ฉันเห็นท้องฟ้าเป็นสีเทา
ไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด
อาจจะแค่ใจหายนิดๆหน่อยๆ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมฉันถึงรอคอยให้ช่วงเวลาเหล่านี้ผ่านไปไวๆ ฉันทรมาน และเศร้าหมองเกินกว่าจะทำสิ่งอื่นใด ทำได้เพียงตั้งตารอให้มันผ่านพ้นไป
เมื่อถึงวันนั้นท้องฟ้าของฉันคงจะเป็นสีฟ้าเหมือนชื่อของมันจริงๆ

เพิ่งเข้าใจคำว่า ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแบบที่แม่บอก ฉันเถียงในใจอยู่หลายครั้ง ฉันเติบโตในครอบครัวที่ดี รายล้อมไปด้วยเพื่อนฝูงที่ดี ชีวิตก็ไม่เห็นต้องดิ้นรนหรือทนทุกข์เลยสักนิดเดียว จนกระทั่งวันนี้ วันที่ร้องไห้มากกว่าหัวเราะ วันที่โลกทั้งใบมันกลายเป็นสีเทา ไม่มีสีอื่นมาปะปน ถึงแม้สิ่งที่ได้รับมาเป็นสิ่งที่หลายๆคนต่างก็ปรารถนาจะมายืนอยู่ในจุดๆนี้ ทว่าฉันกลับไม่มีความรู้สึกต่อความสำเร็จเหล่านี้เลย
ประสบการณ์เลวร้ายที่กำลังเผชิญ หลายคนพร่ำบอก “หากผ่านไปได้ ถ้าอยู่ได้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว” แล้วเมืิ่อไหร่จะถึงวันเหล่านั้น หนึ่งเดือน หกเดือน หรือเป็นสิบปี อาจเป็นเพียงช่วงเวลาหรือเปล่าที่ผ่านไป ส่วนตัวฉันคนเดิมยังคงติดอยู่ ณ วังวนแห่งความว่างเปล่า

สภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ ทัศนคติคนรอบข้างที่ต่ำตม อุดมการณ์ที่เลือนหาย ฉันถามตัวเองทุกวัน โชคชะตาเล่นตลกอะไรถึงนำพาฉันมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ฉันพยายามเปลี่ยนแปลง ต่อสู้ และวันนี้ฉันก็ได้รับรู้ว่าทั้งหมดมันสูญเปล่า 


โลกที่เคยสดใส วันนี้กลับดูหม่นหมองลงไปทุกที แสงอันเจิดจ้าในคราแรก กำลังมอดดับลง ถึงแม้จะพยายามหาฟืนอันใหม่มาทดแทน หวังว่าจะไฟจะติดดังเดิม แต่ทว่า..ชั่วขณะหนึ่ง เขาสัมผัสถึงเม็ดฝน และลมที่โหมกระหน่ำ.. ไม่มีทางหรอก หากฝนยังตกและลมยังพัดแรงขนาดนี้ ไฟคงไม่มีทางติด เขาพึมพำกับตัวเอง และจำใจล้มเลิกมันไป



ฝืนที่จะอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ที่ของเรา มันยากกว่าที่คิด ฉันพยายามทำความเข้าใจมาตลอดว่ามันคือรสชาติความเป็นผู้ใหญ่ที่เราทุกคนต้องได้ลิ้มลอง

"ขมมากไปหรือเปล่า ชีวิตช่วงนี้"
"อือ"
"ชอบไม่ใช่หรอ ขมๆน่ะ"
"..."

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่คุณพูดมามันก็ถูก 
หากเปรียบกับโกโก้ที่ฉันชอบ
ขมในสัมผัสแรกทว่ามีความหวานปะปนเล็กน้อย ใช่ ฉันกำลังจะบอกว่ามันควรมีความหวานปะปนไม่มากก็น้อย ให้ร่างกายได้ผ่อนคลาย


ชีวิตคนเราไม่ควรจะแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ ฉันบอกกับตัวเองอีกครั้ง แต่ยังคงนั่งอยู่ ณ ที่เดิม
ไม่แม้แต่จะหาหนทางหลีกหนี
ไม่แม้แต่จะทำใจยอมรับสภาพ
ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของสิ่งใด
ทั้งที่ได้รับมาและสูญเสียไป


ฉันยิ้ม , 
ทุกคนยิ้ม
ไม่มีใครเอื้อนเอ่ย
ความเจ็บปวดเหล่านี้ที่หลายคนบอกว่ามันจะช่วยสร้างให้ฉันให้แข็งแกร่งดั่งหิน
ผา มันค่อยๆซึมลึกยากจะสังเกตุเห็น เหมือนโลชั่นที่ปนเปื้อนสิ่งมีพิษ เราคิดว่ามันจะช่วยปลอบประโลมผิวที่หยาบกร้านจากภัยหนาว แต่ในระยะยาวมันบ่อนทำลายไปทุกอณูรูขุมขน 

