“ดาวที่นั่นเหมาะกับเธอที่สุดแล้ว”
“ยังไงดาวที่นี่ก็สวยสู้ที่บ้านเราไม่ได้”
คนบางคนก็เข้ามาเพื่อบอกว่าที่บ้านต่างจังหวัดของเธอมีดาวสวยกว่าท้องฟ้าจำลองที่กรุงเทพ

“ไว้มาเที่ยวบ้านเราสิ”
เธอพูดขึ้น ผมไม่รู้ว่าเธอชวนเล่นหรือชวนจริง  ไม่รู้ว่าระยะเวลาเกือบสองเดือนที่เรารู้จักกัน เราสนิทถึงขั้นชวนกันไปเที่ยวที่บ้านได้แล้วเหรอ
“เอาดิ”
เธอไม่พูดอะไรต่อ ซึ่งนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่แน่ใจเข้าไปอีก ว่าแท้จริงแล้วเธอชวนผมตามมารยาทหรือเปล่า
“อีกสักครู่ ท้องฟ้าจำลองรอบสุดท้ายจะเริ่มบรรยายในเวลาบ่ายสองโมงตรง”
เสียงประกาศดังขึ้น ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาจับจองที่นั่ง เราสองคนเลือกที่หลังสุด ที่เก่าที่เดิมตั้งแต่รอบเช้า


แพลนวันนี้คือเราจะนั่งดูท้องฟ้าจำลองกันทั้งวัน
เธอเป็นคนคิดแพลนนี้ขึ้นมา 
ซึ่งผมก็บ้าบอมากที่ตกลง 
“แรกๆก็ดูโรแมนติกดี แต่พอดูรอบที่สองก็ไม่ตื่นเต้นแล้ว”
“ก็จะมีคนที่ไหนนั่งดูท้องฟ้าจำลองเป็นวันๆได้แบบเราล่ะ”
“คนบ้าไง ฮ่าๆ”
พูดจบพวกเราก็หัวเราะให้กับความบ้าของเราสองคน
“ดูอยู่นี่สบายสุดแล้ว มีเบาะนุ่มๆ กับแอร์เย็นๆ แล้วยังมีคนมาบรรยายให้ฟังอีก”
ผมหันไปบอกเธอ
“มันง่ายไป ไม่ชอบอะ”
“ไม่ได้ฟีลว่างั้น?”
“ไม่รู้ดิ บอกไม่ถูกแต่เอาเป็นว่าบ้านเราสวยกว่าแน่ๆ”
เธอก็ยังคงยืนยันหนักแน่น
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว ของจริงมันก็ต้องดีกว่าของที่มนุษย์สร้างมา”
“แต่บางวันฟ้าก็ปิดนะ ธรรมชาติเอาแน่เอานอนไม่ได้”
“นั่นดิ ถ้าวันนั้นตั้งใจไปดูแบบแล้วเจอแบบนี้คงเฟลแย่”
“ก็เฟลนะ แต่มันก็ไม่ได้มีวันเดียวไหม ใช่ว่าพรุ่งนี้เราจะตายสักหน่อย ฮ่าๆๆ”
“พูดอะไรก็ของแกเนี้ย”
“คนเรามันก็ต้องตายไหมอะ ไม่ช้าก็เร็ว”
“ก็รู้ แต่ตอนนี้ยังไม่อยากคิดเรื่องนั้น”
เธอยักไหล่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองด้าน บน ทุกอย่างเริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืด เป็นสัญญาณว่าท้องฟ้าจำลองกำลังเริ่มขึ้นแล้ว 

“พรุ่งนี้เราก็จะกลับแล้วนะ”
เธอพูดขึ้น พร้อมกับหลับตาเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง
“นั่นสิ เร็วเนอะ”
“แต่เรามีความสุขดีนะตอนนี้ บางที...มันก็สุขจนเหมือนความฝัน”
“.....”
“เหมือนเรื่องที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เดี๋ยวถ้าตื่นมาทุกอย่างก็จะหายไป เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น”
“แต่เรามีตัวตนจริงๆนะ”
“ไม่หรอก เดี๋ยวแกก็ลืมเรา” เธอพูดพร้อมกับหันหน้ามามองผม 
ภายใต้แสงไฟอันน้อยนิด แต่ผมยังเห็นสายตาเธอ ที่เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจและถึงผมเข้าใจ ผมก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง
ขอเลย ขออย่ารู้สึกไปมากกว่านี้เลย...

“เดี๋ยวเวลาก็ทำให้แกจางๆ เรื่องที่เราเคยอินเราก็จะเลิกอินมันแล้ว”
“ก็ต้องหาเรื่องคุยกันบ่อยๆไง”
“แต่เราว่ามันยากนะ กับการที่ต้องติดต่อคนๆนึงตลอด ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน”
....
“ติดต่อในฐานะเพื่อนไง”
สิ้นประโยคของผม ทุกอย่างรอบตัวดูเงียบอย่างน่าประหลาด เหมือนได้ยินเสียงใบไม้ไหว ทั้งที่ไม่มีจริง
ทั้งที่เสียงบรรยายยังดำเนินต่อไป ข้างบนฉายภาพรวมของหมู่ดาวทั้งหมด มันสวยงามแต่เดี๋ยวก็หายไป...
“นั้นสิ ในฐานะเพื่อนไง” 
เธอพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆให้ตัวเอง

ผมรู้ เธอเสียใจ...
ผมไม่กล้าหันไปมองหน้าเธอด้วยซ้ำ 
ผมอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ตอนนั้นเองที่รู้สึกว่าถ้าผมพูดอะไรออกไปก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

ถ้าผมรู้สึกกับเธอมากจริงๆ ผมก็คงไม่ลังเลที่จะพูดรั้งเธอไว้
ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันดีนะ ผมไม่ปฏิเสธ
แต่บางทีเรื่องของเราก็คงไม่ต่างกับท้องฟ้าจำลองนั้นแหละมั้ง
ทุกอย่างมันดีและสวยงามไปหมด แต่มันไม่จริง 
เราทั้งคู่อยู่ตรงนี้ นั่งดูท้องฟ้าจำลองทุกวันและทั้งวันไม่ได้ 
ทุกอย่างมีรอบของมันและมีวันหมดเวลา
เธอควรกลับไปในที่ที่เธอควรอยู่ตั้งแต่แรก
ดาวที่นั่นคงสวยงามและเป็นจริงกว่าที่นี่
วันนั้นฟ้าอาจปิด เมฆอาจบังแต่ผมเชื่อว่าสักวันเธอจะได้เห็นดาวสวยงามอีกครั้ง และมันจะทำให้เธอมั่นใจกับตัวเองได้ว่า
“ดาวที่นั่นเหมาะกับเธอที่สุดแล้ว”


“ขณะนี้การบรรยายท้องฟ้าจำลองรอบสุดท้ายของวันนี้ได้จบลงแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่จะมีการเปิดให้เข้าชมท้องฟ้าจำลอง ก่อนจะปิดปรับปรุงอย่างไม่มีกำหนด ขอให้ทุกคนเดินทางกลับปลอดภัยและพบกันใหม่โอกาสหน้า สวัสดีครับ”
เสียงนักบรรยายดังขึ้น พร้อมกับไฟที่เปิดสว่าง ภาพข้างบนที่เคยมีหมู่มวลดาว และดาวเคราะห์ต่างๆหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเปล่า เหมือนไม่เคยมีดวงดาวอยู่ข้างบน

ท้องฟ้าจำลองปิดปรับปรุงอย่างไม่มีกำหนดไปพร้อมกับเรื่องราวของเรา
เป็นวันสุดท้ายที่เราได้ดูท้องจำลองด้วยกันและเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน


ไม่รู้เหมือนกันว่าดาวที่เคยดูวันนี้จะกลับมาอีกไหม มันอาจเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เห็นดาวดวงเดิมดวงนั้น 
มันก็คงอย่างที่เธอบอก 

พอไม่มีสถานที่หรือสถานะมายืนยัน ความสัมพันธ์และเรื่องราวที่ผ่านมาก็คล้ายกับความฝันที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

SHARE
Written in this book
ดวงดาวที่หายไปจะถูกค้นพบ
ถึงยาน Charlotte-149
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ

Comments

pakkzmpalling
2 months ago
นั่นสิ:) เดี๋ยวเธอก็ลืมเรา
Reply
:(
writemyownpath
2 months ago
👍🏻👍🏻👍🏻
Reply
ขอบคุณนะคะ 🌠