จดหมายจาก "น้องพลอย"
"สวัสดีค่ะ คุณป้าบุษบงหนูชื่อ "พลอย" ค่ะ 
เมื่อ 8  ปีก่อน แม่เล่าว่า หนูตกระกำลำบาก ถูกส่งตัวมาขายที่สวนจตุจักร  แม่มาพบหนู เกิดถูกชะตา จึงไถ่ตัวหนูมา และพาหนูไปอยู่บ้าน หนูได้รับความรักจากพ่อแม่ และพี่สาว ทั้งสองคนอย่างมาก เลี้ยงดูหนูอย่างดี อาบน้ำ ตัดแต่งทรงผม หาหมัดเหา ฉีดยา เป็นประจำสม่ำเสมอ หนูรัก พ่อแม่ และพี่สาวทั้งสอง 2 คนมาก อาหารโปรดของหนูคือ ตับไก่ทอด ก่อนทานอาหารทุกครั้งพี่สาวจะให้หนูกระโดดลวดห่วง ประมาณ 30 ครั้ง ให้หนู ยืน นั่ง และนอน หนูได้อยู่กับครอบครัวนี้ หนูมีความสุขที่สุดในโลกค่ะ
แต่เมื่อ 2 เดือนก่อน 
มีน้องมาใหม่ ชื่อ มอฟฟี่ เป็นลูกโทน มาอาศัยอยู่หลังบ้านหนู มา 2 ตัวแม่ลูก พี่สาวหนูสงสารจึงให้อาหาร และรับน้อง มอฟฟี่มาเลี้ยงไว้ หนูโกรธมาก และกลัวมากด้วย 
ครั้งหนึ่งหนูเคยถูกแม่ของน้องมอฟฟี่ตบ เป็นแผลที่จมูก ทุกครั้งที่น้องมอฟฟี่มาใกล้หนู หนูจะวิ่งหนีทุกครั้ง พ่อแม่ พี่สาว พยายามจะให้หนูกับน้องมอฟฟี่รักกัน ให้หนูทานข้าวกับน้อง นอนกับน้อง เล่นกับน้อง หนูทั้งกลัวทั้งขยาด จนเวลาล่วงเลยมา เดือนเศษ
ความคิดของหนูเริ่มเปลี่ยน หนูมีความรู้สึกว่า น้องมอฟฟี่ก็ไม่เลวร้ายอะไร และน่าสงสารเสียอีก เพราะน้องไม่มีเพื่อนเล่นและหนูเอง ก็จะมีน้องเป็นเพื่อนเล่น หนูคิดว่าหากเราจะรักกัน คบกัน อย่าดูว่าเขามีชาติกำเนิดมาอย่างไร มีความเป็นมาของตระกูลเช่นไร เราต้องดูความจริงใจ ความบริสุทธิ์ใจ ความมีน้ำใจ ความเอื้ออาทร ที่มีต่อกัน และความดีที่มีต่างหาก
หนูจึงเริ่มยอมรับน้องมอฟฟี่เรื่อยๆ จนบัดนี้ หนูกับน้องมอฟฟี่เปรียบเสมือนพี่น้อง เพื่อน ที่รักกันอย่างมาก วันไหนไม่เห็นน้อง หนูจะคิดถึงมาก เราจะทานอาหารด้วยกัน เล่นด้วยกัน นอนด้วยกัน ครอบครัวของหนูจึงประกอบด้วย พ่อ แม่ พี่สาว หนู และน้องมอฟฟี่ หนูรักทุกๆคน ชีวิตหนูมีความสุขที่สุด ...."
น้องพลอย 4 ธันวาคม 2541 

ฉันจัดของ แล้วพบจดหมายฉบับนี้ ในสภาพกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ อักษรพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีด จดหมายที่เขียนถึง ป้าบุษบง ในคอลัมภ์ สัตว์เลี้ยงแสนรัก ของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ที่พ่อเคยเขียนและแม่ส่งไป และได้ลงรูป น้องพลอย กับมอฟฟี่ เจ้าแมวน้อย นอนกอดกัน

