(?-Shot) 21°C [ Kaeun x Yiren ] #2
วันนี้เป็นวันพุธ เวลาหนึ่งทุ่ม และอี้เหรินก็ขนแมคบุ๊คและอุปกรณ์สำหรับที่จะทำงานโต้รุ่งในค่ำคืนนี้กลับมาที่ร้านร้านเดิม “21°C” แต่ต่างจากคืนวันอาทิตย์ คือวันนี้เธอมาที่นี่ คนเดียว ไม่มีควอนอึนบี เพื่อนรักจอมยุ่งแล้ว

แต่เธอค่อนข้างแปลกใจที่เห็นคนที่ยืนอยู่ตรงเคาท์เตอร์ที่ไม่คุ้นหน้า .. อี้เหรินผลักประตูเข้าไปในร้าน ก่อนจะหยุดยืนที่หน้าพนักงานคนนั้น ดวงตากลมอ่านป้ายชื่อที่ติดอยู่บริเวณหน้าอกอย่างรวดเร็ว

อี แชยอน

“ฮ็อตลาเต้ 1 แก้วค่ะ” เมื่อเอ่ยจบและพนักงานก็ยิ้มรับและพยักหน้ารับทราบ อี้เหรินก็จัดการไปนั่งที่โต๊ะตัวเดิม และวางอุปกรณ์ทั้งหมดที่เธอขนมาไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะนั่งรอเครื่องดื่มอย่างใจเย็น

และเมื่อเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ แน่นอนว่าเธอสั่งฮ็อตลาเต้เธอก็จะได้ฮ็อตลาเต้ ไม่ใช่ได้ฮ็อตช็อคโกแลตแบบเมื่อคืนวันอาทิตย์ .. แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเสียดายกันนะ

“ขอโทษนะคะ .. วันนี้พนักงานกะกลางคืนไม่มาหรอคะ?” เพราะรู้ว่าถ้าสงสัยแล้วไม่ถาม ก็เห็นว่าจะไม่ได้คำตอบ อี้เหรินจึงเอ่ยถามไปก่อนที่พนักงานคนนั้นจะเดินกลับไปที่เคาท์เตอร์

“พนักงานกะกลางคืน?” พนักงานสาวทวนคำของอี้เหรินอีกครั้งด้วยใบหน้างงๆ

อย่าบอกนะว่าลาออกไปแล้วน่ะ อีกาอึน..

“อีกาอึนน่ะค่ะ” อี้เหรินเสมอมองไปทางอื่นอย่างวางฟอร์มในขณะที่พูดชื่อของคนที่ต้องการเจอ ส่งผลให้พนักงานสาวตรงหน้าปรากฎรอยยิ้มบางๆออกมาอย่างอัตโนมัติ

“วันนี้พี่กาอึนมาดึกหน่อยน่ะค่ะ น่าจะประมาณ 4 ทุ่ม” แชยอนเอ่ยตอบ ก่อนจะขอตัวไปที่เคาท์เตอร์ ถ้าคุณลูกค้าไม่มีอะไรแล้ว ซึ่งอี้เหรินก็พยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเบาๆ

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่ม .. และเหมือนเป็นเดจาวู ลูกค้าคนนั้นในคืนวันอาทิตย์ที่เข้ามาที่นี่ตอนสามทุ่ม วันนี้ก็เช่นกัน .. อี้เหรินละสายตาจากจอคอมเพื่อดูปฏิกิริยาของลูกค้าสาวสวยคนนั้นว่าจะเป็นอย่างไร ถ้าเห็นว่าพนักงานคนเก่งไม่ได้อยู่ที่นี่

“ฮ็อตช็อคโกแลตที่นึงค่ะ” หล่อนสั่งเมนูเดิม ก่อนจะยืนเก้ๆกังๆอยู่ที่เคาท์เตอร์ เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด จนแชยอนต้องเอ่ยปากเอง

“นั่งรอที่โต๊ะก่อนได้นะคะ”

“วันนี้พี่กาอึนไม่มาหรอคะ?” และใช่ เป็นอย่างที่อี้เหรินเดาไว้จริงๆด้วย .. ยัยลูกค้าคนสวยนี่ไม่ได้ติดใจฮ็อตช็อคโกแลตที่ร้านนี้หรอก แต่ติดใจคนขายต่างหากล่ะ และที่มากกว่านั้น .. มันจำเป็นด้วยหรอที่ลูกค้าจะต้องรู้ชื่อพนักงานน่ะ ฮะ!?

