One Shot - The Truth Untold (Wheein & Hwasa)


เป็นเวลา 7 ปีเต็มแล้วที่จอง ฮวีอินได้รับอีเมลจากบุคคลปริศนาคนหนึ่ง





เป็นอีเมลที่ใช้ชื่อว่า Yellow Flower และปลายทางนั้นเป็นผู้หญิง ฮวีอินรู้เพียงเท่านั้น ไม่เคยได้พบหน้า ไม่รู้ที่มา แต่ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้จักเธอไปซะทุกอย่าง





เธอได้รับอีเมลนั้นในวันที่แย่ที่สุดในชีวิต วันที่เธอเรียนจบ วันเกิดเธอ และเป็นวันเดียวกับที่เธอต้องสูญเสียพ่อผู้เป็นที่รัก ขณะที่ความเศร้าโศกกำลังฉุดดึงเธอให้ดำดิ่งลง อีเมลฉบับแรกจาก Yellow Flower ก็ส่งมาถึง





Yellow Flower: ถ้าเธอกำลังทุกข์ใจแสนสาหัส ระบายมันออกมาให้ฉันรับรู้เถอะนะ





วินาทีนั้นไม่รู้อะไรดลใจให้ฮวีอินตัดสินใจระบายเรื่องราวความเจ็บปวดร้าวรานของเธอในช่อง Reply แล้วส่งตอบกลับไป มันอาจจะดูงี่เง่าไปสักหน่อยกับการที่ต้องเล่าเรื่องของตัวเองกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะได้พบหน้า แต่อย่างน้อยการได้ระบายออกไปมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น และความรู้สึกบางอย่างภายในบอกฮวีอินว่าเจ้าของอีเมลนี้ไม่ใช่ภัยคุกคามแต่อย่างใด





Yellow Flower: เข้มแข็งเข้าไว้นะ เธอจะผ่านพ้นมันไปได้แน่ ๆ ขอให้ต่อจากนี้จงเป็นวันที่ดีของเธอ





การตอบกลับมาของ Yellow Flower ทำให้เธออบอุ่นใจได้อย่างน่าอัศจรรย์





ชีวิตหลังเรียนจบของฮวีอินนั้นก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป ตื่นเช้าเดียวดายในห้องเช่าเก่า ๆ เดินมาซื้อกาแฟร้านประจำที่เพียงแค่เดินเข้าไปในร้าน พนักงานก็ยื่นอเมริกาโน่ไม่ใส่ไซรัปมาให้เธอแบบไม่ต้องเอ่ยปากสั่ง จากนั้นก็เดินต่อไปยังออฟฟิศที่ทำงานซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ทุก ๆ วันเป็นเช่นนี้ น่าเบื่อหน่ายและจืดชืดเหมือนซุปถั่วงอกค้างคืน มีเพียงการได้พูดคุยผ่านอีเมล Yellow Flower เท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตยังมีสีสันอยู่บ้าง



Monday / 9 P.M. 



Yellow Flower: วันนี้เธอเป็นยังไงบ้างล่ะ



Wheein: ก็เหมือนเดิม น่าเบื่อ โดนเจ้านายบ่นอีก



Yellow Flower: มีเรื่องดี ๆ บ้างมั๊ย



Wheein: ก็มีนะ พนักงานร้านกาแฟวาดรูปยิ้มมาให้บนแก้ว



Yellow Flower: เค้าคงอยากให้เธอยิ้ม



Wheein: อืม ก็ยิ้มได้เพราะเรื่องนั้นแหละ



Yellow Flower: ฉันอยากให้เธอยิ้มบ่อย ๆ นะ เมื่อเธอยิ้ม ฉันจะรู้สึกดี



Wheein: จะพยายามนะ ฉันต้องนอนแล้วล่ะ



Yellow Flower: ฝันดีนะ ขอให้พรุ่งนี้และทุก ๆ วันเป็นวันที่ดีของเธอ







Yellow Flower จะทิ้งท้ายด้วยประโยคเดิม ๆ ทุกวันราวกับเป็นโปรแกรมอัตโนมัติ แต่ฮวีอินรู้ว่ามันไม่ใช่ เจ้าของอีเมลนี้มีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ ตลอดเวลาของการคุยกันเธอพยายามที่จะถามหาตัวตนของดอกไม้สีเหลืองนั้น พยายามนัดเจอ ขอเบอร์โทรศัพท์ หรือแม้กระทั้งขอไฟล์รูปถ่าย เพื่อที่เธอจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นคนที่เธอเคยรู้จัก แต่ก็ไม่เป็นผล Yellow Flower หลีกเลี่ยงที่จะเปิดเผยตัวตนกับเธอเสมอมา จนเธอเหนื่อยที่จะเอ่ยถามและล้มเลิกไปเอง ปลายทางนั้นให้เหตุผลกับเธอว่า





แค่ฉันได้เป็นความสบายใจของเธอผ่านตัวหนังสือก็พอแล้ว...
 


Friday / 11 P.M. 



Wheein: หลับไปรึยังคุณดอกไม้สีเหลือง



Yellow Flower: ยังหรอก เธอมีอะไรรึเปล่า



Wheein: ฝนตกหนัก ก็เลยนอนไม่หลับน่ะ



Yellow Flower: แค่นั้นเหรอ มีเรื่องอื่นที่กวนใจเธออีกมั๊ย



Wheein: ก็...นิดหน่อย แบบ อยู่ดี ๆ ก็คิดถึงพ่อ



Yellow Flower: อ่า...เธอร้องไห้อยู่สินะ



Wheein: ทำไมเธอรู้ทันฉันไปซะทุกเรื่องเลย



Yellow Flower: เพราะเธอขี้แงมาแต่ไหนแต่ไร



Wheein: หมายความว่าเธอรู้จักฉันมานานแล้วงั้นเหรอ



Yellow Flower: เรื่องนั้นน่ะ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้เธอควรทำใจให้สบาย อย่าร้องไห้เลยนะ น้ำตาคือสิ่งที่ไม่สมควรจะอยู่บนหน้าของเธอ



Wheein: เข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณเธอมากนะ หวังว่าเราคงจะได้เจอกันสักวัน



Yellow Flower: ฝันดีนะ ขอให้พรุ่งนี้และทุก ๆ วันเป็นวันที่ดีของเธอ





ปฏิเสธไม่ได้ว่า Yellow Flower คือความสบายใจเพียงหนึ่งเดียวของฮวีอิน ทุกตัวอักษรคือยารักษาและการปลอบประโลมที่ดีที่สุดสำหรับเธอในวันที่เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อสู้กับอะไร บนโลกแห่งความจริงที่ทุกคนต่างใส่หน้ากากเข้าหากัน ความจริงใจเป็นสิ่งที่หาได้ยากเหลือเกิน แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอเปิดอีเมลแล้วเจอข้อความของ Yellow Flower เธอจะสัมผัสได้ทันทีว่าพื้นที่ปลอดภัยของเธออยู่ที่นั่น



จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ไม่มีวันไหนที่ฮวีอินไม่ได้คุยกับ Yellow Flower



ความสัมพันธ์นี้มันคืออะไร ฮวีอินก็ไม่อาจให้คำตอบได้ แต่ Yellow Flower เปรียบเสมือนส่วนหนึ่งในชีวิต กลายเป็นความจำเป็น เป็นความเคยชิน เธออยู่โดยที่ไม่ได้กินข้าวได้ เธออยู่โดยที่ไม่ได้ดูทีวีรายการโปรดได้ เธออยู่โดยไม่ได้ฟังเพลงจากรายการวิทยุได้ แต่เธออยู่โดยที่ไม่ได้คุยกับ Yellow Flower ไม่ได้



หลายครั้งที่ฮวีอินเผลอนิยามความสัมพันธ์นี้ว่าความรัก แต่เมื่อรู้ตัวเธอก็ต้องปฏิเสธ ไปบอกใครต่อใครเค้าคงจะหัวเราะกันน่าดู ถ้าเค้ารู้ว่าเธอรักกับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะได้เจอหน้า แถมคุยกันมายืดยาวตั้ง 7 ปี





Tuesday / 10 P.M. 



Wheein: นี่ ดอกไม้สีเหลือง เธอเคยมีความรักรึเปล่า



Yellow Flower: ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงถามเรื่องนี้กับฉันล่ะ



Wheein: ขอให้ฉันรับรู้เรื่องของเธอบ้างได้มั๊ย คุยกันมาตั้งนานเหมือนฉันยังไม่รู้จักเธอเลย



Yellow Flower: ก็ได้...ความรักน่ะเหรอ ใคร ๆ ก็ต้องเคยมีกันทั้งนั้นแหละ



Wheein: ความรักของเธอเป็นยังไง



Yellow Flower: พังไม่เป็นท่า



Wheein: ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ



Yellow Flower: มันเป็นรักข้างเดียวน่ะ



Wheein: อ่า...แล้วเธอได้ตัดสินใจบอกคน ๆ นั้นไปรึเปล่า



Yellow Flower: บอกสิ ฉันรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะบอกเค้า แต่สุดท้ายก็โดนปฏิเสธ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงเลือกที่จะไม่บอกดีกว่า



Wheein: เศร้าชะมัด ความรักนี่มันยากจังเนอะ



Yellow Flower: อืม แต่ถึงแม้จะโดนปฏิเสธ ยังไงฉันก็ยังรักเค้านะ ฉันเข้าใจ มันไม่ง่ายหรอกที่จะเปิดใจให้กับคนที่เราไม่ได้รักน่ะ



Wheein: คนคนนั้นใจร้ายจัง ถ้าเป็นฉันจะเปิดใจนะ เราควรรักคนที่เค้ารักเราสิ



Yellow Flower: เมื่อถึงคราวที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอ เธอจะรู้เองว่ามันทำใจลำบาก



คำตอบนั้นทำให้เธอสะดุด มันเป็นเหมือนกระจกสะท้อนภาพในอดีตของฮวีอินให้ย้อนกลับมาในห้วงความคิด จริงอย่างที่ดอกไม้สีเหลืองว่าไว้ มันไม่ง่ายเลยที่จะเปิดใจให้กับคนที่เราไม่ได้รัก เธอเคยพบเจอเรื่องแบบนั้นมาก่อน และที่สำคัญเธอเกือบจะลืมมันไปแล้วถ้าเจ้าของอีเมลนั้นไม่สะกิดมันขึ้นมา



สมัยเรียน ฮวีอินเคยได้รับการสารภาพรักจากเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจำได้เลือนรางว่าหล่อนเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เธอไม่ได้สนิทนัก เอาแต่เก็บตัวและนั่งเพียงคนเดียวอยู่หลังห้อง แต่ด้วยความที่ตอนนั้นเธอช่างไร้เดียงสาและเด็กเกินกว่าจะรู้จักความรัก เธอจึงปฏิเสธความรักที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้อย่างตรงไปตรงมา เพียงเพราะไม่ต้องการให้หล่อนมาคาดหวังอะไรจากเธออีก และหลังจากวันนั้นฮวีอินก็ไม่ได้เจอหล่อนอีก หล่อนหายไปพร้อมกับคำบอกรักที่ได้รับการตีกลับจากเธอ ฮวีอินจำหน้าตาหล่อนไม่ได้ แม้แต่ชื่อก็จำไม่ได้ เรื่องราวของหล่อนกลายเป็นภาพทรงจำสีซีดเก่าที่พอเวลาผ่านไปเธอก็ไม่ได้เก็บมานึกถึง




Saturday / 9 P.M.


 
Yellow Flower: นอนรึยัง พอดีว่ามีบางอย่างจะบอกน่ะ



Wheein: ว่ามาสิ เธอก็รู้ว่าฉันรอคุยกับเธอทุกคืน



Yellow Flower: ต่อจากนี้...อาจจะไม่ได้คุยกันแล้วนะ



Wheein: ทำไมล่ะ เธอจะไปไหน



Yellow Flower: พอดีว่า...ต้องเดินทางไกลน่ะ



Wheein: อ่า...ย้ายที่อยู่งั้นเหรอ



Yellow Flower: จะว่างั้นก็ได้



Wheein: ไปไหนเหรอ



Yellow Flower: ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่มันไกลมาก ๆ เลยล่ะ เธอจะมาส่งฉันมั๊ย



Wheein: ฉันไปส่งได้เหรอ



Yellow Flower: ได้สิ ครั้งนี้ฉันจะยอมเจอเธอ เราจะได้เจอกันแล้วนะ



ให้ตายสิ! มันเป็นความน่าตื่นเต้นปะปนไปด้วยความพิศวง ฮวีอินจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่รู้สึกตื่นเต้นเท่านี้คือเมื่อไหร่กัน...




สถานที่ที่ Yellow Flower นัดให้ฮวีอินมาเจอไม่ใช่สถานีรถไฟ ไม่ใช่สนามบิน แต่มันเป็นห้องผู้ป่วยโรงพยาบาล ต้นกุหลาบสีเหลืองในมือของฮวีอินซึ่งเธอตั้งใจเลือกมาเป็นของขวัญวันเจอกันนั้นแทบจะหล่นลงไปกองกับพื้น ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไปพบกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า



หญิงสาวในชุดสีขาวนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวของหล่อนบ่งบอกถึงอาการเจ็บป่วยสาหัสที่ต้องเผชิญ ฮวีอินก้าวย่างเข้าไปใกล้พร้อม ๆ กับที่หล่อนลืมตาขึ้นมามอง ดวงตาของหล่อนว่างเปล่าเหมือนเวิ้งน้ำกว้าง ริมฝีปากแห้งผากนั้นเผยยิ้มจาง ๆ





“นี่เธอจริง ๆ ใช่มั๊ย จอง ฮวีอิน”




เสียงทักทายนั้นทำให้ภาพความทรงจำที่เลือนรางกลับมาฉายชัด ภาพเด็กสาวในชุดนักเรียนที่เดินมาสารภาพรักกับเธอด้วยท่าทีเขินอาย ภาพใบหน้าผิดหวังหลังจากที่เธอเอ่ยคำปฏิเสธ ภาพที่หล่อนหันหลังให้กับเธอก่อนจะห่างหายจากเธอไปในครั้งนั้น



Yellow Flower คือหล่อน คืออัน ฮเยจิน คนที่มอบความรักให้เธอ แต่เธอกลับปฏิเสธอย่างไม่ใยดี



“ฮเยจิน...”




ฮวีอินพูดได้เพียงเท่านั้น เพราะน้ำตาที่เอ่อล้นทำให้เหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ที่คอ หล่อนเอื้อมมือมาจับมือเล็ก ๆ ของเธอไปแนบที่แก้ม มือของหล่อนเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง





“เราได้เจอกันแล้วนะ ฮวีอิน คิดถึงเธอจัง”





“ฮเยจิน...ฉัน...ขอโทษ”





“ขอโทษทำไมกัน เธอไม่ได้ทำผิดอะไรเลย”





หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและอ่อนแรงเต็มที เวลาต่อจากนี้คล้ายกับการนับถอยหลัง มืออีกข้างที่ถือต้นกุหลาบสีเหลืองนั้นสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด เป็นความเจ็บปวดที่ไม่รู้ที่มา แต่เป็นเหมือนก้อนหินหนักอึ้งถ่วงอยู่ที่หัวใจ





“กุหลาบต้นนั้น...สวยดี” หล่อนบีบมือของเธอย้ำ ๆ “แต่ที่ที่ฉันจะไปมันไกลมาก ฉันคงเอามันไปด้วยไม่ได้ ฝากเธอดูแลแทนฉันทีนะ”





ฮวีอินทำได้แค่พยักหน้า ปล่อยน้ำตาให้ร่วงหล่นอาบแก้มทั้งสองข้าง เธอไม่คิดว่านี่จะเป็นการพบเจอกันครั้งสุดท้าย





“เธอจะจดจำฉันในแบบไหนกันนะฮวีอิน คนที่สารภาพรักกับเธอเมื่อสมัยเรียน หรือ Yellow Flower ที่คุยกับเธอมาตลอด 7 ปี อ่า...แต่ไม่ว่าเธอจะจดจำฉันยังไง ฉันก็มีความสุขทั้งนั้นแหละ การได้รักเธอน่ะ มันดีที่สุดแล้ว” 


“ขอบคุณนะที่มาส่ง ต่อไปนี้เธอจงยิ้ม อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ขอให้พรุ่งนี้และทุก ๆ วันเป็นวันที่ดีของเธอ” 



สารภาพอย่างไม่อายว่านี่คือความเจ็บปวดแสนสาหัสอีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของฮวีอิน คล้ายกับอะไรบางอย่างที่อยู่ภายในมันแตกสลาย หัวใจหลุดลอยไปอยู่ ณ ที่แห่งใด เธอไม่อาจรู้



มือเย็นเยียบของฮเยจินที่บีบรัดมือของเธอเริ่มคลายออก ลมหายใจรวยรินนั้นแผ่วลง แผ่วลง การเดินทางไปยังที่ไกลแสนไกลของหล่อนกำลังจะเริ่ม ฮวีอินก้มลงประทับรอยจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากของหล่อน นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอมอบให้ ก่อนที่ดอกไม้สีเหลืองของเธอจะหลับตาลงสู่นิทรานิรันดร์.



Goodbye Yellow Flower.
 
END.



From Writer :

เขียนเรื่องลามก 18+ มาเยอะ ขอเปลี่ยนฟีลเป็นดราม่าน้ำตาเล็ดกันบ้างนะคะ ฟิคนี้เกิดจากการได้ฟังเพลง The Truth Untold ของบังทันนั่นแหละค่ะ เศร้ามาก เลยหยิบเอาคำแปลมาปรับแต่งเป็นฟิค ขอบอกว่าฟิคดราม่าเนี่ย แต่งยากกว่า NC เป็นล้านเท่าเลย ฮือออ พยายามเศร้าแล้ว แต่ไม่รู้ว่าไปแตะจุดที่เศร้าของใครหลาย ๆ คนรึเปล่า อยากให้ลองอ่านกันดูค่ะ ยังไงก็คอมเม้นท์วิจารณ์กันได้เหมือนเดิม

แล้วพบกันใหม่เรื่องหน้านะคะ รีดเดอร์

รักคนอ่าน
SHARE

Comments

moonnight
3 years ago
TT เศร้าอ่ะ อย่างน้อยก็ได้บอกชอบล่ะเนาะ
Reply
HB
3 years ago
หน่วงอ่ะไรท์ ร้องไห้เลยทีเดียว 
Reply
Ssnowflake
3 years ago
มันเป็นความรู้สึกที่จุกอยู่ที่คอ ;-; เป็นฟีลเศร้าๆหม่นๆ แต่ก็อบอุ่นใจมากๆเลยค่ะ
Reply
Collony
3 years ago
ไรท์คระ มาเช็ดน้ำตาให้หนูเดียวนี้ฮืออออออ
Reply
tianxinyaoss
2 years ago
แง นี่คือน้ำตาไหลแล้ววว
Reply