แท้งในความทรงจำ
อาทิตย์ที่แล้วมีทริปเล็กๆเกิดขึ้น
จากทริปปุบปับที่คิดแค่ว่าไปที่ไหนก็ได้ที่มีต้นไม้เยอะๆ มีคนน้อยๆ
แค่ตื่นมาบอกคนข้างๆในเช้าวันศุกร์ว่าเย็นนี้เลิกงานเจอกันหมอชิต ไม่มีแพลนอะไรทั้งนั้น
แต่ในที่สุดก็ได้ตั๋วรถทัวร์ไปเชียงใหม่ 2 ที่นั่งสุดท้ายบนรถเที่ยวสุดท้าย
ถึงเชียงใหม่ก็ตกลงกันได้ว่าจะไปอ.กัลยานิวัฒนา ซึ่งเราทั้งคู่ยังไม่เคยไป

เราออกมาไกลจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 4 ชม. จองที่พักแค่คืนเดียวเพราะวันอาทิตย์ก็ต้องกลับกทม. เป็น 1 คืนที่เราคงจะจำไม่ลืม
เราสองคนไม่ได้นอน เพราะอยู่ๆนี่ก็ปวดท้องทั้งคืน ปวดแบบปวดสุดในชีวิต ก่อนที่ถุงการตั้งครรภ์จะหลุดออกมา ตามด้วยก้อนเลือดใหญ่เท่ากำปั้น
เรารู้มาสักพักแล้วว่าอยู่ในภาวะ missed abortion แต่คิดว่าอะไรจะเกิดตอนไหนก็ต้องเกิด
จะให้อยู่กทม.รอหลุดเองก็โคตรจะเหี่ยวเฉา ไม่ได้เข้าป่ามานานแล้ววว
และตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบบ้านวัดจันทร์ เราแฮปปี้มากๆ แม้จะไม่เจออากาศหนาว ไม่เจอดาว ไม่เจอหมอก มีแต่ไฟป่ารอบหมู่บ้าน
แม้แต่สถานการณ์น่ากลัวแบบนี้ เรากลับดีใจที่มันเกิดขึ้นที่นี่ แม้สุดท้ายจะปวดจนทนไม่ไหว ต้องออกไปรพ.ตอนตี 3 และตัวอ่อนหลุดออกมาในที่สุด

เรานอนอยู่ในห้องฉุกเฉินรพ.วัดจันทร์ด้วยความรู้สึกสบายใจ แม้จะไม่มีหมอ มีแค่พยาบาล 1 คนที่เสียสละอดหลับอดนอนทั้งคืน มีสาวชาวเขามานอนรอคลอดเตียงข้างๆ พร้อมญาติที่มานั่งให้กำลังใจและชวนเราคุยบรรเทาความเจ็บไปด้วย และที่สำคัญมีสามีดีเด่นแห่งชาติที่อยู่ข้างๆเราตลอดเวลาจริงๆ :) เจ็บแค่ไหนก็จิ๊บๆไปเลยจ้าาา
พยาบาลขอให้น้ำเกลือเพราะเห็นว่าเราเสียเลือดไปเยอะ แต่ส่วนตัวคิดว่าตัวเองโอเคดี ไม่ได้เพลียอะไรมากมาย จึงขอออกจากรพ. บอกพี่พยาบาลไปตรงๆว่าอยากมาดูแสงเช้าที่อ่างเก็บน้ำ อิอิ

เราขอชิ้นส่วนที่หลุดออกมาเพื่อเอามาฝัง
เราสองคนช่วยกันฝังทุกอย่างที่หลุดออกมาไว้ในป่าสนแถวนั้น
ก่อนจะพากันมานั่งเงียบๆดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อ่างเก็บน้ำ
บรรยากาศของเช้าวันนั้นช่างเต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึก เราไม่รู้จะบรรยายมันออกมายังไง
ทั้งเจ็บปวด ใจหาย อบอุ่น สวยงาม
รู้แค่ว่าอยากจะจดจำความรู้สึกนั้นไว้ตลอดไป 💚

5.5.2019
SHARE

Comments