แด่  -29 กุมภาพันธ์
จุดเริ่มต้นมันมาจากงานพรอม
ใช่ งานพรอมวันนั้น

ฉันยิ้มและโบกมือให้คุณด้วยความกล้าและกลัวไปพร้อมๆกัน
เพียงหวังว่าจะได้รอยยิ้มจากคุณบ้าง ว่าเราอาจยังดีต่อกัน
สิ่งที่ได้ตอบแทน คือการที่คุณหลบหน้าไป อย่างไม่ไยดี

ความกล้าหายไปจนหมด
และไม่มีอีกเลย
นับแต่นั้น

' ทำผิดอย่างรุนแรง ไม่มีวันให้อภัย '
หนึ่งในความคิดของฉันตอนนั้น งานพรอมวันนั้นกร่อยไปหมดสำหรับฉัน ไม่มีอีกแล้วคุณคนเดิม ฉันออกจากงานตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆ เพียงแค่ความคิดในหัวว่า ฉันทนอยู่ต่อไม่ได้

อยู่นานมีหวังร้องไห้กลางงาน
โคตรบ้า

หลังจากขอโทษเพื่อนสนิทและขอบคุณที่ยอมออกมาด้วยกันโดยไม่มีรูปถ่ายสวยๆในงานเลย
เพียงเพราะความรู้สึกส่วนตัวของฉัน ที่เจ็บ และไม่อยากทนอยู่แล้ว ก็พาลโกรธทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่เว้นตัวเอง แต่เพียงเพราะอยากเข้าข้างตัวเองแม้เพียงซักเล็กน้อย
สำนึกผิด 50%

นั่นคือความผิดพลาดแบบสุดๆ ที่ได้ทำลงไป
ไอ้สำนึกผิดครึ่งนึงมันคืออะไรวะ ถามจริง


เดือนกุมภาพันธ์บรรจบมาอีกครั้ง
แม้ว่าจะไม่มีวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ถามคนข้างๆก็ยังรู้เลยว่าควรจะไปแฮปไหมในวันที่ 28
รู้ดีแก่ใจ
แค่สิ่งที่ได้พบเจอจากคุณ มันทำให้ไม่มีความกล้าหลงเหลืออยู่เลย
แม้แต่ นิด เ ดี ย ว

' ควรไปรึเปล่า '
' แต่ถ้าไปแฮปแล้วคุณไม่ตอบกลับ ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ ท่ามกลางคำขอบคุณของคุณที่มอบให้ทุกคนบนหน้าไทม์ไลน์ แล้วต้องรู้สึกยังไง ลบโพสใน 2 ชั่วโมง ? '
' ส่งแมสเซจไปหรอ แล้วถ้าตอบเหมือนตอนที่ถามเรื่องตุ๊กตากอลลั่มล่ะ '
' เขาหลบหน้าตลอดที่ผ่านมา ยังจะหน้าด้านไปแฮปหรอ '

จบ
ทวิตเอาก็ได้วะ รู้อยู่คนเดียวนั่นแหละดีแล้ว
ทวิตที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงคุณก็ไม่เห็น เพราะเป็นแอคที่คุณไม่เคยรู้ว่ามี
สบายใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน

เหมือนจะคิดว่าคุณตัดเราจากสารบบไปแล้ว
คุณล็อกแอคทวิต ไม่สามารถอ่านความคิดคุณได้อีกเลยนับแต่นั้น
เหมือนเรา ขาดหายจากกัน
ตลอดกาล

เริ่มใช้ชีวิตแบบลืมคุณ
อยากทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้เหมือนคุณ
หาอะไรทำในทวิตเตอร์ พยายามไม่ทวิตสิ่งที่คิดออกมาทันที ก็เรื่องของคุณนั่นแหละ
หลายเดือนผ่านไป
เริ่มทำมันได้ดี

นึกถึงอยู่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
การกระทำของคุณ มันบอกกับเราว่า มันจบแล้วแบบ จบ
จะให้ทำอะไรเพิ่มก็ไม่สามารถหรอกนะ ไม่กล้าพอ

แอบทำโน้ตไว้เล่มนึง บันทึกเรื่องของคุณไว้
แต่เลิกทำเพราะคิดว่าถ้ายังเขียนแต่เรื่องคุณ แล้วจะลืมได้ยังไง
เก็บดอกไม้แห้งใส่กล่อง เก็บหลายๆแบบ ใส่แหวนไว้วงนึง
รู้สึกว่าเลี่ยน เลยเหลือไว้แค่ดอกไม้
ลงทวิตบ้าง แต่ลบ
ลง storylog บ้าง แต่ก็ทิ้ง
กลัวคุณมาอ่านละหาว่าเราดราม่า
ก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่

กำลังจะปัจฉิม
สิ่งที่ทำมาตลอดคือดอกไม้แห้ง
อยากจะเอาไปให้คุณ
อยากให้เราดีต่อกัน
คุณเป็นคนที่ดีคนนึงทีเดียว
เว้นไว้เรื่องนึงที่ไม่อยากพูดถึง บังเอิญไปเห็น อันนี้ไม่นึกว่าจะมาจากคุณเหมือนกัน โกรธไปตั้งหลายวัน แต่ก็คิดว่าเออ แฟร์ๆกัน

แต่ก็ ไม่กล้าอีกแล้ว

เมื่อหลายเดือนก่อน เรา บังเอิญนึกขึ้น
เราพึ่งสังเกตว่าคุณปลดล็อกทวิตเมื่อหลายเดือนก่อน ไปย้อนอ่านนะ แต่มันโหลดไม่หมด เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะมันเลยช่วงเวลาที่เป็นเราไปแล้ว :-)

แต่วันนี้ล่ะ
อยู่ดีๆก็เข้าไปดูทวิตเตอร์คุณในโน้ตบุ๊ค และใช่ มันโหลดทวิตได้มากกว่านั้นมากๆ
มากจนไปเจอทวิตนึง
เรื่องที่เราไม่ได้ไปแฮป
ไม่อยากจะสร้างภาพหรือดราม่าอะไรนะ แต่ขอเถอะ อ่านแล้วเหมือนจะร้องไห้
และใช่ ร้องไปแล้ว


.
อยากจะบอกแค่ว่า ไม่ใช่แค่วันที่ 29
เดือนกุมภาพันธ์ เป็นเดือนที่เราจำได้ดี
ความรู้สึกตอนที่รู้ว่าคุณเกิดวันนี้ เดือนนี้ ยังจำได้ดี เหมือนได้รู้ข้อมูลคุณไปอีกก้าวนึง
เราอยากไปแฮปมากๆ
ติดที่ ตอนต้นเรื่องคุณคงได้อ่านแล้ว ถ้า ได้เข้ามาอ่านน่ะนะ
แต่เราก็แฮปคุณนะ ในทวิตเตอร์น่ะ ในแอคที่คุณไม่รู้ แต่ตอนนี้คุณคงรู้แล้ว จากการเผยแพร่ของเพจเพจนึงที่คุณชอบ และรุ่นน้องคุณคนนึง

เดือนนี้มีความหมายสำหรับเรา ตั้งแต่รู้จักคุณ
และมันไม่เคยหายไป
ขอโทษนะ ที่มองคุณในแง่ร้ายมาตลอด
ขอโทษ ที่ไม่เคยนึกถึงใจคุณเลย
ขอโทษ ที่เห็นแก่ตัว
ขอโทษ ที่ทำทุกอย่างมันพังไปหมด
ขอโทษ ' แม้ว่าฉันเอง ที่มักสร้างสิ่งแย่ๆในความสัมพันธ์มาตลอด '

ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
จริงๆนะ
เราชอบตัวเองเวลาอยู่กับคุณมากๆ ช่วงเวลาตอนนั้นมันดี
สอบตกฟิสิกส์ยังยิ้มได้อยู่เลย ตลกอะ :'-D

I like me better when I'm with you.
W-ish you happy
W-ith your day
W-ell, Happy birthday.

-1:15 PM 28 Feb 18  @WhaleYour

ถึง เน๋เน๋ .
Now playing : ฉันยังเก็บไว้ - Whal & Dolph, เอิ๊ต ภัทรวี




SHARE
Writer
teddywhale
your blue totebag
ถ้าขอพรจากฟ้าข้อหนึ่งได้ จะขอเธอกลับมาอย่าให้ไปรักใคร คงต้องยอมแพ้แล้ว คนดี 🌷

Comments