ฉันยอมจำนนต่อความรุนแรงในนามของความรักได้อย่างไร
มันคือรอยแตกร้าวที่ไม่มีวันประสานกลับ
ความุรนแรงที่เธอได้กระทำแก่ฉันมันคือการสร้างรอยแตกร้าวของจิตใจที่ไม่มีวันประสานกลับให้เป็นเหมือนเดิมได้

.
เธอฟาดฝ่ามือของเธอลงบนใบหน้าของฉัน 
ในหลายครั้งที่เรามีปากเสียง มีอารมณ์เกิดขึ้นและอยู่เหนือการควบคุมของเธอ 
หรือเป็นเพราะฉันเองที่ร้องไห้ไม่หยุด 
ส่วนมากฉันคงเป็นอย่างหลังมากกว่า เพราะฉันเป็นเจ้าแม่ร้องไห้
เธอลงมือทำมันกับฉันแม้ว่าฉันไม่ได้ลงมือเริ่มหรือโต้ตอบต่อความรุนแรงใดๆ 
ทุกครั้งที่ถูกตบหน้านอกจากความเจ็บปวดต่อร่างกายแล้ว มันเกิดความเจ็บปวดทางจิตใจทวีคูณ
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงอย่างนั้นหรือ" 

.
บางครั้ง...เธอกดฉันลงบนพื้นห้องด้วยมือทั้งสองข้าง ด้วยแขนอันแข็งแกร่งของเธอ 
แค่เพียงเพราะเธอต้องการให้ฉันหยุดร้องไห้ 
แต่มันกลับยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะความเจ็บ 
เจ็บที่กายและใจไปพร้อมๆกัน 
เธอกลับยิ่งเพิ่มแรงกดตัวของฉัน หัวของฉัน หน้าของฉันให้แนบแน่นไปกับพื้น แรงขึ้นและแรงขึ้น
และแม้ฉันจะไม่ได้ตอบโต้ต่อความรุนแรงของเธอ ทว่ามันก็ไม่ได้ช่วยหยุดยั้งการกระทำนั้น
ฉันทำได้เพียงแค่ใช้แรงทั้งหมดที่พอจะมีจับแขนของเธอไว้และกลั้นสะอื้นร้องไห้เพื่อให้เธอหยุด
เพื่อให้เธอเห็นว่าฉันหยุดร้องไห้ แล้วเธอจะได้หยุดทำมันเสียที !
แน่ล่ะ กว่าฉันแกล้งหยุดร้องไห้ได้เพื่อให้ฉันรอดพ้น มันไม่ง่ายดายเลยสักครั้ง
ฉันหลุดออกมาจากเธอ เพื่อร้องไห้อีกครั้งจากความหวาดกลัวและความรู้สึกเสียใจที่มีต่อเธอ 
ฉันเจ็บจนเป็นลม
แต่เธอกลับกล่าวหาว่าฉัน ว่ามันคือการแสดงว่า นั่นเป็นความคิดลำดับแรกของเธอ 
ฉันถูกกระทำด้วยความรุนแรงจนหมดแรงแม้แต่จะร้องไห้ หรือจะปกป้องตัวฉันเอง 
ร้องไห้จนล้มพับ เหนื่อยอ่อน ปวดหัวอย่างรุนแรง
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงอย่างนั้นหรือ"

.
เธอชกหน้าฉัน เพราะเราทะเลาะกัน 
มันทำให้ฉันร้องไห้ 
พอร้องไห้เธอก็คว้าตัวฉันไว้ในอ้อมแขนของเธอ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้กอดฉันน่ะสิ 
เธอรัดฉันไว้ด้วยแขนอันแข็งแรงของเธออีกแล้ว ฉันเจ็บ ฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้น 
สัญชาตญาณมันทำให้ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน เพื่อหนีจากความเจ็บปวดของร่างกาย 
แต่เธอกลับยิ่งรัดฉันแน่นขึ้น และแน่นเข้าไปอีก
และในตอนนั้นเธอเริ่มมือปิดปากฉันแน่น เพราะฉันร้องไห้หนักขึ้นอีกแล้ว
เธอปิดปากฉันแน่นขึ้น จนฉันปากแตก 
ฉันก็ยิ่งพยายามดิ้นเพื่อบอกเธอว่ามันแรงเกินไป 
แต่เธอก็กลับบอกว่าฉันแสร้งทำว่ามันหนักหนา ทั้งๆที่ฉัน...ตัวเท่านี้เอง 
ฉันไม่สามารถรับแรงเจ็บปวดได้มากเท่าคนอื่นๆหรอกนะ 
ยิ่งฉันพยายามร้องบอกเธอผ่านมือที่กดปากฉันแน่น เธอก็ยิ่งกดมันลง 
จนฉันหมดแรงดิ้น 
กว่าเธอจะเห็นว่าฉันไม่ได้โกหกอย่างคำกล่าวหา เลือดก็เลอะไปทั่วมือของเธอไปด้วยแล้ว 
เธอคลายกอดรัดแน่นแล้วโอบกอดฉันไว้แทน 
แต่...ตอนนั้นฉันหวาดกลัวเธอจนไม่กล้าจะขยับตัว และเอาแต่ร้องไห้
กอดของเธอมันไม่อุ่นอีกต่อไปแล้วล่ะ
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงอย่างนั้นหรือ" 