ทำให้ฉันคิดถึง น้องพลอย หมาน้อยในดวงใจ ที่รักที่สุด.... 
น้องพลอยเป็นหมาพุดเดิ้ล หากใครเลี้ยงพุดเดิ้ล จะรู้ว่า เป็นหมาที่น่ารัก ฉลาด แสนรู้ เลี้ยงง่าย แต่กินยากและอ่อนไหวมาก 
ครั้งแรกที่เห็น จำได้ว่า น้องพลอย น่ารักมาก น้องพลอยเข้ามาในบ้านเพราะแม่ซื้อมาจากตลาดนัด เจเจ ตัวเล็ก เล็กเท่าฝ่ามือตอนที่น้องมาถึงบ้าน สีน้ำตาลอ่อน 
แม่ให้ชื่อ ว่า "น้องพลอย" เพราะแม่ชอบ แม่ชอบเครื่องประดับทุกชนิด...
น้องพลอย เป็นหมาที่พิเศษ สำหรับครอบครัว เรามาก 
ตอนน้องพลอยเข้ามาในบ้านใหม่ๆ ได้ไม่กี่วัน ด้วยความที่เราไม่เคยชิน และน้องตัวเล็กมาก 
ที่โรงจอดรถ ขณะที่แม่กำลังก้าวขึ้นรถ และปิดประตู ปัง! เอ้งๆๆๆๆ! เสียงน้องพลอยร้องลั่น! 
ฉัน วิ่งมาจากในบ้าน ภาพน้องพลอยตกลงมาจากประตูรถ ที่หนีบเข้าอย่างจัง เลือดไหลอกจากจมูก ฉี่และอึราด 
มันคงไม่รอดแล้วล่ะ....ทุกคนคิด
น้องพลอยไม่กินอะไรเลย ให้ข้าวให้อาหารไม่กิน ยกเว้น ปลาทาโร่ ฉันฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ให้มันกิน
หลังจากนั้นอาการก็เริ่มดีขึ้นเป็นลำดับ ....

ทุกๆวัน ฉันต้องบดตับไก่ คลุกข้าว ให้น้องพลอย เพราะไม่กินอาหารเม็ด กินอย่างเดียวคือตับ 
น้องพลอย ฝึกง่าย และมีมารยาท เรียบร้อย 

พ่อทำห่วง ให้ สำหรับฝึกให้น้องพลอยกระโดดลอด ทุกวัน วันละ 30 รอบ
น้องพลอยยืน 2 ขาได้นาน วิธีฝึกคือ แรกๆจะให้ยืนพิงกำแพงก่อน หลังๆมา จึงเดินห่างกำแพงออกมา การยืน 2 ขาและเดิน 2 ขาเป็นสิ่งที่น้องพลอยทำได้เป็นปกติ
น้องพลอยชอบไปเที่ยวมาก ชอบวิ่งตามขึ้นรถ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ประตูรถหนีบ เราต้องดูอย่างดีว่า น้องพลอยไม่วิ่งตามออกมา
แต่ที่น้องพลอยชอบที่สุดคือ ถุงย่าม ประจำตัว เวลาจะไปไหนกับครอบครัว
พูดคำเดียวว่า "พลอยปะ ไปเที่ยว" กางถุงย่ามออก น้องพลอยจะกระโดด ฟลุบ! เข้ามาในถุงย่ามอย่างแม่นยำ นั่งอยู่ในนั้นทำหน้าเจ๋อ ลิงโลด ดีใจว่าจะได้ไปเที่ยว บางครั้งฉันก็แกล้งหลอก พาเดินไปเดินมาแถวๆบ้านนั่นแหละ
แต่ถ้า พูดว่า "พลอยไปอาบน้ำ" น้องพลอยจะขู่แฮ่ ทันที

เรา พาน้องไปทุกที่ ขึ้นรถ ลงเรือ เที่ยวเกาะ น้องพลอยไปมาหมด เพราะไม่ดื้อไม่ซน

บางครั้งเวลา ไปไหนๆด้วยมอเตอร์ไซต์ น้องพลอยจะนั่งในย่าม ตรงตะกร้าหน้ารถ ยื่นหน้าโต้ลม อย่างมีความสุข...แค่ได้ออกจากบ้านไปด้วยก็มีความสุขแล้ว 

น้องพลอยเป็นหมาใจดี เข้าได้กับทั้งหมาและแมว ใจดีกับทุกคน  เพื่อนๆหลายคนของฉันที่เป็นอิสลามยังเอ็นดูและรักน้องพลอย ด้วยความฉลาดขี้อ้อน
แต่นิสัยที่เด่นชัดคือ น้องพลอยจะขี้่งอนถ้า เราไปเล่นกับหมาตัวอื่นนานเกินไป พอหันกลับมาเรียกน้องพลอยจะไม่หัน และทำคอแข็ง เดินหนีไป น้องพลอยเป็นหมาที่แสดงความรู้สึกชัดเจน ขี้อ้อน อาจเพราะอยู่กับคนตลอดเวลา ฉันรู้สึกว่าน้องพลอยเป็นเหมือนคนๆหนึ่ง เหมือนน้องสาวแท้ๆ ติดอยู่ตรงที่พูดภาษาคนไม่ได้ เรานอนด้วยกัน เล่นกัน ฉันอาบน้ำ แปรงฟัน หาเห็บหมัด และฉีดยาสม่ำเสมอ 

น้องพลอย ผูกพันกับฉันและน้องสาวมาก หลังจากเรียนจบ ทำงาน ก็เอาน้องพลอยมาอยู่ด้วย เดินทางไกล มาอยู่ด้วยกัน จนกระทั่ง เวลาผ่านไปหลายปี มีเหตุให้ต้องส่งน้องพลอยกลับไปอยู่กับ พ่อแม่ ตอนนั้นน้องพลอยแก่มาก

ช่วงหลังๆน้องพลอยกินอาหารได้น้อยลง ไม่ค่อยเดินแล้ว นอนในที่นอนประจำตัว แม่พาไปหาหมอ  หมอบอกว่า ไม่ต้องรักษาหรอก เค้าแก่แล้ว คงต้องปล่อยให้เค้าไปตามอายุขัย...
เช้าวันก่อนพ่อกับแม่จะไปทำงาน น้องพลอยนอนบนที่นอน และผงกหัวขึ้นมามอง หน้าพ่อแม่ 
พ่อบอกน้องพลอยว่า "หลับให้สบายเถอะลูก...นอนพักนะ"
เวลาเย็นหลังเลิกงาน พ่อแม่กลับมาถึงบ้าน
น้องพลอย นอนนิ่งอยู่ในนั้น ไม่ไหว ติง....

พ่อเอาน้องพลอยไปฝังไว้ต้นไม้บริเวณบ้าน...
โทรบอกฉัน ฉันไม่ได้อยู่กับน้องพลอยในวันที่น้องจากไป..... น้ำตาไหลอาบแก้ม 

เกือบ 17 ปีที่อยู่ด้วยกันมา....
ความผูกพัน และความทรงจำเกิดขึ้นมากมาย .... น้องพลอยอยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
น้องพลอย ไม่ได้น่ารักตลอดเวลา เป็นภาระมากมาย หลายๆครั้ง ฉันไปโรงเรียนสายเพราะต้องจัดการ เรื่องน้องพลอย
น้องพลอยกินยาก  กินได้แค่ตับไก่  ฉันต้องไปซื้อตับร้านประจำ ถ้าไปช้าก็จะหมด ถ้าซื้อจากร้านอื่่นๆก็จะกินไม่ค่อยได้ ต้องบดให้ละเอียด เพราะน้องไม่เคี้ยว  ฟันผุและปากเหม็น แม้จะแปรงฟันทุกวันก็ตาม
น้องพลอย เคยฉี่และอึเป็นที่ มีกรงเป็นส้วมประจำตัว แต่พอน้องเริ่มอายุมากขึ้น ก็ไม่เหมือนเดิม น้องชอบไปฉี่บนผ้าเช็ดเท้าหน้าห้องน้ำ ทำให้เหม็น และต้องโดนตี 
เมื่อมีแมวเข้ามา เป็นสัตว์เลี้ยงใหม่ในบ้าน ทำให้เราไปให้ความสนใจแมวมากกว่า จากที่น้องพลอยเคยได้รับความรักเป็นที่หนึ่ง ก็โดนละเลย ฉันรู้ว่าน้องพลอย เศร้า เหงา และเรียกร้องความสนใจตลอดเวลา

