Tenderness
    
     เปรียบกลุ่มดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนผิวดาวเคราะห์ดวงใหญ่

     ผ่านชั้นบรรยากาศที่ห่อหุ้มอยู่หลายชั้น เสียดสีจนลุกไหม้ กลายเป็นเถ้าถ่าน



      แต่ไม่ทั้งหมด



      เศษมวลความแข็งที่หลงเหลือจากปฏิกิริยาการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ ตกลงกระทบพื้นที่เคยราบเรียบเป็นบริเวณกว้าง ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

      มันเป็นหลุมบ่อ ทิ้งร่องรอยของเหตุการณ์และแผลเป็นไว้


      เหมือนฉันไม่มีผิด


      คนๆ นั้นทำกับฉันเหมือนฉันเป็นโลกใบนี้ —มีน้ำ มีอาหาร มีอากาศหล่อเลี้ยง 

      แล้วจู่ๆ วันหนึ่ง ฉันก็ค้นพบว่าตัวเองว่าไม่ใช่โลก แต่เป็นดาวเคราะห์แห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิตดวงจ้อย

      เพราะสุดท้าย เขาคนนั้นกลับทำตัวเป็นอุกกาบาตซะเอง พุ่งชนใส่อย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ฉันอยู่กับรอยแผลนั้นทุกวันๆ


      เขาเห็นฉันเป็นแค่สิ่งไร้ค่า


      ฉันกำมือแน่น สมองสั่งการให้เชิดหน้าสบตาอย่างไม่นึกเกรง พยายามกลืนน้ำตาที่บดบังใบหน้าที่เคยหลงรัก กัดฟันพูดในสิ่งที่ไม่คิดอยากสงสัย


     “กลับมาทำไม”

      “...”

     “เราถาม ว่าพี่กลับมาทำไม”

     “พี่— พี่ขอคุยกับเราหน่อยได้มั้ย”

     “ว่าไงนะ?”

      “คือ พี่มีเรื่องจะปรึกษา ขอ—“

     “ออกไป”

      •

      “เราบอกให้ออกไป! ออก-ไป-จาก-หน้า-ห้อง- เดี๋ยวนี้!”



      ปัง!!



      ทรุดตัวไถลตามบานประตูไม้อัด คลายมือที่กำแน่นออกก่อนจะพบกับความเจ็บแสบจากรอยเล็บบนฝ่ามือ แนบหน้าลงช่องว่างระหว่างเข่าสองข้าง

      ปล่อยให้เสียงสะอื้นและหยดน้ำตาเป็นเครื่องเตือนใจ เป็นหลักฐานการคงอยู่ของแผลลึกที่ไม่มีวันจางหาย

      ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปี คนๆ นั้นยังคงทำร้ายฉันได้เสมอ วันนี้ก็เช่นกัน


      บทสรุปของความรักช่างโหดร้าย อุกกาบาตลูกเดิมตกลงบนผิวดาวเคราะห์ดวงนี้ทุกเช้าที่ลืมตา 


       ฉันขอเพียงแค่ลืมเขา ไปพร้อมกับโลกทั้งใบ








SHARE
Writer
aortic_hiatus
My mind
Revenclaw / traveling on USS enterprise / member of halfblood camp

Comments