ว่าด้วยเรื่องโรคซึมเศร้า
เพื่อนคนหนึ่งบอกผมไว้ว่า "หาเมียแค่เอาลูก" ผมตลกใหญ่ว่าหาเพื่อลูกเองหรอหวังลูกว่างั้น เค้าบอกว่า ใช่ โตไม่จะได้มีคนเลี้ยงดูยาวเราไม่สบาย และหลายๆอย่างส่วนเมียจะยังไงก็ชั่ง สวยหรือป่าวดีหรือไม่เอาลูกก็พอมันจะหนีไปหาผัวใหม่รวยกว่าใหญ่กว่าชั่งมันให้เราได้ลูกจะอยู่กับเราก็พอผมถามต่อทำไม?? ตอบมาว่าพ่อเเม่ทุกคนมีกำลังใจที่ยิ่งใหญ่คือลูกของเราไม่ว่าเราเหี้ยยังไงนั้นคือดวงใจของแม่(พ่อ) เสมอ ถามสิว่าพวกท่านทุกข์มากไม่สบายแต่เห็นหน้าลูกแล้วสบายหายตลอดนั้นคือยาที่รักษาท่านได้ง่ายที่สุดเเล้ว ผมบอกมันก็ใช่ เเล้วไงต่อ? ต่อไปหากแก่ตัวใครละเลี้ยงดูเราก็ลูกเราไง หากไม่มีลูกหรือเมียในยามนั้นจริงๆเราอยู่คนเดียวมันเงียบ เหงา(เรื่องปกติ) แต่ในฟาร์มลับนั้นคือ "โรคซึมเศร้า" หรือ "บ้า" ทำไมวะ?? เพราะโดยปกติมนุษย์เป็นสัตว์สังคมอยู่รวมตัวเป็นกลุ่มๆเรียกว่าหมู่บ้านแต่ในแต่ละบ้านเป็นครอบครัวที่มี 2 - 5 คนหรือมากกว่า หากอยู่คนเดียวคิดสิมันผิดธรรมที่สร้างมา (ผมจะยกตัวเองให้เห็นว่าทำไม มีหนังเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับไดโนเสาร์ที่ถูกเลี้ยงเดียวไม่นานได้หนีออกมาจากกรงซึ่งพันธุ์ของมันนั้นต้องอยู่รวมเป็นฝูงแต่ถูกขังเดี่ยวตลอดไม่รู้สังคมไม่รู้ภายนอก สุดท้ายหนีออกมาแล้วทำร้ายทุกอย่างที่ขว้างหน้าเพราะไม่รู้ไง อะไรคือไรมันเป็นอะไรตัวอะไรนั้นแหละ มาคิดถึงคนบ้าง) หากเป็นคนเเล้วก็ บ้าไงเดินไปมั่วตาลอยๆคนบ้าแหละคิดออกนะ ผมของคำพูดสนับสนุน เพื่อนบอกว่า แม่เค้าทำงานศาลเห็นคดีเกี่ยวกับพวกนี้เยอะ คนบ้าๆทำร้ายคนเพราะเมียทิ้ง ไม่มีลูกอยู่คนเดียว 9ล9 แล้วไงต่อ... กูไม่อยากให้มึงเป็น 1 ในนั้นไงรู้ว่าชอบสันโดด แต่หาเมียเพื่อเอาลูกพอไม่ต้องคิดว่ามันจะทิ้งนั้นคือรักแท้ไม่ต้อง (คิดเเม่งง่าย) ยังไงเลี้ยงลูกได้เชื่อมึงเเล้วมึงจะสบายในวันหลัง

ผมกลับมานั่งคิดหลายๆอย่างถึงจุดนี้ในวันนี้ผมรู้สึกได้วันที่ 27 - 30 วันหยุดยาวผมอยู่คนเดียวใจหายเหมือนกันใน กทม แห่งนี้ปกติผมอยู่บ้านนอกคนเดียวสบายแต่ที่นี้ต่างออกไปคนไม่จริงใจอยู่ยากเดินทางลำบาก 9ล9 ทำให้หมกตัวในหอเล็กๆ อึกอัด เหงา? มันเงียบเหมือนต้องการอะไรสักอย่างมาเติมเต็ม หรือน้ำมันหมด พูดในเชิงด่านอื่นๆ มันคือเบื่อหาจุดเปลี่ยน ผมไม่ว่าหรอกนะที่จะคิดแบบไหนผมเอามาให้อีก 1 มุม อย่าเชื่อทั้งหมดจนกว่าได้ลองและผมจะลองให้จบหลักสูตรโรคซึมเศร้านีไปเรื่อยไม่มีเมียไม่มีลูกยาวๆไปทนได้เท่าไหร่เอาเท่านั้นจะได้เอาบทความต่อไป ประสบการณ์ครั้งที่เกิดขึ่นเล่าต่อกันฝังว่า จริงหรือเท็จเนอะ!! 


2972016
ชายกลัวดอกพิกุล
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments