Leenana
หลาย ๆ ครั้งก็อดจะถามตัวเองไม่ได้ว่าไหวจริง ๆ ใช่มั้ยที่จะไม่คบเพื่อนเลยในรั้วมหา'ลัย..ในกรุงเทพฯ

ความที่เป็นตัวเองอย่างนี้..มันทำให้ฉันมีความพอใจกับการทำอะไรคนเดียวมากกว่า
แต่บางทีมันก็มีความย้อนแย้ง รู้สึกโดดเดี่ยว

จริง ๆ ก็รู้นะว่าอะไรที่ทำให้ฉันเป็นคนไม่มีเพื่อน
ถ้าพูดแบบเข้าใจง่าย ๆ ก็คงจะเป็นเพราะ ฉันแค่ไม่เจอคนมีอะไรคล้ายกับฉัน มีบางอย่างคล้ายกัน 
เป็นคนที่ดูเหมือนจะง่าย ๆ แต่จริง ๆ ก็หยิ่งนะ 55

ถ้าหากมีใครบอกว่าฉันเป็นคนแปลก เขาก็คงต้องบอกเช่นนั้นเมื่อเขาได้รู้จักเธอ
แต่เวลาที่เราคุยกัน ฉันกลับรู้สึกว่าคนอื่นตั้งหากที่แปลก ไม่ใช่เรา55

ในทางพุทธศาสนาบอกว่าการถกเรื่องอจินไตยอาจทำให้เป็นบ้าได้ 
แต่เรากลับสามารถนั่งคุยกันเรื่องนี้ได้เป็นชั่วโมง ๆ 
ก็ไม่แน่ใจว่าเราสองคนเป็นบ้าไปแล้วรึยัง55

จะว่าเราสองคนมีอะไรเหมือนกันมากก็ได้ จะว่าต่างโดยสิ้นเชิงก็ได้
ก็อาจเพราะความเหมือนทำให้เราได้เป็นเพื่อนกัน 
และความต่างทำให้ความเป็นเพื่อนเราแน่นมากขึ้น
แต่สิ่งที่มีเหมือนกันชัดเจน ก็คงจะเป็นการที่เราเปิดใจที่จะเรียนรู้ในความต่างนั้น ถ้ามันดีก็นำมาปรับใช้

เราสองคนมีเรื่องมาdiscussกันเสมอเลย 
ถ้าหากจะหาสาระในบทสนทนาของผู้หญิง ก็คงหาได้จากเราสองคน
ก็คงจะเป็นเหตุนี้ด้วย ที่จริตเราคล้ายกัน

จะว่าไปทุกวันนี้..
มันก็หนักหนานะ ในบางเวลาที่รู้สึกต้องการเพื่อนสักคน 
แต่เมื่อเป็นแบบนี้มันก็ต้องเยียวยาตัวเอง
ถ้ามีใครอยู่ใกล้ ๆ เจอกันได้ ก็คงเยียวยาจิตใจได้ดีกว่า



จริง ๆ มันก็อยู่ได้ แต่ในใจก็หวังว่าจะมีโอกาสที่เราจะได้เดินด้วยกัน 
หวังว่าวันหนึ่งเราคงได้อยู่เมืองเดียวกัน หรือได้เจอกันบ่อย ๆ อย่างที่เราต้องการ ^_^

...

ปล.ลีบอกว่า จริง ๆ เราไม่ได้พูดภาษาไทยไม่ชัด แต่เราพูดไม่ชัดทุกภาษาเลย เออ..อันนี้อาจเป็นสิ่งแท้จริงที่ดึงดูดให้เราได้เป็นเพื่อนกันก็ได้ 55555+
SHARE
Writer
PLOYplanet
Sister
| erratic | contemplative | justice | neutral |

Comments