ความกลัว
คุณเองก็คงจะเคยได้ยินเรื่องของคนใกล้ตัว
ที่กลัวอะไรแปลกๆผ่านหูผ่านตามาอยู่บ้าง
เรื่องราวต่อจากนี้ไปอาจจะอ่านแล้วรู้สึกงงๆอยู่บ้าง แต่ก็ลองอ่านเรื่องของเราดูซักหน่อยก็แล้วกัน



  ย้อนกลับไปสมัยที่เรายังเป็นเด็กนักเรียนชั้นป.4 ตอนนั้นเราจำได้ว่า เราสมัครเป็นนักกีฬาของโรงเรียน เราจึงต้องออกกำลังกายอย่างหนัก (ฝึกร่างกายให้พร้อมสำหรับการแข่งขัน) จนตัวเราผอมลงมากๆจากเด็กอวบอ้วนคนนึง กลับกลายเป็นเด็กที่รูปร่างดีมากๆคนหนึ่งเลยทีเดียว
  เราเริ่มสังเกตเห็นว่าร่างกายของเราเปลี่ยนไป จากที่จับตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมด กลายเป็นจับตรงไหนก็เจอกล้ามเนื้อที่แน่นๆแข็งๆ อีกทั้งยังมีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาตามแขนขาอีกด้วย

  
  เราเริ่มรู้สึกไม่ชอบร่างกายตัวเองที่เป็นแบบนั้น เราจึงลาออกจากการเป็นนักกีฬาโรงเรียน ตอนที่เราเรียนอยู่ป.6 เทอมที่1 

  หลังจากที่เราลาออกได้ไม่นานเพื่อนในทีมก็ไม่พอใจที่เหตุผลในการลาออกของเราคือการที่เราไม่ชอบให้ร่างกายมีเส้นเลือดนูนขึ้นมาตามแขนและขา
  
  ตอนเที่ยงของวันนั้นเพื่อนๆในทีมยืนล้อมเราโดยที่เรานั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางวง

  ทุกคนพร้อมใจกันบีบที่ต้นแขนของตัวเอง เพื่อให้มีเส้นเลือดนูนขึ้นมาชัดมากยิ่งขึ้น
  
เราเป็นลมหมดสติไป  
  หลังจากเหตุการณ์นั้น เพื่อนๆในทีมก็ไม่มาตอแยเราอีกต่อไป ทิ้งไว้เพียงความกลัวและความรู้สึกขยะแขยงทุกครั้งที่มองเห็นเส้นเลือดที่ปูดนูนขึ้นมาของคนอื่นๆและของตัวเอง

  

  
  เรากินเยอะขึ้นและไม่ได้ออกกำลังกายเหมือนอย่างที่เคย ทำให้เราให้อ้วนขึ้นจนเส้นเลือดที่โผล่ขึ้นมานั้นเริ่มหายไปจากตัวเรา
  ตอนม.ต้น เราพยายามเผชิญหน้ากับความกลัวเส้นเลือดของตัวเอง โดยการพยายามมอง เส้นเลือดของเพื่อนในห้อง พยายามทำความคุ้นเคยกับมัน สัมผัสมัน 

เราไม่ได้รู้สึกกลัวเท่าก่อนหน้านี้
แต่ก็ยังมีบ้างที่รู้สึกกลัว 


   เรารู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่จะต้องวัดความดัน เพราะเราจะต้องรู้สึกถึงการเต้นของชีพจรอย่างชัดเจน

  รู้สึกกลัวทุกครั้งที่ที่จะต้องเจาะเลือด เราไม่ได้กลัวเข็มหรอกนะ เรากลัวที่จะต้องถูกเข็มแทงเข้ามาในร่างกายของเราต่างหากล่ะ

  

  ข้ามมาที่ตอนที่เราเรียนม.ปลายเลยก็แล้วกัน
  ตอนนั้นเราจำได้ว่าเรากำลังแกะปูอยู่ แล้วแกะพลาดจึงโดนปูบาดมือ เกิดเป็นแผลที่ไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็ลึกพอสมควร เราเริ่มรู้สึกวิงเวียนหน้าชาตัวชา ทั้งที่เลือดยังไม่ได้ไหลออกมา
  เราฝืนเดินไปซิ้งค์ล้างจาน เผื่อที่จะล้างแผล
ขณะที่เรากำลังล้างแผลอยู่เลือดที่ถูกน้ำชะล้างก็ไหลออกมาตามสายน้ำ เรายืนมองสักพัก
  เริ่มรู้สึกว่าเหมือนกับว่าโลกกำลังเอียงๆจึงได้พยายามจับรั้งซิ้งค์น้ำเอาไว้ 

ไม่ได้ผล

เรารู้สึกตัวในเวลาต่อมาในอ้อมแขนของพ่อโดยมีแม่คอยพัดและโบกยาดมให้เราอยู่ข้างๆ

พ่อกับแม่ได้ยินเสียงแปลกๆก็เลยเดินมาดู           ลูกเป็นลมล้มลงไป
  หลังจากนั้นความกลัวของเรามันก็ชัดมากขึ้นทุกที เราพยายามจะหยุดความกลัว แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนว่ามันยิ่งทำให้เรากลัวมากขึ้นกว่าเดิม

  ทุกครั้งที่เราได้รับบาดแผลจากของมีคมบาด หรือ บาดแผลจากอุบัติเหตุ เราจะรู้สึกกลัวที่จะมองบาดแผล หายใจติดขัด หัวใจเต้นเร็วแรง ไม่เป็นจังหวะ น้ำตาไหลออกมาโดยอัตโนมัติ


เราไม่สามารถควบคุมอาการทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ 
 


  ทุกครั้งที่เราเกิดอาการกลัวแบบนั้น เพื่อนๆของเราก็ดูจะไม่ค่อยเข้าใจเราเท่าไหร่นักทุกคนทำตัวไม่ถูกและตกใจทุกครั้งที่เรามีอาการกลัว

จริงๆเราก็รู้สึกผิดนะที่ทำให้เพื่อนกลัว ทำตัวไม่ถูก 
เวลาเรามีอาการกลัว เราไม่รู้ว่าจะต้องทำตัว อย่างไรจริงๆ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่สามารถควบคุมได้

ถ้าเลือกได้เราก็ไม่อยากมีอาการแบบนี้หรอก
ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะไม่ได้รู้สึกแย่กับเส้นเลือดเท่าเมื่อก่อน 

แต่เราก็ยังคงห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึกแย่กับเส้นเลือด หรือเลิกกลัวบาดแผลที่ได้จากของมีคม และอุบัติเหตุได้อยู่ดี

มีแนวโน้มว่าจะกลัวหนักขึ้นไปอีกเสียด้วย


ถ้าเป็นไปได้
เราจะเลิกกลัวมัน


เราเองก็ไม่ชอบที่ตัวเองรู้สึกกลัวอะไรแบบนี้เหมือนกันเราจะพยายามที่จะก้าวข้ามความกลัวนี้ไปให้ได้!!!

  

SHARE
Writer
nxxtx
_ING
เราเป็นคนชอบพูด ชอบบ่น ชอบเล่าเรื่อง ชอบอ่าน ชอบเบื่อ ชอบเหงา ชอบเศร้า ชอบเซ็งชอบคิดมากและที่สำคัญคือ ชอบคิดไปเอง

Comments