Leaving
"เอ็งดื่มเพื่อจำหรือดื่มเพื่อลืม"
     ผมจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนถามคำถามนี้ อาจเป็นเพื่อนคนสำคัญในวงสนทนาหรืออาจเป็นคนแปลกหน้าที่เดินมากระซิบข้างหู มันอาจไม่สำคัญเท่าไรว่าเขาเป็นใคร สำคัญคือผมไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไง เพื่อจำหรือเพื่อลืมกันนะที่ผมกำลังทำอยู่
     ความทรงจำในบางช่วงขณะก็กรีดลึกทิ้งรอยแผลที่ไม่เคยจางเอาไว้ บางครั้งก็ปลอบประโลมในวันที่โลกทั้งใบหนักเกินไป ผมอยากจำหรืออยากลืม ผมไม่รู้เลยจริงๆ หรือบางทีผมอาจดื่มเพราะเหตุผลอื่น
     หนังเรื่องเดียวที่เข้ากันได้กับทุกช่วงอารมณ์ในชีวิตของผมคือ Leaving Las Vegas ผมชอบตรงที่มันแสดงให้เห็นถึงความไร้ความหมายของชีวิต เราทุกคนเริ่มต้นที่การเกิดและจบลงที่การตาย ระหว่างทางอาจแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว แต่สองขั้วที่ว่าไม่มีใครหนีมันพ้น
     พระเอกหนุ่มผู้มีชีวิตขึ้นสุดลงสุดอย่าง Nicolas Cage ได้ออสการ์จากการแสดงบทนำในเรื่องนี้ บทหนังไม่มีอะไร ตัวเอกเพียงหมดแรงใจในการมีชีวิต ขายทรัพย์สมบัติทั้งหมดเดินทางไปลาสเวกัส เป้าประสงค์เดียวในใจเขาคือดื่มให้หนัก ดื่มให้ชีวิตตัวเองจบลงให้เร็วที่สุด ผมคิดว่าเคจแบกหนังเรื่องนี้ไว้ทุกองค์ประกอบ หากไม่ใช่เขาหนังเรื่องนี้ก็คงเป็นอะไรที่ดาษดื่นสามัญไม่ถูกใครพูดถึง
     บางทีผมอาจเป็นแบบนั้น ผมแค่หมดแรงใจที่จะมีชีวิตอยู่ และอยากดื่มให้ชีวิตมันสั้นลงก็เท่านั้น ผมไม่ได้คิดหรอกว่าตัวเองอยากจำหรืออยากลืม

ตะกอนความทรงจำถูกคนและฉายภาพวันแรกๆ ที่ผมเริ่มต้นใช้ชีวิตครอบครัว
     ทำไมตอนนั้นอะไรมันดูสวยงามเหลือเกิน มันเป็นความรู้สึกที่ว่าผมสามารถทำอะไรก็ได้ในโลกนี้ ผมจะเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น ผมจะมีชีวิตแบบไหนก็ได้ที่ต้องการ หากจะให้ตั้งชื่อช่วงเวลานั้น คงต้องบอกว่าเป็นช่วงที่ความฝันยังไม่หมดอายุ
     แต่ทุกอย่างมันซับซ้อนกว่านั้น ผมเยาว์เกินไปที่จะเข้าใจความทารุณของการเติบโต ในโลกที่มองเห็นแต่ความสำเร็จ ใครต่อใครต่างบอกเราว่าความฝันแลกมาได้ด้วยความพยายาม แต่แล้วผมก็รู้ว่ามันคือคำลวง ไม่มีทางหรอกที่ทุกคนจะได้ในสิ่งที่ตัวเองหวัง ไม่ว่าจะอย่างไร ความผิดพลาดก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเสมอ
     บางครั้งมันคงจะดีแล้วที่ทุกอย่างจบลงตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่สายเกินไปสำหรับเธอที่จะไปเริ่มต้นใหม่ อย่างน้อยก็ยังไม่มีชีวิตใหม่บนโลกที่ต้องเติบโตขึ้นท่ามกลางครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ผมปลอบใจตัวเองแบบนั้น แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังไม่พร้อมจะพาตัวเองกลับสู่ลู่ทางที่ควรเป็นอยู่ดี
     ผมเหนื่อยเกินไปที่จะกลับไปวิ่งตามคนอื่นอีกครั้ง เวลาดื่มผมสามารถสร้างโลกได้อีกใบ ผมขังตัวเองไว้ในโลกใบนั้น มันกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับผม คนเราจะต้องการอะไรมากไปกว่าพื้นที่เล็กๆ ที่ตัวเองอยู่ได้อย่างสบายใจอีก

ผมหยิบรูปถ่ายของเราสองคนจากกระเป๋าเงินขึ้นมามองดู
     ดื่มอีกอึกให้กับตัวเอง ผมเลิกคิดไปแล้วว่าตกลงตัวเองอยากจำหรืออยากลืม
     ผมเพียงอยากให้ชีวิตในโลกใบนี้สั้นลงไปอีกสักนิด จมจ่อมตัวเองอยู่กับโลกสมมุติอีกใบ ในสำนึกที่ขุ่นมัวจากฤทธิ์สุรา
     ในนั้นอดีตกำลังฉายซ้ำและอาจดำรงอยู่ตลอดกาล
     และในนั้นก็มีเธอคนเดิมอยู่ตลอดไป
SHARE
Writer
Stardust1723
Learner and Dreamer
เราเขียนเพื่อเติมเต็มตัวเองและแบ่งปันกับใครสักคน

Comments