โปรด - เพลงและบันทึก ในวันที่เวลาสั้นๆ ของเรากลายเป็นความทรงจำ
♬ Now Playing – โปรด – พรู ♬ (https://www.youtube.com/watch?v=1jMtaWrQLZ8)

♪ มือที่เริ่มสั่นไหว ร่างกายที่เหนื่อยจนล้า
วันและคืนที่ผ่านมา นานแค่ไหน ♪


-7 ส.ค. 2561 ก่อนถึงกำหนดการส่งสารนิพนธ์วันสุดท้าย -

ของชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกเราเก็บลงกล่องอย่างรีบร้อน
ไม่คิดเลยว่าการเป็นบุคคลระลอกสุดท้ายที่ย้ายออกจากหอ จะทำให้อาการภูมิแพ้ต่อการเปลี่ยนแปลงกำเริบได้ขนาดนี้ เรายัดของบางชิ้นลงกระเป๋าอย่างไม่ปราณี แม้ว่ามันจะเป็นแจกัน หรือโคมไฟที่แตกหักง่าย
ก็แล้วไงวะ จะมีอะไรเปราะบางไปกว่าความรู้สึกตอนนี้อีก ? ยัดเก็บเร็วเท่าไหร่ จิตใจอาจจะหายซึมกระทือได้เร็วเท่านั้นนั่นแหละ

อาการภูมิแพ้ทำให้สิ่งของ สถานที่ เพื่อน และเหตุการณ์เก่าๆ รวมกันเป็นหนึ่ง เป็นของชิ้นเดียวกันแบบแยกไม่ออก
เป็นเหตุผลที่แม้สิ่งของทุกอย่างจะถูกเราเก็บกลับไปด้วย แต่ในใจกลับรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ตลอดไป
แม้มันจะเป็นของเรา แต่ไม่มีสิทธิ์เอากลับไป ทำได้แต่ทิ้งไว้ข้างหลัง อาลัยอาวรณ์
เพราะพรุ่งนี้จะเดินต่อไปด้วยตัวเปล่า



♪ ฉันยังคงหวังจะได้พบ แม้จะนานเท่าไร  ♪

เสื้อผ้า หลายชิ้นที่เพื่อนเอาไปใส่เล่น ผ้าคลุมลื่นๆ ที่ทุกคนชอบล้อ ต่างหูห่วงที่ทุกคนชอบเอาไปใส่เป็นกำไล
กระเป๋าเครื่องสำอางค์ที่ถูกใช้บริการประจำเพราะเพื่อนให้ช่วยงาน เพราะมีใครมาขอให้เสริมสวยให้
กระดาษเอสี่ที่ไม่มีหน้าว่าง เพราะทุกหน้าใช้บรรจุบทความ ข่าว สารคดีที่เราเขียน บางชิ้นมีลายมืออาจารย์ที่ทั้งด่าทั้งชม บางชิ้นเป็นงานของเพื่อนที่ติดมา
ระเบียงห้องที่สุมหัวกันกินเบียร์ บางทีก็เปิดค้างไว้เพราะเอาสุกี้มาต้มกินในห้องจนควันขโมง หรือแม้แต่วันที่เราดับไฟทุกดวง ปล่อยตัวเองให้ร้องไห้และทุบตีราวระเบียงเหมือนคนโง่ ที่ระเบียงเดิมก็ยังมีเพื่อนวิ่งหาเราทั่วห้อง เพื่อนที่เข้ามากอดเราไว้แน่น
ห้องเล็กๆ ที่หลายคนเข้ามาเพื่อพักพิง เตียงแคบๆ ที่มีหมอนและผ้าห่มอุ่นๆ เพียงพอสำหรับทุกคน
ถนนเส้นเดิมๆ ที่การจราจรติดขัดเหมือนอยู่บราซิล เรานั่งอัดกันบนรถที่แล่นช้าๆ ไม่เคยสบาย แต่ก็หัวเราะ ร้องเพลง พูดคุยเสียงดังไปตลอดทาง เพราะถนนเส้นนี้พาเรากลับมายังที่เดิมๆ เมื่อเราเหนื่อย และอยากพัก
ทั้งหมดนี่มันเป็นแค่สิ่งของ สถานที่ ความทรงจำไม่กี่ชิ้น ไม่กี่ชิ้นที่แค่เริ่มเก็บ ก็แทบอยากรื้อมันออกมา แล้วขอร้องให้มันอย่าทิ้งเราไป แม้ว่ามันจะตั้งอยู่ที่เดิมของมันอย่างนั้น


♪ โปรดจำว่าฉันรัก โปรดจำความคิดถึง
จดจำความซึ้งของเราเมื่อก่อน เป็นเหมือนกำลังใจไม่ให้สั่นคลอน
แต่อยากจะขอถ้าความคิดถึงทำให้เธอร้องไห้ ได้หรือไม่
โปรดลืมฉันไปก่อน ♪


พรุ่งนี้เราคงขับรถออกห่างจากที่นี่และหวังว่าจะไม่ต้องคิดถึงสิ่งของสักชิ้น
เพราะเราไม่อยากต้องร้องไห้เสียใจ เพราะเราอยากใช้ชีวิตวันต่อไปอย่างไม่ทรมาน
ไม่เป็นไรหรอก แม้เราจะลืมมันไป มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น
ไม่ว่าอย่างไรเราก็จะขอร้องคำเดิมๆ กับสิ่งของเหล่านั้นอยู่ดี
“อย่าทิ้งเราไป”
ช่วยบันทึกทุกๆ อย่างที่รวมไว้ด้วยกัน
บันทึกทุกความสุขและเสียใจที่สร้างขึ้น
ช่วยกลายเป็นของมีค่าที่เราได้แต่ร้องไห้ให้มัน และคิดถึงสุดหัวใจ
และสักวันหนึ่งเมื่อแข็งแรงดี ช่วยเป็นกำลังใจและความสุขให้กันทุกครั้งที่คิดถึง
และช่วยเป็นอย่างนั้นตลอดไปนะ



รักและคิดถึง
นิว
SHARE

Comments