เรื่องเล่าจากใบเมเปิ้ลสีแดง
" ถ้าพี่หมีกับจุกเขาลืมเรื่องนั้นได้
มึงก็ควรจะลืมได้เหมือนกัน "
เธอหยิบส่วนหนึ่งของซีรีย์ดังขึ้นมาพูดถึง
หวังจะให้ฉันเข้าใจเรื่องราวมากยิ่งขึ้น

'Stay.. ซากะ ฉันจะคิดถึงเธอ'
ซีรีย์ความรักที่แสนจะ Complicate
เราเคยเชื่อว่าเหตุการณ์แบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้น
แต่ มันเกิดขึ้นแล้ว

1
" เลิกกินได้แล้วมั้ง "
คุณกระชากค็อกเทลพีชกระป๋องที่ห้าออกจากมือ
ในห้องที่คลุ้งไปด้วยเพลงของ Cigerettes after sex

" แค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก "
ฉันลุกขึ้น และล้มลงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

" ทำไมเซแล้วล่ะนักดื่ม "
" ยุ่งหน่า "

ถ้าไม่ติดว่าเป็นพีช
ฉันคงไม่ดื่มมันเข้าไปมากขนาดนี้

มอมกันป้ะเนี่ย
" ไปดูของฝากกันมั้ย "
" ไปสิ "
เราเดินแยกออกจากกลุ่มอย่างลับๆ

" ในตู้ กระป๋องละ 300¥ "
เอาจริงๆ เรารู้อยู่แล้วแหละว่าคุณชวนมาดูอะไร

" คืนนี้เลยป้ะละ "

นอกจากความเสียใจ
เราก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออกเลย
ว่าทำไมเราถึงอยากให้ร่างกายซึมซับแอลกอฮอล์


หรือจริงๆ แล้วมันอาจไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้

" เอาดิ "

แต่สุดท้ายคุณก็ดื่มไปแค่นิดเดียว
ทั้งๆ ที่สิบกระป๋องตรงหน้า
คือกองเงินของคุณทั้งนั้น

หลอกกันนี่หว่า

2
" ปกติฟังเพลงไรอะ "
" ก็ฟังได้หมดแหละ แคท ฟังใจ "
" เห้ย เหมือนกันน "

เขาบอกว่าคนที่ฟังเพลงแนวเดียวกัน
จะเข้ากันได้ง่ายกว่าคนอื่น

" เพลงนี้ดีนะ "
คุณยื่นหูฟังข้างหนึ่งให้เราอย่างเป็นกันเอง
หนีจากรถไฟและบรรยากาศที่วุ่นวายรอบกาย

อย่างกะบทละคร

ปกติใครเขาจะยอมแบ่งหูฟังข้างหนึ่งให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันฟัง
หรือคุณอาจจะไม่คิดอะไร

คุณผลักเราที่หอคอยทั้งๆ ที่รู้ว่าเรากลัวความสูง
แล้วเข้ามาปลอบเราอย่างอ่อนโยน
เอาของเราไปถือตอนข้ามห้าแยกวุ่นวาย
แย่งของกินไปจากตะเกียบของเรา
เล่นตีหมอนในคืนวันเสาร์ที่โรงแรม

แบบนี้คือยังไม่คิดอะไรอยู่มั้ย
หรือมันเป็นเรื่องบังเอิญที่รอบคุณไม่มีใคร
แล้วคนตรงนั้นบังเอิญเป็นเราที่คุณคุ้นเคย

3
เราเปิดดูภาพที่ถูกบันทึกไว้ในทริป
ยืนข้างกันทุกรูปเลยว่ะ
คงไม่บังเอิญแล้วมั้ง

เหมือนจะเป็นเรื่องที่ดีเลยใช่มั้ย
ไม่รู้จัก ได้รู้จัก รู้สึกดี และพัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ

มันคงดีถ้าเรารู้สึกได้อย่างนั้นจริงๆ

แต่มันเป็นไปไม่ได้

คุณมีคนของคุณ
เรามีคนของเรา
ตามจริง เราไม่ควรจะมารู้สึกอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ

เราพยายามไม่คิดอะไร และปฏิบัติกับคุณอย่างเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป
ความรู้สึกมันยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ

เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันแล้ว
อย่าไปคิดมากเลย

เราทำรูปที่เราถ่ายด้วยกันในตู้ถ่ายรูปหายไป
กระดาษแผ่นเดียวที่แสดงให้เห็นว่าคุณมีอยู่จริงๆ
ไม่ใช่คนที่สร้างหรือโฟโต้ช็อปมาแต่อย่างใด

แต่ก็คงดีแล้วแหละ
ในเมื่อมันเกิดขึ้นที่นี่
เราก็อยากให้มันจบลงที่นี่

" เราไม่ต้องถ่ายรูปกันหรอกเนอะ "
" หรอ "
" น่าจะมีรูปคู่แล้วแหละ "

ใช่ ฉันพยายามปฏิเสธทุกอย่างที่ดูเป็นความทรงจำระหว่างเรา

" กลับยังไงอะ เดินไปส่งได้นะ "
" ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเดินไปเอง "

ในตอนนั้นเราคงเป็นเหมือนคนใจร้ายสำหรับคุณ
ถ้าคุณเสียใจ เราอยากให้คุณรู้ว่าเราเองก็เสียใจ

เรารู้ว่าการเดินออกมาจากคุณในวันนั้น
คงหมายถึงการเดินออกจากชีวิตของคุณด้วย
เพราะด้วยระยะทางในความเป็นจริงนั้น
มันไกลเกินกว่าจะบังเอิญมาพบกันอีก

สนามบิน
สถานที่ที่ผู้คนจากลากันมากที่สุด

จากข้างหลัง คุณคงเห็นเพียงผู้หญิงเสื้อเหลืองคนหนึ่งที่เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่
แต่คุณคงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเสียน้ำตา
ให้กับคุณ

ฉันปฏิเสธคุณไปอย่างไม่ใยดี
นั่นเป็นการกระทำที่เราเสียใจมากเลยนะ
คุณเองที่ดีกับเรามาตลอด
ไม่ควรได้รับการตอบแทนแบบนี้เลย

แต่เราเองก็ไม่ควรจะใจร้ายกับคนที่ดีกับเรามาตลอดเหมือนกัน

เรายอมรับว่าเราพยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้น
และพาตัวเองกลับมาอยู่ในจุดปัจจุบันให้เร็วที่สุด

ไม่รู้สึกกับเหตุการณ์เหล่านั้น
ไม่ทัก ไม่คุย
ไม่เจอ

มันคงใช้เวลาสักพัก
ที่เราจะสามารถจดจำคุณได้ในแบบที่ควรจะเป็น

ยังไงซะ
คุณก็เป็นคนหนึ่งที่เราประทับใจและดีใจมากที่ได้พบ ความสัมพันธ์นี้มันอาจจะเริ่มต้นด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างสับสน แต่เราก็หวังว่ามันจะดีขึ้น สักวันเราอาจจะยืนดูคอนเสิร์ตข้างกันก็ได้
ใครจะรู้
หวังว่าวันนั้นคุณจะยังทักทายเราเหมือนเดิม

ขอโทษที่พาเข้ามาในความสัมพันธ์ที่ลำบากใจ
และขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา
ขอบคุณจริงๆ

— ผู้หลงใหลในพีชและสีแดงของใบเมเปิ้ล
     :-)











SHARE
Writer
Plastique_
Love Stoner
คุณก็รู้ว่าความรักมักเกิดขึ้นไม่พร้อมกัน

Comments