.
เธอชกท้องฉันในวันที่ฉันมีประจำเดือนจนลุกไม่ไหว 
ครั้งหนึ่งเธอโมโหที่ต้องกลับมาดูฉันแทนที่ฉันจะได้ออกไปข้างนอก 
ด้วยเพราะวันนั้นฉันปวดท้องประจำเดือนอย่างรุนแรงและลุกไปซื้อข้าวเองไม่ไหว 
ฉันพยายามช่วยตัวเองแล้วนะ แต่อาการปวดมันหนักหนาเหลือเกินในวันนั้น 
ฉันไม่ไหวเอาเสียเลย ฉันเลยงี่เง่าให้เธอช่วยซื้อข้าวมาให้ก่อนออกไปทำธุระ 
เธอตรงเข้ามาชกลงไปที่ท้องของฉันในขณะที่ฉันนอนปวดท้องประจำเดือน 
มันไม่ได้โดนเต็มแรงซะทีเดียวหรอกนะ 
แต่เธอรู้อะไรไหม การปวดท้องประจำเดือนน่ะมันรุนแรงเสียยิ่งกว่าอะไร 
ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด 
แต่เธอกลับกล่าวหาว่าหมัดของเธอไม่ได้โดนตัวฉัน ฉันต่างหากที่แสดงออกมากเกินไปว่ามันเจ็บ 
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น แต่ตอนนั้นฉันก็เจ็บไปแล้วล่ะ
หมัดมันโดนเข้าที่ท้องของฉันจริงๆ และฉันก็เริ่มร้องไห้อีกแล้ว 
โชคดีที่คราวนี้เธอไม่ได้ใช้ความรุนแรงซ้ำเพื่อให้ฉันหยุดร้องไห้
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงอย่างนั้นหรือ" 

.
เธอตบหัวฉันและผลักฉันในที่สาธารณะ 
เพียงเพราะเราะเลาะกัน แล้วฉันเกิดเอาแต่ใจจะกลับบ้านทันที 
ฉันนั่งลงร้องไห้ตรงนั้นแบบควบคุมไม่ได้
ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเกิดขึ้นในข้างนอกที่อาจมีผู้คนผ่านมาเห็นได้ตลอด 
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงอย่างนั้นหรือ" 

.
เธอเริ่มใช้ทุกอย่างของเธอทำร้ายร่างกายฉันมากขึ้นในครั้งต่อๆมา 
ฉันพยายามป้องกันตัว 
แต่ดูเหมือนว่ายิ่งทำให้เธอเพิ่มการกระทำมากขึ้น เพราะเธอคิดว่าฉันตอบโต้
ฉันนอนร้องไห้กองอยู่ที่พื้น 
เธอหยิบมือถือขึ้นมา ปลายสายโทรหาเพื่อนสนิทของฉัน เพื่อบอกว่ารับฉันไม่ได้อีกแล้ว 
ในขณะที่ฉันนอนเจ็บอยู่ที่พื้นและร้องไห้ 
เธอบอกเพื่อนสนิทฉันว่าฉันเสแสร้งและไม่ได้เจ็บจริง 
ฉันก็ยังนอนร้องไห้กองอยู่ที่พื้น 
ฉันอยากตะโกนเรียกให้เพื่อนปลายสายได้รับรู้ว่าฉันต้องการความช่วยเหลือ 
แต่ก็ดูเหมือนว่าทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากนอนร้องไห้กองอยู่ที่พื้น 
วันนั้นความรุนแรงมันทวีคูณ จนกลายเป็นการกระทืบ 
แต่เธอกลับบอกว่าฉันไม่น่าจะเจ็บขนาดนั้น
"เธอหวังให้ฉันหยุดร้องไห้ด้วยความรุนแรงขนาดนั้นจริงๆน่ะหรือเธอ"

.
ความรุนแรงที่เกิดขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของเรามันทำให้ฉันรักเธอไปพร้อมกับความหวาดกลัว ฉันหวาดกลัวอ้อมกอด 
ฉันหวาดกลัวแขนเธอ มือเธอ ขาของเธอ 
ฉันหวาดกลัวอารมณ์ของเธอ และมันก็ทำให้ความรู้สึกฉันเปลี่ยนไป
ภาพของการกระทำเหล่านั้นหลอกหลอนฉันในบางคืน 
สะดุ้งตื่นกลางดึกบ้าง นอนไม่หลับบ้าง ร้องไห้จนนอนหลับไปบ้าง 
ใจฉันที่เคยมีต่อเธอมันค่อยๆแตกสลาย จนฉันเองในวันนั้นก็ไม่แน่ใจว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอ

.
ครั้งต่อๆมา เธอเริ่มมีความคิดใช้เซกส์เพื่อจบความรุนแรงนั้น 
แน่นอนว่าฉันไม่ได้ยินยอม และไม่เคยปล่อยให้มันเกิดขึ้น
มันจะเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน
ฉันเพิ่งได้รับความรุนแรงจากเธอ แล้วมันจะเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน
เธอคิดได้อย่างไร ฉันไม่อาจรู้ได้
แต่เธอเข้ามากอดและเริ่มเล้าโลมเพื่อให้มันจบลงที่เซกส์ 
ฉันเริ่มหวาดกลัว และเริ่มรังเกียจร่างกายของเธอมากขึ้น
"เธอคิดว่าปัญหาความรุนแรงมันแก้ไขด้วยเซกส์ได้อย่างนั้นหรือ"
.
ทุกครั้งหลังจากที่เธอมอบความรุนแรงกับฉัน 
ไม่มีครั้งไหนที่เธอไม่เข้ามาขอโทษหรือกอดปลอบฉัน เช็ดตัวให้ฉัน 
และสัญญาว่าจะไม่ทำฉันแบบนั้นอีก 
ครั้งแล้ว 
ครั้งเล่า....

.
เธอเปลี่ยนความรุนแรงต่อฉัน เป็นการทำร้ายตัวเองต่อหน้าฉันแทน
ในช่วงหลังๆ เธอหยุดทำร้ายร่างกายฉัน
เธอทำร้ายร่างกายตัวเองต่อหน้าฉันแทน 
ซึ่งความรุนแรงที่เกิดขึ้นในรูปแบบนั้น รูปแบบที่เธอทำให้ฉันดู
ก็ยังเป็นความรุนแรงที่มีผลกระทบต่อจิตใจฉันอย่างสาหัสแทน
เธอเปลี่ยนความเจ็บปวดทางร่างกายฉัน ให้เป็นการทวีความรู้สึกผิดแทนอย่างนั้นหรือ

.
ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าทำไมความสัมพันธ์ของเรามันถึงได้เกิดความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ 
เพราะฉันกลายเป็นคนน่าโมโห 
หรือเพราะเธอกลายเป็นคนขี้โมโห 
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าปัญหามันเกิดจากตรงไหน 
ร่างกายฉันบอบช้ำ จิตใจฉันบอบช้ำ
ในขณะที่วัฏจักรความรุนแรงระหว่างเรามันยังวนเวียนเรื่อยๆ 
เธอก็ยังพร่ำบอกว่ารักฉันเหมือนเดิม 
แต่เธอกลับสร้างความหวาดหวั่น 
เหยียบย่ำฉันและจิตใจของฉันด้วยความรุนแรง
"เธอรักฉันในนามของความรุนแรงอย่างนั้นหรือ"

.

ฉันยอมจำนนต่อความรุนแรงในนามของความรักได้อย่างไร
จนถึงวันนี้ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองสามารถตอบคำถามนี้ได้ 
หลังจากที่ได้จบความสัมพันธ์กับเธอไปนานแสนนาน 
ไม่ว่าจะผ่านมาสาม หรือเกือบสี่ปี ที่เหตุการณ์ได้จบลง
แต่ความรุนแรงในอดีตยังคงส่งผลกระทบต่อจิตใจฉันเสมอมา
ฉันไม่ได้หลงเหลือความรัก หรือเยื่อใยใดๆต่อเธอ 
แต่ทุกความรุนแรงที่เธอได้กระทำต่อฉัน มันสร้างบาดแผลในจิตใจของฉันอย่างแสนสาหัส
เมื่อฉันพบว่า "ตัวเองยอมรับการเป็นเหยื่อของความรุนแรงในความสัมพันธ์ไปแล้วอย่างสมบูรณ์"
มันเกิดความรู้สึกผิดและเกลียดตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ยอมให้มันเกิดขึ้นอยู่ซ้ำๆ
เกิดคำถามทุกครั้งเมื่อฉันมองย้อนกลับไป
หรือแม้กระทั่งตอนที่ฉันได้เขียนเรื่องเล่านี้อยู่ 
การรื้อค้นความทรงจำในส่วนนี้ ค่อนข้างทารุณจิตใจ
และมันยังย้อนกลับมาทารุณจิตใจอีกครั้ง
ฉันยังคงร้องไห้กับเรื่องนี้ทุกครั้งที่ต้องเล่ามันออกมา
แม้กระทั่งการได้ยินเรื่องเดียวกันนี้ที่เกิดกับคนอื่น ก็ยังมีผลกระทบ
ทำไมฉันไม่ทำแบบนั้น ทำไมฉันไม่ทำแบบนี้ ทำไมๆๆๆๆๆ และสารพัดทำไม 
คำถามทุกอย่างจบด้วยคำว่า ฉันมันโง่ที่ยอมทนรับความรุนแรงนั้นเสียเอง 
ฉันเกลียดตัวเองหนักขึ้น 
ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าที่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพแย่ๆ 
ฉันเคยต้องรับสภาพการร้องไห้หนักๆทุกครั้ง ร่างกายฟกช้ำ การถูกกล่าวหาว่าแสร้งเจ็บปวดเพื่อเรียกร้องความสนใจ 
หรือแม้กระทั่งฉันพยายามทำให้เธอเป็นคนร้ายในสายตาคนอื่น 
แม้ฉันจะเป็นเหยื่อของความรุนแรงจากเธอก็ตาม

.
และเมื่อฉันค้นพบว่าตัวเองเป็นฝ่ายยอมรับมันเสียเอง 
ความรู้สึกผิดต่อตัวเองก็กัดกินจิตใจฉันเสมอมา จนมันเริ่มครอบงำฉันอย่างน่ากลัว 
ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงน่ะ ทรมานกว่าความทุกข์เสียอีก
ผลจากความรุนแรงในความสัมพันธ์ของฉันกับเธอได้ทำลายฉันอย่างสาหัสเหลือเกิน

เธอใช้ความรุนแรงในความสัมพันธ์ไม่ได้หรอกนะ ไม่ได้จริงๆ

ความรุนแรงในนามของความรัก มันไม่ใช่ความรักหรอก
  มันแค่เสแสร้งว่าเป็นความรักเท่านั้นแหละ
ฉันอยากหายตัวไปให้พ้นๆกับเรื่องนี้เสียจริง
ปล. เรื่องนี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อบอกเล่าผลกระทบจากการใช้ความรุนแรงที่เกิดขึ้นจริงกับเรา จากในมุมของเราที่ยอมรับการเป็นเหยื่อของความรุนแรงในความสัมพันธ์เป็นระยะเวลานาน จนส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างรุนแรง และก่อตัวเป็นโรคซึมเศร้า ถึงจะผ่านมานานเราก็ต้องใช้ชีวิต On medication  โดยเราไม่ได้ต้องการกล่าวโทษใครแต่อย่างใด เรื่องข้างต้นไม่มีการแต่งเติมเนื้อหา แต่เป็นการแต่งเติมภาษาเพื่อให้ภาพของจิตใจเราชัดเจนมากขึ้น เราใช้เวลานานอยู่หลายปีเพื่อที่จะเขียนเล่ามันออกมาจนจบ และหวังว่าจะไม่มีใครได้รับผลกระทบหรือกระทำความรุนแรงต่อใครอื่นอีกเลย
SHARE
Writer
Lalynlana
I need real sleep
I may the most of contrast girl in the world.

Comments

Heyyy
4 months ago
อื้มม อ่านแล้วเข้าใจเลยคะ! เพราะส่วนตัวเจอเรื่ิงทำนองเดียวกันแบบนี้เลยคะ ถึงเรื่องที่อ่านจะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่พออ่านเนื้อเรื่องที่คล้ายๆกันกับตัวเองไปเรื่อยๆ เหมือนความรู้สึก ภาพเหตุการณ์เก่าๆความกลัวเก่าๆมันถูกดึงกลับขึ้นมาทันทีเลยค่ะ อ่านไปน้ำตาไหลออกมาเองโดยอัติโนมัติ รุสึกหวิวๆ ตัวสั่นๆยังไงไม่รุบอกไม่ถูกคะ ทั้งๆที่มันได้ผ่านไปนานมากแล้ว!! เปนไปได้ไม่อยากจะให้ใครต้องเจอกับเรื่องแบบนี้เลย มันจะกลายเปนเหมือนปมที่ฝังลึกอยู่ในจิตเราและไม่ไปไหน ถึงจะออกมากจากตรงนั้นได้ สภาพจิตใจก้อต้องใช้เวลาฟื้นฟูนานอยู่เหมือนกัน กว่าจะดีขึ้นได้ แต่ก็ไม่ได้กลับมาดีเหมือนเดิม! เปนกำลังใจให้นะคะ เขียนถ่ายทอดอารมณ์จริงได้ดีมากๆเลยคะ สู้ๆนะคะ:)
Reply
Lalynlana
4 months ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ มาจับมือข้ามผ่านผลกระทบนี้ได้ด้วยกันนะคะ :)
Heyyy
4 months ago
ค้าาาา ❤️
Little_read
4 months ago
กอดๆ ก้าวข้ามผ่านมันมาได้แล้ว เราก้ไปต่อนะคะ สู้สู้คะ ^^
Reply
Lalynlana
4 months ago
ขอบคุณจากใจนะคะ หวังว่าจะหายดีในซักวันเหมือนกันค่ะ 
Some_Time
4 months ago
มาดอดค่ะ 👭
Reply
Lalynlana
4 months ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ มันมีค่ากับเรามากจริงๆค่ะ :)
Nui_Napat
4 months ago
เป็นกำลังใจให้ครับ ผมก็เพิ่งเดินออกมาจากสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน ช่วงแรกคุณค่าในตัวเอง ความมั่นใจในตัวเองลดต่ำไปมาก เราก็งงว่ารอยอมไปได้มากมายได้อย่างไรในนามของความรักในตอนนั้น แต่พอนึกขึ้นได้ว่า...ก็ตอนนี้ก็ไม่ยอมแล้วไง ทำสำเร็จแล้ว เดินออกมาแล้ว เรียนรู้ที่จะเห็นคุณค่าตัวเองอีกครั้ง...เราเคยพลาดและจะไม่ขอเจอแบบเดิมอีก...ชีวิตจากวันนี้จะมีแต่ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมบอกตัวเองแบบนี้...คุณเองก็เหมือนกันนะครับ เราผ่านมาได้แล้ว ที่เหลือก็แค่ฮีลให้ดีขึ้น...ถ้าคะแนนเต็มสิบคือสำเร็จในการรักตัวเอง...การจบความสัมพันธ์แบบนั้นมาได้ก็ได้คะแนนไปเกินครึ่งแล้ว...ความสำเร็จอยู่อีกไม่ไกลครับ สู่ๆ
Reply
Nui_Napat
4 months ago
ยังไม่หายดีหรอกครับ แต่พยายามรักษาตัวเอง
Lalynlana
4 months ago
เราก็อยู่ในการรักษา ขอให้หายดีในเร็ววันนะคะ:)
Nui_Napat
4 months ago
^____^
dumbasz
4 months ago
อ่านแล้วหดหู่มากครับ ขอให้ผ่านมันไปให้ได้นะครับ
Reply
Lalynlana
4 months ago
เราเขียนขึ้นจากความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาตอนนั้น แล้วก็ผลกระทบที่ตกค้างอยู่อะค่ะ ถึงจะออกมาจากตรงนั้นได้นานมากๆแล้ว ตอนนี้ก็ยังคงต้องรักษาตัวต่อไป 
แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านด้วย ^^