ไปด้วยกันไปได้ไกลไปกันต่อ
การวิ่งมาราธอน มันเหนื่อยและมันไม่ได้แข่งกับใครนอกจากตัวเอง มันมีจุดที่เราบอกตัวเองว่าเลิกเถอะ ช่างแม่งมาทุกสามวัน เมื่อวานก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ แต่พอมันออกวิ่งแล้ว ยิ่งวิ่งไปไกลเท่าไหร่ การหยุดมันก็จะมีผลกระทบกับคนอื่นๆ มากขึ้น จนเราเลิกไม่ได้

ยิ่งพอการวิ่งของเรามันมีคนที่คาดหวัง มีคนที่คอยวิจารณ์ สิ่งแวดล้อมต่างๆ ที่คอยฉุดรั้งบางอย่างเอาไว้ตลอด มันก็ยิ่งทำให้เราล้า ทำให้เราเหนื่อย เหมือนกำลังวิ่งขึ้นเขาในตอนที่ฝนตก อยากยอมแพ้ทิ้งตัวลงบนพื้นตอนนั้นให้จมโคลนฝนตกสาดลงมาใส่หน้าแล้วปอดบวมตาย

การตะโกนออกไปว่าควยออลมันคงไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันก็ช่วยทำให้เราได้ระบายอะไรออกไปบ้าง ท้ายที่สุดมันก็คงต้องลดความเร็วลงบ้าง พักบ้าง บีบนวดกันไปตามจุดที่เราล้า เราเหนื่อย วิ่งทางไกล ออกตัวเร็วไป บางทีมันก็ไปไม่ถึงเหมือนกัน

นี่ฝานมา 1 ส่วน 4 ของระยะทางทั้งหมด นับเป็นมาราธอนก็แค่ 10 กิโลกว่าๆ อีกสามส่วนที่เหลือก็ต้องรอดูกันต่อว่าจะเป็นยังไงกันบ้าง ตั้งสติกับทุกก้าวที่ออกตัว ลำบากหน่อย เหนื่อยหน่อย ตะโกนออกไปบางทีก็ไม่มีเสียง แต่ท้ายที่สุดมันคงจะถึงเส้นชัย และได้เรียบรู้กันต่อไปว่าเราได้อะไรจากการวิ่งครั้งนี้บ้าง
SHARE
Writer
patzh
Regista
Chamchuri Supporters / Bangkok

Comments