จดหมายถึงเธอคนนั้น
กรุณากรอกรายละเอียด
ชื่อผู้ส่ง ▒▒▒▒▒▒
ชื่อผู้รับ ▓▓▓▓▓▓

ถึงคุณ... ถึงแสงสว่างในชีวิตของฉัน
▓-▓-2017

ฉันเอาแต่คิดว่าจะบอกคุณดีหรือเปล่านะ ความคิดที่ไม่เคยตกตะกอนได้นี้วนอยู่ในหัวซ้ำๆ จนน่ากลัวว่ามันจะทำให้สมองของฉันวิ่งวนเป็นวงกลม ถ้าให้นับตามมาตราวัดแล้วล่ะก็ ความกล้าของฉันมันมีค่าน้อยกว่ามวลของขนนกเสียอีก นิสัยขี้อายจนเกินเหตุมันแก้ไม่เคยหายเลยจริงๆ เพราะแบบนั้นล่ะมั้ง ฉันถึงได้ตัดสินใจเรียบเรียงมันทั้งหมดให้ออกมาเป็นตัวหนังสือและเขียนลงในจดหมายฉบับนี้

เขียนมันลงในจดหมาย และตัดสินใจส่งให้คุณ

ไม่แน่ใจว่าคุณจะจำได้ไหมนะ แต่ฉันยังจำวันแรกได้ จำได้ดีเลยล่ะ จุดเริ่มต้นที่เกิดจากประโยคที่ใช้คำธรรดาเพียงไม่กี่คำเป็นจุดเริ่มต้น เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ โดยมีเวลาเป็นตัวแปรหนึ่งที่คอยช่วย
อาจเพราะเราสองคนต่างมีสิ่งที่เจ็บปวดที่ทับถมอยู่ในใจเหมือนกัน ทำให้บทสนทนาส่วนใหญ่เป็นการพูดคุยปลอบโยนกันเสียมากกว่า แต่บทสนทนาเหล่านั้นกลับมีค่าจนไม่อาจนับได้เลย
คุณเล่าถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้น มันทั้งทำร้ายตัวคุณและแย่งชิงแสงสว่างไปจากคุณ ตัวตนที่แตกร้าวมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับมีแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความฝันมากมาย ถึงจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่คุณกลับมีความหวังอยู่เสมอ ความคิดเหล่านั้นถูกส่งมาให้ฉันผ่านประโยคสั้นๆ หลายครั้ง ต่อหลายครั้ง
คุณบอกว่าคุณอยากจะผ่านปัญหาเหล่านั้นไปให้ได้ และนั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันอยากจะลุกขึ้นและเดินไปข้างหน้า ต้องทำได้แน่ถ้าเดินไปพร้อมกันกับคุณ ถ้ามีคุณอยู่แล้ว ฉันไม่กลัวหรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ขอแค่ยังมี 'คุณ' มี 'ความหวัง' แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

เพราะแบบนั้นล่ะมั้ง ฉันถึงได้รักและเคารพในตัวคุณมากขนาดนี้

และเพราะแบบนั้น... ขอบคุณนะ คุณผู้เป็นแสงสว่างของฉัน

ขอบคุณ ที่คอยพยุงฉันที่กำลังจะล้มลง

ขอบคุณ ที่ช่วยรักฉันในวันที่ฉันรู้สึกว่าไม่มีใครในโลก

ขอบคุณ ที่ยื้อฉันไว้ในวันที่อยากจะจากไปไกลแสนไกล

ฉันไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเรายังมีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่ แต่ช่วงเวลาเราผ่านมาด้วยกันมันช่างมีค่ามากเหลือเกิน
ขอบคุณนะ ฉันรักช่วงเวลาเหล่านั้นเท่าชั่วชีวิตนี้เลยล่ะ


ถึงคุณ... ถึงแสงสว่างของฉัน
▓-▓-2019

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมันมืดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ฉันได้แต่หวังว่าคุณจะอยู่ตรงนี้ อยู่กับฉัน ความมืดที่กัดกินคุณจากภายในใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาทำให้แสงสว่างจากภายนอกส่องไปไม่ถึงในใจที่แตกสลายนั้นได้เลย

ฉันไม่รู้เลยว่าแสงสว่างของฉันนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
มันหายไป หายไปจนลับตา ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้อีกแล้ว
 
คุณที่เคยเป็นแสงสว่าง ตอนนี้หายไปไหนแล้วนะ?

ฉันจำได้ คุณมักจะบอกอยู่เสมอว่า คนเราน่ะ ถ้ามีอะไรที่อยากจะพูด หรือ อยากบอก ให้รีบพูดมันออกไป ฉันจำมันได้และคิดว่าฉันนั้นรู้ดีว่าชีวิตคนเรามันไม่ได้อยู่ไปตลอดกาล

แต่ข้อผิดพลาดของฉัน คือฉันไม่ได้ตระหนักถึงความจริงข้อนั้นมากพอ

เพราะแบบนั้น จดหมายของฉันถึงไม่สามารถส่งไปถึงมือของคุณได้อีก



 
ถึงคุณ... ถึงแสงสว่างในชีวิตของฉัน ถึงสักวันหนึ่งที่ฉันหวังให้มันมาถึง
▓-▓-▓▓

ฉันได้อ่านจดหมายฉบับสุดท้ายที่คุณเขียนไว้แล้วนะ
ฉันอ่านมันแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าฉันต้องทำยังไง ถ้อยคำในนั้นมันเรียบง่าย แต่ฉันกลับทำให้มันเกิดขึ้นได้อยากเหลือเกิน
บางที จดหมายฉบับนี้ฉันอาจไม่ได้เขียนถึงคุณก็ได้ แต่มันเขียนถึงตัวฉันเอง เขียนบอกให้ตัวฉันนั้นก้าวไปข้างหน้า ก้าวเดินต่อไปแม้ว่าจะไม่มีคุณอยู่แล้ว ทำทุกอย่างต่อจากนี้เพื่อตัวฉันเอง และเพื่อตัวคุณด้วย
ฉันได้แต่หวัง ให้ตัวฉันต่อจากนี้ ไม่ว่าจะล้มลงอีกสักกี่ครั้ง ก็จะลุกขึ้น ลุกขึ้นมาแล้วก้าวเดินไปข้างหน้า เหมือนทุกครั้งที่คุณทำอยู่เสมอมา


SHARE
Written in this book
เธอคนนั้น
ฉันเก็บมันเอาไว้ ทั้งบันทึกที่เคยเขียน ประโยค ถ้อยคำ บทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยเกิดขึ้น รายละเอียดไม่ได้ชัดเจนนัก เพราะตัวอักษรบางตัวมันตกหล่นไปพร้อมกับกาลเวลา จดหมายที่เคยส่ง/ไม่เคยส่งไป เรื่องราวของเธอคนนั้นถูกเก็บเอาไว้ อย่างน้อยก็ในหัวใจดวงนี้
Writer
CafeLatte
Writer&Reader
♥ INFP type -fill my love with your Cafe Latte-

Comments

FriedChicken
2 months ago
ชอบมากเลยค่ะ :-)
Reply
CafeLatte
2 months ago
ขอบคุณค่ะ ^ ^