“เอ่อ..เดี๋ยวพี่กาอึนเข้ามาช่วง 4 ทุ่มน่ะค่ะ” แชยอนเอ่ยตอบพร้อมเกาหัวแกรกๆ ทำไมอีกาอึนถึงได้ฮ็อตจังเลยนะ มีนักศึกษาผู้หญิงน่ารักๆถามถึงตั้งสองคน คิดได้ดังนั้น แชยอนจึงชำเลืองมาทางอี้เหรินอย่างอัตโนมัติ ทำเอาคนที่แอบมองอยู่ หลบสายตาแทบไม่ทัน

ลูกค้าสาวคนนั้นเอ่ยขอบคุณก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะเดิม .. อืม โต๊ะที่อยู่ใกล้เคาท์เตอร์ที่สุดนั่นแหละ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเล่นฆ่าเวลา

กริ๊ง ~

เป็นเวลาสี่ทุ่มนิดๆกับประตูร้านที่เปิดเข้ามา ปรากฎร่างสูงของคนที่อี้เหรินมองหาตั้งแต่หัวค่ำ และใช่ ไม่ใช่เธอคนเดียว .. ลูกค้าโต๊ะ 1 นั่นก็ด้วย

กาอึนเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเร่งรีบ ก่อนจะถอดกระเป๋าสะพายของตัวเองอย่างรวดเร็ว และเดินเข้าไปที่เคาท์เตอร์แบบไม่ได้สนใจมองภายในร้านเลย เอ่ยขอโทษขอโพยและขอบใจแชยอนที่อยู่เกินเวลาให้ในวันที่เธอมีธุระ

หลังจากนั้นไม่นาน แชยอนก็เอ่ยอะไรบางอย่างกับกาอึน แบบที่อี้เหรินไม่ได้ยิน ก่อนที่กาอึนจะค่อยๆทอดสายตาสำรวจรอบๆร้าน ที่ตอนนี้มีคนอยู่ 4 โต๊ะ คือโต๊ะเธอ โต๊ะหนึ่งของลูกค้าคนสวยนั่น และอีกสองโต๊ะเป็นนักศึกษาที่เหมือนว่าจะมาอ่านหนังสือโต้รุ่งที่นี่

กาอึนพยักหน้าให้กับแชยอนก่อนที่แชยอนจะเก็บของและเดินออกไปจากร้าน ไม่นาน ลูกค้าโต๊ะหนึ่งก็ยกมือเรียกและกาอึนก็เดินไปหาอย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณที่ร้านเงียบ อี้เหรินได้ยินชัดเจนทุกประโยค

“ฮ็อตช็อคโกแลตหนึ่งที่ค่ะ” ลูกค้าสาวสวยสั่งเมนูใหม่ กาอึนเองก็ยิ้มตาหยีให้และรับออเดอร์อย่างรวดเร็ว หายตัวไปหลังเคาท์เตอร์ประมาณ 5 นาที ก่อนจะออกมาด้วยเมนูแนะนำของร้าน และจัดการเสิร์ฟให้กับโต๊ะหนึ่งด้วยรอยยิ้ม

“พี่ไปไหนมาหรอคะ? วันนี้มาซะดึกเชียว” มันมากกว่าลูกค้ากับพนักงานแล้วม้างง.. ถามถึงชีวิตประจำวันกันขนาดนี้ อี้เหรินยังคงมองภาพตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“พอดีเราเคลียร์งานอยู่ที่คณะน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ แชยอนทำอะไรให้ไม่พอใจรึเปล่า?” ใจดี .. ใจดีกับทุกคนจริงๆ 

“เปล่าหรอกค่ะ แต่เราว่าฮ็อตช็อคโกแลตของพี่มันกลมกล่อมแล้วก็อร่อยกว่าของพนักงานคนเมื่อตะกี้นี้” ยัยนี่ก็เหลือเกินจริงๆ .. ก็สูตรเดียวกันไหมล่ะ ร้านเดียวกันน่ะ

“ถ้าแชยอนได้ยินแบบนี้คงเสียใจแย่เลย เดี๋ยวเราจะตักเตือนให้นะคะ สงสัยจะใส่ส่วนผสมไม่พอดี” นี่ก็ซื่อเกิ๊น ดูไม่ออกรึไงว่าเขาชอบน่ะฮะ ปัญหาทันไม่ได้อยู่ที่ฮ็อตช็อคโกแลตโว้ย มันอยู่ที่คนทำ!