จดหมายที่เขียนจากความรู้สึกของคนที่คิดแทน นั้น จริงๆอาจไม่ได้เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริง แต่เป็นการคิดจากสิ่งที่เรารู้สึกว่าน้องหมาจะคิดอย่างไร

หลังจากน้องพลอย ผ่านมา กว่าสิบห้าปี ฉันไม่ได้เลี้ยงหมาตัวไหนอีกเลยในตอนนี้ ....
อาจเพราะความรู้สึกผิด อาจเพราะไม่อยากเสียใจอีกแล้ว ที่ต้องสูญเสียสิ่งที่รักและผูกพัน 

เราอาจจะมีบางช่วงเวลาที่ไม่สามารถดูแลจิตใจของน้องพลอย ละเลยความรู้สึกเพราะเค้าอยู่กับเรามานาน...แต่เราก็รักและระลึกถึงเสมอน้องพลอยให้อะไรฉัน มากมาย
สอนให้รู้จักความรัก  ฉันสัมผัสได้ถึงความรัก ที่น้องมีต่อฉัน สายตาที่เฝ้ามอง หางที่กระดิก ท่าที่ที่แสดงออกว่าต้องการฉัน ทำให้ฉันรู้สึกเป็นคนสำคัญ และฉันก็รักน้องเพราะฉันอยากให้น้องมีความสุข จึงดูแลเอาใจใส่
สอนให้รู้จักความรับผิดชอบ มีวินัย ฉันต้องจัดการดูแล ให้อาหาร อาบน้ำ แปรงฟัน พาไปหาหมอ 
สอนให้ฉันรู้ว่า การเลี้ยงดูนั้น เหนื่อยยากเพียงไร ขนาดแค่ฉันเลี้ยงหมา แล้วนับประสาอะไรกับพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงเราจนโต
น้องพลอยทำให้เรามีกิจกรรมร่วมกันระหว่างครอบครัว และมีความสุขความทรงจำดีๆร่วมกัน
ทำให้จิตใจ แจ่มใส สดชื่น ในยามที่เราต้องการใครสักคน แค่เรากอด สัมผัสเราก็มีคลาดเครียดลงได้
น้องพลอยสอนให้รู้ว่า ความสุขนั้นง่ายดายและใกล้ตัว แค่ได้อยู่ข้างๆคนรัก แค่ได้ออกไปเที่ยวกับคนรัก แค่นี้ก็มีความสุขมากพอแล้ว 
น้องพลอยสอนให้ฉันมีเมตตา....
และท้ายสุด น้องพลอยสอน ให้ฉันรู้ซึ้งถึง การสูญเสีย สิ่งที่รักไป
SHARE
Written in this book
เป็น ตุ เป็น ตะ
สิ่งมีชีวิตรอบตัวที่คนไม่ค่อยสนใจ เพราะคนสนใจแต่ตัวเองมองแต่ตัวเองเปนศูนย์กลางจักรวาลและครอบครองโลกอยู่เพียงผู้เดียว แต่บางครั้งก็หลงลืมไปว่า สัตว์หรือสิ่งอื่นๆ ก็มีความสำคัญเช่นกัน 
Writer
LuckyJammy
Appraiser
ประเมินค่าด้วยหัวใจ

Comments

Kanyakittikul
8 months ago
เป็นความรู้สึกและความทรงจำที่ดี ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำระหว่างคนกับคน หรือคนกับสัตว์ เก็บความทรงจำที่ดีนั้นไว้กับตัว ถ้าสุขหรือทุกข์คิดถึงความทรงจำนั้นมันจะทำให้เราได้คิดอะไรได้หลายๆอย่าง มันจะเป็นบทเรียนขีวิตที่หาไม่ได้ในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยคะ
Reply