ในวันที่ฉันร้องไห้ ก็ไม่มีใครปลอบใจฉันได้ดีเท่าตัวฉันเอง
 ปกติเเล้วเวลาคนเราร้องไห้คนเดียว จะมีใครมาปลอบใจตลอดมั้ย
 เเล้วถ้าไม่มีล่ะ จะมีอะไรบ้างที่เรารู้สึกว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด
 
 ตอนเป็นเด็ก ถ้าเราหกล้มเราก็จะวิ่งไปหาพ่อเเม่ให้เค้าเป่าโอมเพี้ยงให้หายเจ็บ
เเต่ว่าตอนนี้ เราโตเป็นผู้ใหญ่เเล้วล่ะ จะวิ่งไปหาเค้าให้เป่าโอมเพี้ยงเหมือนเเต่ก่อนก็ไม่ได้ 
ความที่วุฒิภาวะเราโตขึ้น ความโลกส่วนตัวสูงขึ้น เราก็ไม่อยากให้เค้ามาเหนื่อยใจกับเรา เราเลยเลือกที่จะอยู่ในที่เงียบๆ อยู่กับตัวเอง ถึงเเม้จะเสียใจเเค่ไหนก็ตาม ก็ไม่มีใครสามารถมาปลอบใจเราได้หรอก 

 เมื่อเราเสียใจ ก็ปลอบใจตัวเองซะ ถึงเเม้มันจะยากก็ตาม เเต่ให้เวลามันหน่อย เรื่องราวมันจะดีขึ้นเองนะ เราร้องไห้เองได้ เราก็ต้องปลอบใจตัวเองได้ รับผิดชอบน้ำตาที่ไหลออกมาหน่อย มันเปลืองน้ำในร่างกายนะรู้เปล่า

สู้ๆนะตัวเราเอง.




SHARE
Written in this book
ระบมอาบาย
Writer
Mybattery
student
" เเบตเตอรี่ของคุณกำลังเสื่อม🔋"

Comments

Playinwitme
2 years ago
บางที่การร้องไห้ก็ไม่ได้เเย่เสมอไหม เราร้องไห้ได้เพื่อระบายความรู้สึกออกมา เมื่อได้สติจงอย่ามองขึ้นบนเเต่มองไปขึ้นหน้าเเละบอกกับตัวเองว่า เราต้องเข้มเเข็งให้มากขึ้น ##
Reply