Count down.

เราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ 

เป็นมานานเท่าไหร่ไม่รู้แต่พึ่งจะเริ่มพบแพทย์เมื่อปลายเดือนกันยายนปีนี้เอง เราเป็นโรคซึมเศร้าแบบที่ต่อหน้าสดใสข้างในร้องไห้ค่ะ เพราะฉะนั้นจะไม่ค่อยมีใครรู้ว่าจริงๆแล้วเรารู้สึกยังไงและเราเองก็ไม่ค่อยพูดเรื่องตัวเองสักเท่าไหร่ 

ขอย้อนไปก่อนว่าสาเหตุที่ทำให้เราเป็นโรคซึมเศร้ามาจากครอบครัว ปัญหาการเงิน และตัวเราเองค่ะ โดยที่ครอบครัวเราจะค่อนข้างหัวโบราณในขณะที่เราหัวล้ำสมัยไปมากกก และอย่างที่บอกไป เราไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องตัวเอง แม้แต่กับครอบครัว เราก็ไม่ค่อยบอกเขาว่าเราคิดอะไรยังไง เวลาที่เราขัดใจเขา เขาก็จะสั่ง แรกๆเราก็เถียง แต่นานไปเริ่มเหนื่อย ขี้เกียจเถียงละ ทำๆไปให้มันจบๆ 
เวลาผ่านไป คนก็เปลี่ยนไปแต่ด้วยความที่เราไม่เถียงอะไรเลย ทำตามที่เขาบอกไปแบบส่ง เขาก็คิดว่าเขาเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเราและเราโอเคกับมัน ใช่ค่ะ มันคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่สิ่งที่ดีที่สุดกับสิ่งที่เราเป็นมันคนละอย่างกันไง
กลายเป็นว่าพ่อแม่คือ คนที่ไม่รู้จักเราที่สุด
เราไปพบแพทย์เพราะเพื่อนบอก(แกมบังคับ)ให้ไปค่ะ พ่อแม่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ก็เหมือนๆกับคนที่เป็นโรคนี้ทั่วไปค่ะ เทคยา พบแพทย์ตามนัด ไม่ได้มีอะไรพิเศษกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาหรอก ผ่านมาก็ 2 เดือนแล้ว ก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกค่ะว่าอาการดีขึ้น อย่างน้อยๆจากที่อยากฆ่าตัวตายก็เหลือแค่อยากหายไปแค่นั้นเอง

30.11.18

วันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น ทั้งปัญหาเรื่องครอบครัว เรื่องการเงิน และเรื่องโรคซึมเศร้า เรากำลังจะได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ การเงินในครอบครัวดีขึ้น แม่กับน้องรับรู้เรื่องโรคและพยายามจะดูแลเราให้ดีขึ้น จากภาพรวม ใครๆก็คงพูดว่าทุกอย่างกำลังจะดี ครอบครัวเรากำลังจะดีขึ้น

...แต่ทำไมเรากลับรู้สึกไม่ใช่วะ...

โดยส่วนตัวเซนส์ในเรื่องร้ายๆเราจะค่อนข้างแม่นและเรารู้สึกว่านี่มันไม่ใช่ มันไม่ได้กำลังจะดีขึ้น ทุกอย่างกำลังแย่ลง เรากำลังแย่ลง และที่แย่ที่สุด เรารู้สึกว่านาฬิกาชีวิตเราเริ่มนับถอยหลังแล้ว

เราไม่รู้ว่าอะไรทำให้เรารู้สึกแบบนี้ อาจจะเพราะโรคซึมเศร้าเพื่อนรักหรืออาจจะเป็นผีบ้าซาตานตนใดสักตนหนึ่ง แต่มันเริ่มแล้ว เวลาชีวิตของเราเริ่มนับถอยหลังแล้ว
 
เราไม่รู้หรอกว่าเรามีเวลาอยู่เท่าไหร่
เราไม่รู้หรอกว่าตอนนี้มันนับไปถึงไหนแล้ว
เราไม่รู้หรอกว่ามันต้องใช้เวลานานแค่ไหน
เราไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเวลาชีวิตเรากลายเป็น 0
เราไม่รู้อะไรเลย

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ความไม่รู้
ถ้าการที่เวลาชีวิตเป็นศูนย์ นั้นหมายถึงว่าเราจะฆ่าตัวตายหรือเราจะหายไป เราไม่กลัวค่ะ ยินดีอ้าแขนรอรับด้วยซ้ำ แต่เรากลับไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ผลลัพมันจะออกมาเป็นยังไงเมื่อเวลาชีวิตหมดลง 

มาถึงตอนนี้ เรื่องนี้ติดอยู่ในหัวเราตลอดเวลา คิดผลลัพเอาไว้หลายแบบมากและได้แต่หวังว่าผลลัพจริงๆมันจะไม่ออกมาแย่มากนัก จะออกหัวหรือก้อยเดี๋ยวก็คงรู้กัน

เมื่อวันที่เวลาชีวิตเรากลายเป็น 0
SHARE
Writer
_CL
Fine, thanks.
Try to be positive thinker even though I’m not.

Comments