“ขอโทษนะคะ” อี้เหรินไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปไวนัก ตอนนี้เธอเริ่มจะง่วงหน่อยๆแล้ว จึงยกมือเรียกพนักงานที่ยืนคุยกับลูกค้าอย่างสนิทสนม .. กาอึนนั่นแหละ

ไวกว่าแสง .. กาอึนเอ่ยขอตัวกับลูกค้าโต๊ะหนึ่ง และเดินมาหาเธอที่โต๊ะสี่อย่างรวดเร็ว “รับอะไรเพิ่มดีคะ”

“ฮ็อตลาเต้ค่ะ” อี้เหรินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม ทั้งๆที่อีกฝ่ายส่งยิ้มให้กันตาแทบปิด

“เราแนะนำเป็นเมนูแนะนำของทางร้าน ฮ็อตช็อคโกแลตแทนดีมั้ยคะ แล้วถ้าคุณลูกค้ากลัวว่าจะง่วง เราสามารถเปิดเพลงหรือช่วยทำอะไรที่จะให้คุณลูกค้าหายง่วงได้นะคะ” ยังไม่จบกับเมนูแนะนำฮ็อตช็อคโกแลตนี่อีกนะ ..

“ร้านนี้จะบริการดีไปหน่อยแล้วมั้งคะ”

“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” ประชดเว้ย.. ไม่ได้ชม

“ฮ็อตช็อคโกแลตก็ได้ค่ะ ส่วนเรื่องเพลงก็เปิดไปตามที่คุณเปิดเถอะ แค่จะขอเพิ่มอุณหภูมิแอร์หน่อยได้มั้ยคะ 24° ก็ได้” อี้เหรินเอ่ยอย่างยอมแพ้ ก่อนจะรบกวนขอความช่วยเหลืออีกเรื่องแทน .. จริงๆเธอน่ะไม่ชอบดื่มกาแฟเอาซะเลย แต่ในภาวะที่ต้องอดหลับอดนอนเพื่อปั่นงาน เธอก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนักหรอก ใช่ไหมล่ะ

“ไม่มีปัญหาค่ะ” กาอึนเอ่นก่อนจะยิ้มทิ้งท้าย และหายตัวเข้าไปทางเคาท์เตอร์เพื่อทำฮ็อตช็อคโกแลต อี้เหรินจึงหันมามีสมาธิกับการทำงานต่อ .. แต่ติดที่ว่า ลูกค้าโต๊ะหนึ่ง อยู่ดีๆก็เดินมานั่งตรงข้ามเธอซะนี่

โอเค .. พอเข้าใจได้ หวงก้างสินะ

“ถ้าหนาวก็ไปร้านอื่นดีกว่าไหมคะ ร้านนี้ป้ายก็เขียนอยู่ว่าร้าน 21°C ถ้าเพิ่มแอร์มันก็ไม่ตรงคอนเซ็ปร้านน่ะสิคะ” เป็นการทักทายครั้งแรกที่ดูตรงไปตรงมาดีนะ ว่าไหม..

“แต่คุณพนักงานเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” นี่หวังอี้เหรินนะ จะยอมได้ไง .. เรื่องต่อปากต่อคำน่ะ จัดมาเถอะ สู้ไม่ถอยอยู่แล้ว

“เขาจะว่าอะไรได้ล่ะคะ ลูกค้าคือพระเจ้านี่น่า .. แต่คุณน่าจะมีวิจารณญาณได้เองนะคะว่ามันไม่ควร” คนตรงหน้ายังคงสู้ไม่ถอย ตากลมๆดูคล้ายแมวบวกกับหน้าหวานๆนั่น พอมาสังเกตใกล้ๆแล้วอี้เหรินก็รู้สึกว่าหล่อนน่ารักดีอยู่เหมือนกัน

แต่ขอโทษ .. เธอเป็นคนมั่นใจในตัวเอง และเธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้น่ารักน้อยกว่าแม่นี่ซักเท่าไหร่หรอก!

“แต่เราไม่ได้มากินฟรีนะคะ เราจ่ายเงิน .. มันก็เป็นสิทธิ์ของเราไหมที่จะขอปรับแอร์ ครั้งที่แล้วเราไม่ได้ร้องขอ คุณพนักงานเขาก็ยังปรับแอร์ให้เราเลย ไม่ได้ขิงนะคะ แค่บอกไว้ให้คุณรู้” เอาจริงๆเธอน่ะตั้งใจขิง ..

อี้เหรินเหลือบตามองไปที่เคาท์เตอร์ เห็นกาอึนจ้องมองมาอยู่ระหว่างที่รอฮ็อตช็อคโกแลต กาอึนส่ายหน้าเบาๆให้อี้เหรินเป็นเชิงว่าไม่เอา อย่ามีเรื่อง แต่เธอไม่สนใจหรอกนะ .. จะมาห้ามเธอได้ไงในเมื่อคนที่เริ่มก่อนน่ะเป็นลูกค้าคนสวยของคุณนั่นแหละ

“ก็พี่กาอึนน่ะเป็นคนใจดี พี่เขาปฏิเสธใครไม่เป็นหรอก คุณน่ะควรจะมีความเกรงใจบ้างนะ คนอื่นเขาก็โอเคกับอุณหภูมินี้กันทั้งร้าน ไม่เคยจะมีใครขอลด ฉันน่ะลูกค้าประจำ มาร้านนี้เป็นเดือนๆแล้ว” โดนขิงกลับอีก ..

“ถูกที่ว่าพนักงานร้านนี้น่ะใจดี ปฏิเสธใครไม่เป็น .. คุณถึงได้—”

“ฮ็อตช็อคโกแลตได้แล้วค่ะ” เสียงมาไวกว่าเจ้าตัว กาอึนเอ่ยแทรกทันทีก่อนที่จะเดินออกจากเคาท์เตอร์ซะอีก ไม่นานก็นำฮ็อตช็อคโกแลตมาเสิร์ฟที่โต๊ะสี่อย่างรวดเร็ว

“รู้จักกันมาก่อนหรอคะ?” กาอึนเอ่ยถามหน้าตาเฉย ก็รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้รู้จักกันมาก่อน จะมีเรื่องก็เพราะพนักงานนี่แหละ .. แต่อี้เหรินก็เข้าใจ คนตัวสูงพยายามหยุดสถานการณ์หน้าอึดอัดนี้แบบใจเย็นที่สุดตามสไตล์เขานั่นแหละ

“เปล่าค่ะ แต่รู้จักกันไว้ก็ดี ฉันซากุระ .. คุณ ..” อี้เหรินค่อนข้างแปลกใจที่ลูกค้าประจำต้องการทำความรู้จักกับเธอ .. อ่อ .. แต่คิดอีกแง่ อยากดูดีเป็นนางฟ้าต่อหน้าพี่กาอึนใช่ไหมล่ะ

“หวังอี้เหริน” อี้เหรินเอ่ยเสียงเรียบ ไม่มีรอยยิ้มใดๆปรากฎบนใบหน้าสวย ซากุระยิ้มให้บางๆก่อนจะขอตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะ ซึ่งอี้เหรินก็ไม่ได้ตอบรับอะไรกลับ .. เธอไม่ได้เชิญแม่นั่นมานั่งด้วยกันที่โต๊ะนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“วันนี้เพื่อนไม่มาด้วยหรอคะ?” กาอึนเอ่ยถามทันทีที่ซากุระเดินกลับโต๊ะไป แต่ดวงตากลมนั่นก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่กาอึนและอี้เหริน

“ไม่เห็นก็แปลว่าไม่มา” ถามดีๆแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นการโดนกวนซะงั้น กาอึนตอบรับค่ะเบาๆก่อนจะเดินกลับมาที่เคาท์เตอร์ รู้สึกว่าไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี คนหน้าหวานนี่เดาใจยากชะมัด ..

เวลาล่วงเลยจนเกินเที่ยงคืนไปแล้ว อี้เหรินก็ยังคงนั่งปั่นโปรเจ็กซ์อยู่ที่โต๊ะโต๊ะเดิม แต่ที่เพิ่มคือฮ็อตช็อคโกแลตแก้วที่สองได้หมดไปเป็นที่เรียบร้อย และเธอก็รู้สึกตาจะปิดเข้าไปทุกทีๆ

แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเบาๆเมื่อเสียงริงโทนโทรศัพท์ของลูกค้าโต๊ะหนึ่งดังขึ้น ซากุระกดรับโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว และกรอกเสียงหวานลงไปว่ากำลังจะกลับแล้ว เหมือนครั้งที่แล้วไม่มีผิด ก่อนจะเรียกเช็คบิล และเดินออกจากร้านไปโดยที่ไม่ลืมทิ้งท้ายรอยยิ้มหวานๆไว้ให้กับพนักงานหน้าตาดี

เมื่อซากุระออกไปได้ไม่นาน กาอึนก็มองไปรอบๆร้านและพบว่าตอนนี้เหลือแค่โต๊ะของอี้เหรินเพียงแค่โต๊ะเดียวแล้ว นักศึกษาที่มาอ่านหนังสือเมื่อตอนค่ำก็เหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับความง่วงและเรียกเช็คบิลออกจากร้านไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“มีอะไรให้เราช่วยรึเปล่าวันนี้” กาอึนค่อยๆเดินไปยังโต๊ะของคนตัวเล็ก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับอี้เหริน เมื่อแน่ใจแล้วว่าคืนนี้ไม่น่าจะมีลูกค้าแล้ว

“คุณช่วยชงกาแฟเข้มๆมาให้แก้วนึงก็พอ ตาจะปิดแล้ว” อี้เหรินตอบพลางละสายตาจากจอคอมมาหยุดที่ใบหน้าสวยของร่างสูง

ใบหน้าที่ไม่ว่ามองกี่ครั้ง เธอก็รู้สึกว่ามันดูดีเหลือเกิน ..

“กาแฟเข้มๆ..ชงมาแล้วจะกินได้หรอ”

“นี่ดูถูกกัน?”

“ไม่ แค่จะบอกว่าถ้าง่วงนักก็นอนสักงีบไหม จะตื่นกี่โมงล่ะ เดี๋ยวเราปลุก” กาอึนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังและอี้เหรินก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่มันค่อนข้างน่าแปลกใจ .. พนักงานร้านกาแฟที่ไหนเขาทำกันแบบนี้

“ฉันจะนอนซักงีบก็ได้ ถ้าคุณตอบคำถามฉันมาข้อนึง” จ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่นานพอสมควร จนความคิดนึงแล่นเข้ามาในหัว เป็นสิ่งที่พาให้คืนนี้เธอมานั่งทำงานที่ร้านนี้ ทั้งๆที่ตอนแรกว่าจะไม่ทำงานข้ามคืนอยู่แล้วเชียว เพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ

เธอมีคำถามอยากถามกาอึน ..

“ถ้าเราตอบได้เราก็จะตอบ” พอได้ยินว่ามีเรื่องจะถาม มันก็เป็นธรรมดาที่คนฟังต้องระแวงก่อนอยู่แล้ว และยิ่งเป็นคนรอบคอบแบบกาอึนด้วย ไม่มีทางรับปากอะไรที่ตัวเองไม่แน่ใจว่าจะทำได้แน่นอน

“ทำไมถึงไม่แอดไลน์ฉันไป” คนตัวเล็กเอ่ยถามหน้าตาเฉย ในขณะที่คนตัวสูงอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าสิ่งที่อี้เหรินถามมันจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ .. สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วก่อนจะตอบคำตอบกลางๆออกไป

“เราไม่รู้ว่าจะแอดไปทำไม” แต่ดูเหมือนว่าคำตอบกลางๆของกาอึน มันค่อนข้างที่จะเป็นคำตอบที่ใจร้ายสำหรับอี้เหรินพอสมควร

“ก็ถูกของคุณนะ .. อืม ฉันอยากรู้แค่นี้แหละ จะตื่นตีสองนะ ปลุกด้วย” อี้เหรินเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตากลมไม่สบตาคนตรงหน้าอีกต่อไป มือเรียวยกขึ้นมาปิดฝาพับโน้ตบุ๊คก่อนจะเลื่อนโน้ตบุ๊คไว้ที่โต๊ะตัวข้างๆและฟุบลงนอนกับโต๊ะ

“นอนแบบนี้มันเมื่อยนะ ย้ายไปโต๊ะ 9 มั้ย มันมีโซฟา” พนักงานสาวที่อายุมากกว่าเอ่ยอย่างหวังดี ซึ่งอี้เหรินก็เห็นด้วย แต่เธอไม่ตอบอะไร ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โซฟาของโต๊ะเก้าตามคำแนะนำ

“เรามีเสื้อกันหนาวอยู่ที่หลังร้าน เอาไหม จะไปหยิบให้” ความหวังดีอันไม่จบไม่สิ้น บางทีอี้เหรินก็งงไปหมดแล้วว่ากาอึนเป็นคนหวังดีหรือเป็นคนใจร้ายกันแน่

“ไม่เอา แล้วก็หยุดพูดได้แล้ว ฉันจะนอน” อี้เหรินเอ่ยในขณะที่ยังนอนกอดอกหลับตาอยู่ที่โซฟา .. เธอก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมจะต้องมานอนข้างนอกให้ลำบากด้วยในเมื่อห้องเธอก็มีที่นอน

แต่ก็นั่นแหละ .. จริงๆเธอจะออกมาปั่นงาน แต่คำแนะนำที่ว่าให้หลับซักงีบของร่างสูงมันก็ฟังดูเข้าท่าดีก็เลยทำตาม

จริงๆแล้ว .. อะไรที่กาอึนแนะนำ มันก็ดูเหมือนจะเข้าท่าไปซะหมดสำหรับเธอ

ไม่นานนักอี้เหรินก็หลับไปเพราะความเหนื่อยล้าและไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน สุดท้ายก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะนาฬิกาปลุกทำหน้าที่ได้ดีเหลือเกิน พอตีสองปุ๊บ คนร่างสูงก็เดินมาปลุกปั๊บ ด้วยการสะกิดเบาๆที่ไหล่ แต่อี้เหรินเป็นคนประสาทสัมผัสไวอยู่แล้ว จึงรู้สึกตัวไม่ยากนัก

“ขออีก 5 นาที” แต่มันดูยากเหลือเกินกับการพยายามบังคับตัวเองให้ตื่นมาทำงาน

“ไม่ได้ พอแล้ว ไม่งั้นงานไม่เสร็จนะ” แต่คนร่างสูงก็ดูจะเข้มงวดไม่เบา

“อีก 5 นาทีน่า” ยอมซะที่ไหน

“ถ้าจะนอนต่อก็กลับไปนอนที่ห้อง ให้เราไปส่งเอาไหม หรือว่าจะให้โทรให้รูมเมทมารับ” ไวกว่าแสง เมื่อได้ยินประโยคนั้นของกาอึน อี้เหรินเด้งตัวขึ้นมานั่งที่โซฟาทันที

“จะบ้าหรอ ป่านนี้กยูริหลับไปแล้วล่ะ .. โอเคๆ ตื่นก็ตื่น” อี้เหรินโวยวายเล็กน้อยพลางบุ้ยปากเป็นเชิงหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นกลับไปนั่งที่โต๊ะสี่และจัดการเปิดแมคบุ๊คทำงานต่อดังเดิม โอเค เธอง่วงน้อยลงแล้วล่ะ แม้จะยังง่วงอยู่ก็ตาม

กาอึนเห็นดังนั้นก็หลุดยิ้มออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งเล่นโทรศัพท์ที่เคาท์เตอร์

อี้เหรินเหลือบมองอุณหภูมิแอร์เพราะรู้สึกว่าตอนนี่เธอไม่ได้หนาวแล้ว แล้วก็ต้องหลุดยิ้มออกมาอย่างอัตโนมัติเมื่อเห็นตัวเลขที่โชว์อยู่

29°C

ร้านกาแฟที่ไหนเปิดแอร์อุณหภูมินี้กัน..

มันแทบจะเท่ากับอากาศข้างนอกเลยนะ

“ถามจริง นี่คุณไม่ง่วงบ้างหรอ?” อี้เหรินหยุดความสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามออกไป เรียกให้คนที่นั่งอยู่ตรงเคาท์เตอร์หันมามองกัน

“ก็ง่วง แต่เราก็แอบหลับได้นี่น่า ตะกี้ตอนคุณนอน เราก็หลับไปพักนึงเหมือนกันแหละ”

“ทำงานกะกลางคืนแบบนี้ทุกวัน อดหลับอดนอนทุกวัน สุขภาพไม่เสียแย่หรอ” อย่าหาว่าเป็นห่วงเลยนะ ก็แค่สงสัย..

“ก็ไปนอนตอนกลางวันแทน วันไหนที่ว่างๆ ไม่ได้ไปเรียนน่ะ” กาอึนตอบกลับมาหน้าตาเฉย ในขณะที่อี้เหรินเมื่อได้ยินประโยคดังนั้น เธอรีบลุกพรวดเหมือนติดสปริง และเดินไปหาคนร่างสูงที่เคาท์เตอร์ทันที

“เรียน? คุณเรียนด้วยหรอ?” ไม่ได้จะกวน แต่คิดว่าเรียนจบแล้วซะอีก

“อืม ต่อโทน่ะ .. ก็มหาลัยเดียวกับคุณนั่นแหละ ถึงได้มาทำงานที่นี่ไง” กาอึนตอบ นัยน์ตาวูบไหวเล็กน้อย แต่คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะ .. ไม่น้อยแล้ว

“นานรึยัง?” เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย

“ก็อย่างที่ซากุระบอกนั่นแหละ เดือนกว่าๆแล้ว”

“คุณน่ะ ..

ใจร้ายมากเลยนะรู้ตัวไหม

.. ตั้งใจจะบอกกันเมื่อไหร่

หรือตั้งใจว่าจะไม่บอกเลย

ว่ากลับมาจากอเมริกาแล้ว




คัมแบ็คในเวลาเกือบตีห้าค่า
มาอัพก่อนที่จะไปนอน 55555
นอยด์เรื่องอันดับพี่กาอึนกับเจ้าอี้อยู่หลายวัน
สสุดท้ายก็ปลงได้ เพราะมีโมเมนต์55555
ขอบคุณทุกคอมเมนต์น่ารักๆนะคะ
ขอให้มีความสุขกับช็อตฟิคเรื่องนี้ค่ะ ; )




SHARE
Writer
mmqira
Writer and Reader
ทุกๆชีวิต มีเรื่องให้ยิ้มอยู่เสมอ :’)

Comments

TEAP
2 years ago
เอ๋~ ยังไงเนี่ยยยย​ รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆหรอ​ เพราะถ้ารู้จักกันตอนเข้ามหาลัยคืออี้เหรินไม่จะจำไม่ได้นะ​ พี่กาอึนนี่ก็น้า​ เนียนเกินไปรึเปล่า​ คนอ่านยังไม่รู้เลยว่าพวกพี่รู้จักกันมาก่อน5555555
Reply
freebears
2 years ago
อย่าทำน้องร้องนะคะพี่กาอึน/เดินไปทุบ อะไรกันคะเนี่ย.. คือรู้จักกันมาก่อนแล้วพี่กาอึนเหมือนจะจำน้องได้ แต่น้องเพิ่งจำได้ หรือยังไงกันนะคะ..
Reply
Sponge8282
2 years ago
หืมมมมมม สรุปว่ารู้จักกันมาก่อนหรอคะ? แล้วดูเหมือนจะเคยมีซัมติงกันด้วย 😲
Reply
Kkkaeun
2 years ago
อ้าวว สรุปรู้จักกันมาก่อนหรอ งื้อ อะไรยังไงงงง
Reply
mao___
2 years ago
ขำตรงต่างคนบอกไม่ได้ตั้งใจจะขิงน้าาาาาา แต่ก้คือขิงทั้งคู่ทั้งน้องอี้เหริน แล้วก็ซากรุะ ว่าแต่เพี่กาอึนร้จักกับยัยหนูมาก่อนเหรอเนี่ยยยยยยยยยยย
Reply