้องการของขวัญที่มีราคา และการแสดงความรักไม่ต้องการรูปแบบใด ๆ

  เพราะว่า... ถ้ามีรูปแบบ เราก็จะไม่โฟกัสที่รายละเอียด

  เพราะว่า... ถ้ายึดติดกับสิ่งของ เราก็จะขาดความเข้าใจกัน

  เพราะว่า... ของขวัญทุกชิ้นล้วนแต่มีราคา แต่รักแท้นั้นไม่มีราคาใดๆ

  คนที่เข้าใจการแสดงความรัก อย่างเช่น คำชมเชย รอยยิ้มและดอกไม้ต่างก็เป็นของที่ไม่มีราคาอะไรมากมาย หนึ่งในนั้นคือ ความรู้สึกและหัวใจที่มีค่าและสมบูรณ์แบบ

  คนที่เข้าใจการแสดงความรัก ไม่เพียงแค่ทุ่มเท แต่ต้องรู้จักความใจกว้าง, ไม่เพียงแค่อ่อนโยน แต่ต้องไม่อ่อนแอ, ไม่เพียงแค่ทะนุถนอม แต่ต้องไม่เห็นแก่ตัว... ยิ่งสำคัญไปกว่านั้นคือ คนที่เข้าใจการแสดงความรัก จิตใจจะต้องใสสะอาด เพราะหากนานวันเข้าความโกรธเกลียดใด ๆ ก็จะไม่สามารถทำอะไรเราได้อีกเลย......

  ตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่น ผมก็อยากให้ตัวเองเข้าใจความรักมากขึ้น โดยเฉพาะการแสดงออก หลายบทความของผมที่เขียนถึงวิธีการแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึกและการทำความรู้จักกับคนที่อยู่ไกล ๆ นี่ก็เหมือนกันกับการได้รับน้ำจากทะเลสาบซีหูท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายไปด้วยน้ำใจอันไร้เดียงสา

  การมาบรรยายที่จีนในครั้งนี้ ผมมักจะเน้นย้ำเรื่องความสำคัญของความลึกซึ้งในความรู้สึกและการแสดงออกที่สวยงามของความรัก ตอนที่พบกับเพื่อนคนนั้นผมก็รู้สึกประทับใจมาก โดยที่เราไม่ต้องการคำพูดใด ๆ สักคำ นอกจากรอยยิ้มและความจริงใจ

  ผมหวังมาก ๆ ว่า เซิ่งเหวินเหวินที่มาจากมหาลัยเจ้อเจียงจะส่งน้ำจากทะเลสาบซีหูมาให้และแจกให้เพื่อนคนอื่น ๆ เป็นที่ระลึก หวังว่าทุกคนจะแสดงออกทางความรักออกมา นั้นก็เพราะว่าชีวิตคนเราไม่ได้ยืนยาวขนาดนั้นและการที่พวกเราได้มาเจอกันในสถานที่และเวลาล้วนแต่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ลองคิดดูสิว่า ชั่วชีวิตนี้จะเกิดความสุขแบบนั้นได้สักกี่ครั้งกัน

  ตอนนี้ผมพักอยู่ในโรงแรมที่อยู่ด้านล่างภูเขาหวงซานที่ซึ่งสามารถมองเห็นดวงดาวเต็มฟ้าได้ ดวงดาวที่เต็มบนท้องฟ้านั้นคือดวงตาในยามค่ำคืนอันมืดมิด หากมองออกไปที่หน้าต่างก็จะเห็นเมืองถุนซีตั้งอยู่ คิดถึงตอนที่ยังเป็นเด็ก คิดเสมอว่าหากวันที่ต้องสลายหายไปจากโลก จริง ๆ แล้วเราไม่ได้หายไปไหนนอกจากจะเป็นดวงดาวที่ระยิบระยับที่ค่อยส่องทางอยู่บนฟากฟ้า

  แม้ว่าคำขอพรในวัยเด็กนั้นอาจจะไร้เดียงสา แต่ก็เป็นคำขอพรที่จริงใจ การเกิดเป็นคน จิตใจก็คล้ายกับท้องฟ้าในตอนกลางคืน เมื่อเราเกิดและเติบโตมาจากความรักก็เปรียบได้กับดาวที่มีแสงสว่างที่ทำให้ใจของเราอ่อนโยน สวยงามและมีเสน่ห์ เมื่อเราส่องสว่างเหมือนกับดาวนับร้อย เรายังสามารถให้แสงสว่างเหมือนกับดาวอีกนับไม่ถ้วนได้เช่นกัน แม้ว่าโลกนี้จะอ้างว้างและจืดชืด แต่เราก็สามารถส่องแสงให้แก่กันและกันได้

  ชีวิตน่ะ เป็นอะไรที่มากกว่าแค่ที่พักนะ น้ำจากทะเลสาบซีหูนี้แด่เธอนะและขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ...
คิดถึงตอนที่ยังเป็นเด็ก คิดเสมอว่าหากวันที่ต้องสลายหายไปจากโลก จริง ๆ แล้วเราไม่ได้หายไปไหนนอกจากจะเป็นดวงดาวที่ระยิบระยับที่ค่อยส่องทางอยู่บนฟากฟ้า 


SHARE
Written in this book
โดดเดี่ยว ที่ไม่ได้หมายถึง ไม่มีความสุข 《孤独是一个人的清欢》
"ความสุข" คือสิ่งที่ไร้ขอบเขตใน "ชีวิต"

Comments