ผุพัง รักษา
บางทีเวลาเน่าๆก็ทำให้ชีวิตมันเป็นชีวิต
ที่เหมือนจะผุพังแต่มันก็ยังดำรงอยู่

ถ้าคุณเห็นค่ามันสักครึ่งนึง
ฉันคงไม่ต้องเติมแต่งสิ่งใดลงไปบนใบหน้าหรอก

สิ้นสุดวันที่แสนธรรมดา
ที่มักได้ยินว่าเป็นวันสุดท้ายของชีวิต
แต่ก็ไม่เคยเป็นจริงเสียที

มันทำให้เวลาคล้ายจะมีค่า
ในการรู้จักหรือให้เวลากับอะไรสักอย่าง
แม้กระทั่งการเลือกดื่มชาหรือกาแฟ
ที่ให้ฤทธิ์ไม่ต่างกัน แต่ก็ยังใช้เวลาเลือกจากสิ่งที่น่าจะเป็น ไม่ใช่สิ่งนั้นส่งผลอะไรกับร่างกาย

คนเราก็เอาแต่ใจและคิดถึงตัวเองเท่านั้น
อย่างวันก่อนที่บังเอิญเจอเด็กร้องไห้ต้องการให้เป็นอย่างใจภายใต้หน้าตาบูดบึ้ง และหน้าตาเหนื่อยปนรอยยิ้มจางๆของแม่ 

"คนที่รักเราอย่างไรก็รักอยู่วันยันค่ำ 
ตราบใดที่เขายังอยู่"
"มันไม่มีอยู่ตลอดกาลหรอก"

"ไม่น่าเจอคุณในที่แบบนี้"
"ฉันก็ไม่คิดว่าจะพาตัวเองมาในที่แบบนี้เหมือนกัน"
"ไม่ได้เจอกันนานเลย"
"นานมาก ตั้งแต่รู้สึกว่าฉันไม่ต้องพูดกับตัวเองก็ได้" "มันควรจะเข้มแข็งอย่างปากและรอยยิ้มที่ฉันแสดงออกมาตลอด"
"อ่อนแอบ้างก็ได้น่า"
"เหล้าไหมวันนี้?"
"จริงๆฉันเลิกดื่มไปนานแล้ว มันดูสำเร็จความใคร่ในความรู้สึกชั่วคราวเกินไป"
"บางที คุณก็รู้ว่ามันไม่จริงเสียบ้าง เพื่อให้แยกออกระหว่างความจริง"
"นั่นสินะ"

"กลับกลายเป็นคนอ่อนแอเสียเอง"
"ไม่ชอบตัวเองเวลารู้สึกว่า..ขนาดเรายังดำรงอยู่เพื่อสร้างสุขให้คนที่พบ ซึ่งก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าอนาคตหรือคนได้รับให้ความหมายเท่าไร"
"แต่มันมีค่ามากสำหรับฉันในช่วงวัยนี้"
"ดังนั้นคนที่อยู่รอบตัวจริงๆน้อยคน น่าจะเป็นคนที่ดีใจที่มีอยู่"
"คุณเรียกร้อง?"
"ฉันไม่เคยเรียกร้อง ฉันคิดว่าฉันสมควรได้รับ"
"ฉันมีค่ามากพออย่างที่ฉันเชื่อและคนอื่นรู้สึก"
"แต่อันที่จริง แค่ฉันรู้ว่าตัวเองและชีวิตมีความหมายมากเท่าไรตอนที่มีลมหายใจ มันก็โคตรดีมากแล้ว"
"ถึงมันจะพังเพราะคนที่ผ่านเข้ามาเพียงช่วงเวลา ก็ให้มันอยู่แค่พริบตา"
"แค่ลืมตาขึ้นมาใหม่เท่านั้นเอง"
"ขนาดเขายังรักตัวเองขนาดนั้น คุณจะไม่รักตัวเองบ้างเลยหรอ?"

"ขอให้เจอคนที่รักษารอยยิ้มของคุณนะ"
"คนที่เข้าใจชีวิตและอยู่เป็นทุกช่วงเวลา"

"อันที่จริง คนที่เข้าใจฉันมากกว่าใคร"
"ก็คงเป็นฉันเอง ที่ต้องรักตัวเองเสียบ้าง"
"ไม่เก่งเสียเลย"
ฉันยิ้ม

SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments