[one shot] MISS (Minkyung X Kyungwon)
   22.00 น....     "เป็นไงบ้าง"           หลังจากจดจ้องอยู่กับจอมือถือบนเตียงนอนมาตั้งแต่หัวค่ำก็ถึงเวลาสักทีที่มินกยองจะกดส่งข้อความที่พิมพ์ทิ้งเอาไว้ในแอพพลิเคชั่นไลน์ในหน้าแชทที่เธอเป็นคนตั้งชื่อเอาไว้ "My kwon" มินกยองไม่เคยแตะต้องแชทนี้อีกเลยหลังจากเหตุการณ์นั้น เหตุการณ์ที่ทำให้เธอกับคยองวอนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
          ข้อความล่าสุดแสดงวันที่เมื่อปีที่แล้วยังคงเหลืออยู่บนจอยิ่งทำให้นึกย้อนกลับไปคิดถึงวันเก่าๆ มินกยองและคยองวอนเคยมีความรู้สึกพิเศษให้กัน ทั้งคู่ทำทุกอย่างที่คู่รักวัยรุ่นทัั่วไปทำไม่ว่าจะเป็นกินข้าว ดูหนัง โทรคุยกันก่อนนอน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในแต่ละวันให้อีกคนฟัง หรือแม้กระทั่งบอกรักกันก่อนนอน ฟังดูก็เป็นกิจกรรมเลี่ยนๆที่คนภายนอกอาจกลอกสายตาขึ้นบนเมื่อถูกพูดเรื่องเหล่านี้ให้ฟัง แต่เมื่อห้วงแห่งความรักเข้ามาประชิดตัวคนเราก็มักไม่สนใจสิ่งรอบข้างกันหรอก         จนเมื่อวันนึงคยองวอนนัดเจอมินกยองที่ร้านคาเฟ่เล็กๆแถวมหาวิทยาลัยของทั้งคู่ คยองวอนเป็นคนมาถึงก่อนจัดการเลือกที่นั่งในมุมเงียบๆสำหรับสองคนและนั่งรอ
        " กวอน ไม่สั่งอะไรเหรอ " มินกยองมาถึงแล้ว คนตัวสูงดึงเก้าอี้เพื่อนั่งลงและทักทายเธอด้วยรอยยิ้มกว้างเหมือนเดิมกับที่ผ่านมา
        " ไม่ล่ะ เธอเอาเลย " คยองวอนหลบตากัน เธอรอจนมินกยองสั่งเครื่องดื่มจนเสร็จและกลับมานั่งที่โต๊ะ ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเราจนเป็นตัวมินกยองเองที่ต้องพูดอะไรสักอย่างมาทำลายบรรยากาศแสนอึดอัดนี้ทิ้งไป
        " มีอะไรรึเปล่า " 
        " มินกยอง "
        " หื้ม "
        " เราขอโทษนะ แต่ว่า.. เราเลิกกันเถอะ " เหมือนฟ้าผ่าลงตรงกลางร้านนั้น คำๆพูดเบาๆที่มินกยองได้ยินเมื่อกี้มันชัดเจนยิ่งกว่ามีใครมาพูดอะไรที่ข้างหู สมองตื้อตันของเธอในตอนนี้นึกไม่ออกว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ สายตาที่เลื่อนลอยไปกลับมาโฟกัสที่เจ้าของประโยคตรงหน้าก็เห็นว่าอีกคนมีน้ำตาไหลออกมา
      " เราขอโทษนะ " ไม่ทันที่มินกยองจะได้ถามถึงเหตุผลอะไรหรือแม้กระทั่งเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของอีกคนเหมือนที่เคยทำให้เมื่อก่อนคยองวอนก็ลุกขึ้นเดินหนีเธอออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงมินกยองที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน เครื่องดื่มที่สั่งมีคนนำมาให้เธอที่โต๊ะแล้วแต่มินกยองก็ไม่ได้แตะต้องมัน จากนาทีนานเป็นชั่วโมงก้อนน้ำแข็งในแก้วพลาสติกไซส์เล็กเริ่มละลายจนกลายเป็นไอน้ำเกาะไหลจากข้างแก้วลงบนโต๊ะเปียกปอนหยดลงบนเขาของเจ้าของแก้วที่นั่งนิ่งงันจนมีพนักงานต้องมาสะกิดเตือนว่าถึงเวลาปิดร้านแล้วมินกยองถึงกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
      คยองวอนไม่ได้ติดต่อมาอีกเลยและมินกยองก็ไม่ได้คิดที่จะพยายามตามตื้อ เธอรู้จักคนอย่างคยองวอนดีจึงเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่าย เมื่อพูดออกมาแล้วก็แปลว่าคิดมาดีแล้วไม่จำเป็นต้องถามอะไรให้มากมาย แต่พอคิดดูอีกทีก็ไม่หรอก 
จริงๆก็แค่ไม่กล้าเผชิญหน้าต่างหาก      มินกยองใช้เวลาไปกับความสับสน คำถามมากมายที่มีเพียงคนเดียวที่ตอบได้แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะไปถาม จนความโศกเศร้าหายไปเหลือเพียงความทรงจำที่พยายามจะลืมแต่ความทรงจำนั้นก็มีมากมายเกินกว่าจะสามารถลบออกไปได้ง่ายๆ     ระหว่างรอการตอบกลับของข้อความมินกยองค่อยๆเปิดกล่องเล็กๆที่เจอระหว่างการเก็บห้องเพื่อย้ายของออกจากหอพักกลับมาอยู่ที่บ้านหลังจากเรียนจบ ในกล่องมีการ์ดต่างๆที่มีข้อความอวยพรในทุกเทศกาล ทั้งขอให้สุขภาพแข็งแรงในวันปีใหม่ ขอให้มีความสุขในวันเกิด คำบอกรักแสนซึ้งในวันวาเลนไทน์ คำสัญญาว่าจะรักกันตลอดไปในวันครบรอบทุกๆปี มินกยองไล่อ่านข้อความในทุกๆใบและยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ
      เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นทำให้มินกยองหลุดออกจากการคิดถึงความหลังใจเต้นกับแชทตรงหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของคนที่กำลังรอการตอบกลับอยู่
               My Kwon : ก็ดี เธอล่ะ
               Minkyung : สบายดี
    เงียบ..... ข้อความถูกขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ไม่มีการส่งอะไรกลับมา มินกยองปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงพร้อมกับถอนหายใจ ยอมรับว่าวันนี้ที่บังเอิญเจอกันมันทำให้มินกยองมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ใช่ วันนี้เธอบังเอิญเจอกับคยองวอนในตอนที่กำลังเดินทางขนข้าวของจากหอพักกลับมาที่บ้าน เราไม่ได้ทักทายอะไรกันมากนัก มินกยองส่งให้คยองวอนส่งยิ้มกลับมา คยองวอนยังเหมือนเดิมตัวสูง ผมสั้นประบ่า อ่อ เหมือนจะผอมลงนิดหน่อย
               Minkyung : กวอน ผอมลงรึเปล่า
      เมื่อเป็นฝ่ายรอไม่ไหวอีกต่อไปก็คงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายตอบกลับมาและการชวนคุยเรื่อยเปื่อยก็น่าจะเป็นความคิดที่ดีที่สุดในหัวของมินกยองตอนนี้ คยองวอนตอบกลับมาเป็นระยะ เราคุยกันหลายไปเรื่อยๆทั้งเรื่องที่คยองวอนได้งานในบริษัทชั้นนำสมกับผลการเรียนของเธอแต่มินกยองอยากจะพักผ่อนก่อนแล้วค่อยเริ่มทำงาน ตอนนี้คยองวอนยังอยู่ที่หอพักเดิมเพราะกะจะหาคอนโดใกล้ที่ทำงานแล้วจะย้ายทีเดียว 
Minkyung : เราคิดถึงเธอนะ      ไม่รู้เหมือนกันว่าบทสนทนาไหนที่นำพามาถึงประโยคนี้ มินกยองกลั้นหายใจ กำโทรศัพท์แน่น กำลังตัดสินใจจะกดยกเลิกข้อความแต่ก็ไม่น่าจะทันเพราะหน้าจอแสดงผลสัญลักษณ์ว่าอีกฝ่ายได้อ่านข้อความนั้นไปแล้ว เธอหลับตาและปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงในใจคิดทบทวนว่าตัวเองทำอะไรลงไป การกลับมาเจอกันในครั้งนี้กำลังจะกลายเป็นความสัมพันธ์ดีๆในรูปแบบใหม่แต่เธอก็ดันทำให้มันกลับไปยังจุดๆเดิมที่เคยผ่านมา ความสับสนกลับมาสู่มินกยองอีกครั้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงตัดสินใจทำอะไรแบบนั้น      มินกยองตัดสินใจจบเรื่องทั้งหมดไว้เท่านี้ เธอนำมือถือที่คว่ำหน้าเอาไว้ไปชาร์จแบตบนหัวเตียง เดินไปปิดไฟที่ปลายเตียง กลับมาสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มและหลับตาลงหวังว่ามันจะช่วยให้ผ่านเหตุการณ์น่าอึดอัดครั้งนี้ไปได้ เมื่อตื่นขึ้นมามันอาจจะดีขึ้นหรืออย่างน้อยเธออาจจะไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนกับตัวเองมากเท่านี้ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น เวลาผ่านล่วงเลยไปจนเลยจากวันหนึ่งไปอีกวันหนึ่ง มินกยองยังคงพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอนในหัวเอาแต่คิดว่าคยองวอนจะตอบกลับข้อความเธอมาอย่างไร
