ใคร ๆ ก็ทำกัน
เมื่อก่อนชอบความเป็นเดอะแก๊งมาก  แต่งตัวคล้ายกัน ไปไหนไปกันเป็นกลุ่ม  อวดคนนั้นคนนี้ว่า "พวก"เราแม่งโคตรเจ๋ง  คือชอบนะ  ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่

แต่พอจะย่างเข้า 30  การรอกัน ตามกัน ปรับชีวิตให้เข้ากับกลุ่มเพื่อนตลอดเวลาเริ่มเป็นอะไรที่เหนื่อย ยิ่งโต ความเป็นตัวเองยิ่งชัดขึ้น  "บางเรื่องเราก็ไม่ได้คิดแบบเธอแล้วว่ะ"

วันนี้ยกคอมออกมานั่งแปลจดหมายสาวไทยเขียนถึงแฟนฝรั่งที่ระเบียงหอ ฝนตกปรอยๆ เบาๆ  มองข้ามตึกอื่นๆ ไปแล้วเห็นภูเขา  เราอาศัยอยู่ในจังหวัดเล็กๆ เงียบๆ  เปิดเว็บที่ฟังวิทยุได้ทั่วโลก (เลือกสถานี NRJ-Summer Hits 2017 ของฝรั่งเศสแต่ฟังเพลงภาษาอังกฤษ 555)  ถึงจะเป็นวันง่าย ๆ สบาย ๆ ทั้งที่รู้ว่าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันจันทร์ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ครูของกระทรวงศึกษาธิการไทยอยู่ดี

ตราบใดที่เนื้อแท้ของเรามันยังเป็นเราก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นวัยกลางคนที่น่าประทับใจ  ใช้ชีวิตแบบที่ตัดสินใจเพื่อตัวเองและไม่สร้างปัญหาให้ใคร  ไม่ต้องเป็นเดือดเป็นร้อนกับความคิดใครแบบไม่จำเป็น  อะไรที่พอทำเพื่อสังคม เพื่อธรรมชาติได้ก็ลงมือทำ  นี่ก็เริ่มจากเพ้อในโซเชียลก่อนเลย เพราะเพ้อแล้วต้องทำได้ 555 ไม่งั้นจะเกิดคำถามว่าทำไมทำไม่ได้อย่างที่พูด  ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็อย่าง เช่น ไม่แสดงความคิดเห็นเป็นการวิจารณ์ความคิดเห็นคนอื่นมาก ยกเว้นเป็นเรื่องของส่วนรวมเกี่ยวกับการศึกษา ธรรมชาติ สังคม ที่เราอยากเห็นมันพัฒนาไปในทางที่ดี  ในชีวิตประจำวันทั่วไปก็ลดการรับถุงพลาสติก  พยายามรียูสภาชนะ เช่น ถ้วยพลาสติกใส่ธัญพืช ขวดแก้วใส่ซอสสปาเก็ตตี้ ขวดสี ขวดไวน์ ใช้แก้วตัวเองไปซื้อน้ำ (ย้ำว่าพยายามอยู่)   กระเป๋าสะพายเพื่อนซื้อดี ๆ มาให้ใช้ก็เอาไปใส่ผัก ผลไม้ ถาดหมู ฯลฯ ในห้าง 555  เป็นของใช้ของฉันต้องอเนกประสงค์และอดทน

ทำสิ่งที่คิดว่าดีแล้ว โอเคแล้วให้ชิน ทำให้เป็นเรื่องประจำวัน  ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าทำไปให้ใครจดจำก่อนตาย  ความเรียบง่ายเป็นเรื่องสากล  ทำให้มันกลายเป็นเรื่องที่ ใคร ๆ ก็ทำกัน

บอกตัวเอง    





SHARE

Comments