80 หมื่น แหมยิ้มระรื่นกูกลืนลงคอ
จากชื่อเรื่องก็คงทราบดีกว่าบ่นเรื่องสินสอดที่แพงเกินไป แต่มันเพิ่มมาจากสมัยมนต์รักลูกทุ่งมา 8 เท่า ชีวิตของลูกผู้ชายหลังจากเรียนจบ พ่อก็อยากจะอุ้มหลานทันที และแน่นอนความมีการศึกษา และอยู่ในตระกูลที่มีชื่อเสียง(เหรอ?) การท้องก่อนแต่งไม่ได้เป็นที่ยอมรับสักเท่าไร หกแสนบาทและทองสิบบาทคือค่าสินสอดของแฟนผม ผมรักแฟนมาก ก็อยากแต่งงานและใช้ชีวิตไปจนแก่นั้นแหละ แต่สินสอดที่แม่ยายเรียกนั้นโครตหมดความหวังเลยครับ ผมต้องตอบคำถามจากคนรอบตัวทุกเดือนว่าได้เท่าไรแล้ว ทำไมได้น้อยจัง ฯลฯ จนหลังๆมานี้ เริ่มเกิดคำถามในใจว่าหรือเราไม่มีค่าในสายตาคุณแม่ยายเลยผมเริ่มมีความคิดแง่ลบ รู้สึกว่าสิ่งที่เราทำมาตลอด ตั้งใจเรียน หางานดีๆทำ ขยันเอาการเอางาน มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาคุณแม่ยาย ทั้งที่คุณแม่ยายก็รู้จักผมมานาน ผมเริ่มคิดว่าการเกิดเป็นลูกชาย ก็กินข้าวและเติบโตด้วยการดูแลด้วยความรัก ถนุถนอม และได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดีจากพ่อและแม่ไม่แพ้กัน ผมเข้าใจเรื่องธรรมเนียมนี้ดีและคงหลีกหนีไม่ได้ ถ้าไม่หนีไปอินเดียหรือเอริเทีย อ่ะนะ
สิ่งที่แย่อย่างที่สองคือ ผมเริ่มมองคู่รักของผมในแง่ร้ายจากสิ่งที่เคยรัก หรือทำไม่เป็นก็ได้ กลายเป็นไม่ได้ มันแย่มากจนผมเริ่มพิจารณาคุณสมบัติความเป็นแม่คนของคู้รักของผม เริ่มจาก ติดผอมไม่ยอมอ้วนแม้ว่าจะท้อง งานครัวไม่ได้ งานบ้านไม่ได้ อาชีพก็ไม่ได้ดี สอบข้าราชการก็ไม่เคยพร้อม ไม่มีความพยายามใดๆทั้งสิ้นนอกจากพยายามลดความอ้วน และผมก็เริ่มเกลียดตัวเอง ไม่อยากคุยแล้ว ดูมันจะเป็นไปไม่ได้ หรือคงจะไปไม่รอด
ผมเริ่มทบทวน เราจะไปได้รอดเหรอ นี้คือผู้หญิงที่เราจะต้องพยายามสุดตัวที่จะแต่งงานเหรอ มันเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจมากๆ ผมเข้าใจดี ไม่ต้องแคปไปด่านะ 
สุดท้ายผมคงไม่พยายามมากกว่านี้หรอก เอาเท่านี้แหละ ไหวเท่านี้ เงินเดือนแค่สองหมื่นห้า เธอคงต้องรอต่อไป เพราะเราไม่อยากเกลียดเธอและแม่ และเลิกกับเธอเพราะเราไม่รักเธอแล้ว เราคงรีบไม่ได้ เพราะเราไม่โอเคจริงๆ ถ้าครอบครัวเราจะต้องเริ่มต้นจากการใช้หนี้ ขอคบไปเรื่อยๆ แล้วกัน ถ้าวันไหนเธอรู้สึกว่าเราไม่มีอนาคต แล้วจะไปหาคนอื่น หรือยังไงก็แล้วแต่ เราคงไม่เสียใจหรอก เราโอเค
SHARE
Writer
Darknuys
Lecturer
กำลังพัฒนา

Comments