อยากรู้จนแทบบ้า แต่ก็กลัวที่จะรู้จนแทบบ้าเหมือนกัน       การนอนมองเพดานไม่ได้ช่วยให้อาการใดๆดีขึ้น จนที่สุดแขนยาวๆของมินกยองก็กำลังคว้าสะเปะสะปะอยู่ที่หัวเตียง เมื่อเจอสิ่งที่ต้องการก็หยิบมันขึ้นมา แสงจากโทรศัพท์ในความมืดทำให้ต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่การกระทำนั้นก็ต้องหยุดไปเมื่อเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่านบนหน้าจอMy Kwon : อื้อ เราก็คิดถึงกยอง      มินกยองยิ้ม ยิ้มจนตาปิด เธอมุดตัวเองลงในผ้าห่ม ใจเต้นรัวอย่างไม่อาจเก็บอาการได้อีกต่อไป มินกยองลุกขึ้นจาเตียงกดปุ่มเพื่อเริ่มสนทนาเสียง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปรึยัง ไม่รู้ว่าจะเป็นการรบกวนไหมในเวลานี้ แต่หัวใจของมินกยองไม่สามารถที่จะทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ได้ อยากจะได้ยินเสียงของคยองวอนว่าอีกฝ่ายจะดีใจเหมือนเธอไหม อยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดถึงกันมากขนาดไหน จะเท่ากับที่เธอคิดถึงไหม มีคำถามมากมายเต็มหมดเหลือเพียงแต่รอให้เสียงรอสายสิ้นสุดและเปลี่ยนเป็นเสียงการตอบรับแทนคงได้เริ่มจัดการไปทีละคำถามบ้าง     "ฮัลโหล"
     "กวอน..."
     "อื้อ"
     เฮือก!! เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกับมินกยองที่ลืมตาขึ้นมา สายตาปรับโฟกัสกับความมืด แขนยาวรีบคว้าดูโทรศัพท์บนหัวเตียงกดเปิดหน้าจอขึ้นอย่างทันทีแต่ก็ไม่มีข้อความอะไรปรากฎขึ้นมาที่หน้าจอ 
คิม มินกยอง แกมันบ้า  มินกยองแค่ฝันไป ใช่ เธอฝันไป นี่สิคือความจริง เธอปิดหน้าจอลงอีกครั้งมุดตัวลงในผ้าห่มเหมือนเดิมและหลับตาลง มินกยองไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือเสียใจกับเหตุการณ์นี้ จะมีก็เพียงแต่เสียดายที่ยังมีเรื่องอีกเยอะเลยที่เธออยากจะเล่าให้คยองวอนฟังอีก แต่แค่นี้มันก็พอแล้วล่ะสำหรับความคิดถึง อย่างน้อยเธอก็ได้บอกให้คยองวอนได้รู้ถึงแม้มันอาจจะทำให้อีกคนหนักใจจนไม่สามารถตอบกลับข้อความของเธอมาได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคำตอบของคำถามทั้งหมดที่มีในใจของเธอ บางที การปล่อยเอาไว้ให้มันเป็นแค่ความคิดถึงก็อาจจะดีกว่า...



ฮื่ออออ ครบรอบ 600+1 วันที่มีพริสทินแล้วค่ะแต่เพลดิสก็ยังเงียบ 
เพราะว่าคิดถึงมากๆเลยมาแต่ง one shot ให้หายคิดถึง
อาจจะบรรยายไม่ค่อยเก่งเพราะเป็นมือสมัครเล่น ติชมกันได้เลยนะคะ
มีเพลงที่อยากจะให้ฟังกันด้วยแหละค่ะ เป็นจุดเริ่มต้นที่ตัดสินใจจะเขียนเรื่องนี้เลยก็ว่าได้
ActArt - นอกจากชื่อฉัน 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ♥️
#Miss2kyung
SHARE

Comments

2_537mm
2 years ago
กวอนคงสะอึกกับแชทล่าสุดของน้องกยองก็เลยไม่ตอบกลับไป ;-;
Reply
2_537mm
2 years ago
(เรายังคอมเมนท์ไม่เสร็จแต่เผลอกดส่งไปซะแล้ว ;4; ฮื้อ คอมเมนท์ใหม่นะคะ..)

คงอึดอัดน่าดูเลยนะคะกวอนเนี่ย ฮึ่ย แค่ส่งสติกเกอร์กลับก็ยังดีนะคะ อย่างน้อยจะได้ไม่ดูอึดอัดเกินไป หรือเปลี่ยนเรื่องคุยไปเลยงี้ อ่าาาา แต่บางทีกวอนอาจจะยากตัดน้องกยองไปเลยใช่มั้ยคะ ฮื้ออออ ;-; ได้แต่บอกให้น้องกยองมูฟออนได้เร็วๆนะคะ