“สักวันหนึ่งเราจะแข็งแกร่งดั่งหินผา”
ทว่าฉันมิได้ปรารถนาจะเป็นหินผา
แข็งแกร่ง อยู่นาน ทว่า ไม่มีสิ่งใดโอบอุ้ม
ไม่มีแม้แต่ต้นไม้ใหญ่จะอยู่รอดและเติบโตไปกับมัน จะมีก็เพียงแต่ต้นไม้เล็กๆที่ดิ้นรนอยู่รอดตามซอกหลืบเท่านั้น

ฉันไม่อยากโดดเดี่ยว บนเส้นทางเหล่านี้
ฉันไม่อยากขึ้นไปอยู่จุดสูงๆ โดยมีเพียงตัวฉัน ฉันอยากนำพาหัวใจ จิตวิญญาณ อุดมการณ์ และความสุขไปกับฉันด้วย

ระหว่างทางไม่อยากสูญเสียสิ่งใดไปแม้แต่เสี้ยววินาที
หากมีหัวใจ
แต่ไร้ซึ่งวิญญาณ
คงไม่ต่างอะไรจากการมีอุดมการณ์
แต่ไม่สามารถรังสรรค์ให้มันเป็นจริงได้

โลกสอนเราแบบนี้
โหดร้าย แต่ยังต้องทนอยู่
หากคิดจะจากไป 
ก็อย่าล้มกลับมา
หากคิดจะไปจริงๆแล้ว
จงไปได้ดีกว่าที่เคยเป็นอยู่
และที่สำคัญ
จงอย่าหวนกลับไป
ในที่ที่อยากจากมา



หยาดน้ำตาถูกเรียกกลับคืน
พร้อมกับรอยยิ้มที่ถูกฉาบขึ้นมาแทนที่..
ยิ้ม , เป็นได้หลายความรู้สึก ดีใจ เสียใจ เสแสร้ง หรือแม้กระทั่งอยากกระทืบคนตรงหน้า



เราจะเติบโตในแบบที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ท่ามกลางลมมรสุมที่พัดโหมกระหน่ำ
ไม่ขอเป็นเรือที่แล่นฝ่าพายุไปถึงฝั่ง
ไม่ขอเป็นนกที่หลบฝนไม่แม้แต่จะเปียกปอน
แต่ฉันขอเป็นเพียงคนหนึ่งที่อยู่รอดจนถึงวันที่ท้องฟ้าสดใสอีกครั้ง

ฉันไม่ต้องการจะหนีสิ่งวุ่นวายตรงหน้า
ฉันเพียงแค่อยากให้มันมีช่วงที่สงบลงบ้าง สักนิดก็ยังดี

ไม่มีใครสมควรจะต้องมาเจอเรื่องราวเหล่านี้ต่่างหาก ชั่วขณะหนึ่ง ฉันหลับตาลง รอบตัวเงียบสงัด ได้ยินเสียงกิ้งไม้พัดไหว ฉันจมดิ่งลงไปกับความคิด 
ฉันมาทำอะไร ณ ที่แห่งนี้
ฉันได้ทำแบบที่ฉันปรารถนาแล้วหรือยัง
คำตอบมีสองอย่างคือ ทำแล้วและยังไม่ทำ แต่ความจริงคำตอบมีเพียงอย่างเดียว คือไม่สามารถทำอย่างที่ใจคิดได้ และมันเป็นทั้งคำตอบและเหตุผลที่ฉันสมควรไปจากที่นี่ พื้นที่ที่กว้างใหญ่ หากแต่ภายในช่างคับแคบ — ความคิด
พื้นที่ที่สวยงาม หากแต่ภายในสุดแสนสกปรก — จิตใจ
พื้นที่ที่เงียบงัน หากแต่ภายในเต็มไปด้วยเสียงหวีดร้อง ทรมาน และความเจ็บปวด — ทุกอณูของร่างกาย แผ่ซ่านลงไปถึงซอกหลืบของหัวใจ
“เบื่อแล้ว ทำไมยังอยู่”
“ที่อยู่เพราะทน ที่ทนเพราะจำเป็นต้องอยู่”
.
.
ฉันตื่นจากความฝัน 
รุ่งสางวันนั้น
ฉันได้แต่หวังว่าสิ่งที่ฉันสูญเสียไป
จะกลับมาอยู่กับฉันอีกครั้ง

หญิงสาวที่แสนจะร่าเริงกล่าว ,ในใจ 




SHARE
Writer
Midknight
Anony
อยากบันทึกเรื่องเก่าๆของเราสอง

Comments

Jakashi
6 days ago
😁😁😁
Reply
Midknight
5 days ago
🙃🙃🙃
AlwaysMoon
4 days ago
ชอบมากๆครับ :-)
Reply
Midknight
4 days ago
ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ :)