ร้องไห้ออกมา..
ถ้าท้องฟ้ามันไม่เป็นใจ ถ้าวันนี้เราไม่ได้รู้สึกดีเอาเสียเลย ถ้าวันนี้คนที่เรารักที่สุดเลือกจะไปกับคนอื่น ถ้าวันนี้เราตื่นมาแล้วพบเรารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่สุด ถ้าเพื่อนทุกคนที่เราเคยมีบัดนี้กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า ถ้าวันนี้หัวใจเราได้สลายไปแล้ว มันก็เป็นเหตุผลที่ดีแล้วล่ะที่เราจะร้องไห้...

การร้องไห้ไม่ได้เเสดงความอ่อนแออย่างที่ผมเคยเชื่อ หรือหลายๆคนเคยเชื่อและยังเชื่อต่อไป..

ผมมองว่ามันคือความจริงใจ.. จริงใจกับตัวเองอย่างที่สุด มันเป็นการยอมรับ มิใช่ความพ่ายแพ้ แต่เป็นความจริงที่เราพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่เมื่อเราเลือกจะร้องไห้กับมันอย่างเป็นบ้าเป็นหลังแล้ว นั่นหมายถึงเรายอมรับแล้วซึ่งความรู้สึกที่เราอัดอั้นมานาน ในยามที่ท้องฟ้าในใจเราเป็นสีเทา มรสุมและน้ำฝนมิอาจชำระความรู้สึกที่ทำให้เราตัวเล็กลงได้ คุณจะพบว่าน้ำตาเป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้มันสลายลงไปได้บ้าง ช่วยเรามองเห็นได้สว่างยิ่งขึ้น ช่วยให้เรานอนหลับได้สนิทมากกว่าที่เคย ช่วยให้พยายามลืมและก้าวออกไปต่อได้แม้เราไม่รู้ว่าทางไหนจะเป็นทางที่ดีสุด..

แต่บัดนี้เราเลือกแล้วที่จะไม่จมลึกไปกว่านี้ ร้องไห้ออกมา ร้องออกมาให้ดังๆ แบบที่ผมร้องไห้เมื่อคืน หรือที่คุณร้องไห้เมื่อวันก่อน หรือวันนี้.. มันไม่สำคัญอีกแล้วว่าคนอื่นจะรู้สึกหรือคิดอย่างไร มันเป็นแค่เวลา.. เวลาที่เราต้องมองข้ามความรู้สึกของคนอื่นและหันมาโอบกอดความรู้สึกตัวเอง และเมื่อพร้อมแล้ว คุณจะกลับเข้าไป ผมจะกลับเข้าไป เราจะกลับเข้าไป ไม่ว่าช้าหรือเร็ว น้ำตาเราจะหยุดไหล และเราจะเดินจากความรู้สึกเดิมๆเหล่านั้น อย่างช้าๆ จนลับตา.. และหายไป.. 

ขอแค่วันนี้เราเข้มแข็งพอ...

บัดนี้คือเวลา 09:34 น. ของวันที่ 16 สิงหาคม ในขนาดที่เพลง Don’t Delete the kisses ของ Wolf Alice และ Charlie XCX กำลังเล่นรอบที่สาม ผมกำลังจะจบการพิมพ์บทความนี้ และออกไปมองท้องฟ้า ก่อนผมจะหาอะไรอย่างอื่นทำต่อไป..

จนกว่าจะพบกันใหม่..

SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments