[SF] EP1 Luxuria Girls {บิ้นกยอง}
 
“วันนี้ไปหาฉันที่ห้องนะ ประตูไม่ได้ล็อค”
เสียงของรุ่นน้องสาวยังดังรบกวนจิตใจของฉันจนแทบไม่เป็นอันโยนบาสให้ลงห่วง 
รอยยิ้มหวานภายใต้ลิปสติกราคาแพงนั่น ทำให้ฉันอยากที่จะกระโดดเข้าไปฟัดหล่อนให้หนำใจ 
แต่ก็ติดตรงที่ว่าตรงนี้น่ะมันคนเยอะไป

ถามว่าแคร์หรอ ก็คงไม่ ในเมื่อชื่อฉันน่ะมันกระฉ่อนในเรื่องอย่างว่าจะตาย 
ตั้งแต่ที่มีคนไปเห็นฉันแอบเล่นบทรักกับอาจารย์สาวประจำห้องพยาบาล 
ตั้งแต่นั้นมา ก็มีคนเรียกใช้บริการฉันแทบจะไม่เว้นวัน
 
อย่าเรียกมันว่าเรื่องอย่างว่าเลย ให้เรียกมันว่า บริการความสุขที่ได้ทั้งผู้ให้และผู้รับจะดีกว่า: )

“มินกยองออนนี่ กรี๊ดดด มินกยอง เท่จัง”
 
' ใช่นั่นละชื่อฉัน คิมมินกยอง ' 


แสงแดดยามบ่าย ส่งผลให้ร่างสูงโปร่งที่เพิ่งออกกำลังกายต้องรีบหลบเข้าห้องล็อคเกอร์
เพื่อชำระล้างตัวมุมปากสวยระบายยิ้มเล็กน้อยเมื่อทันทีที่เรียวขาก้าวพ้นขอบประตูห้องอาบน้ำ ตรงหน้าเธอไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป


ผมยาวสีน้ำตาลประกายรับใบหน้าสวยที่เหมือนจิ้งจอกทะเลทราย ริมฝีปากได้รูป 
จมูกโด่งเป็นสันร่างเพรียวบางเอวคอดกิ่ว แถมหน้าอกหน้าใจก็โตเกินกว่าอายุ 
หล่อนยืนพิงกำแพงพลางหันหน้ามายิ้มให้ ยิ้มที่บ่งบอกความต้องการของหล่อน

' เซ็กส์ '

“อื้ออออ พ...พี่...กยอง” เสียงครางหวานที่พร่ำเรียกชื่อร่างสูงทุกครั้งที่มือเรียว
ปัดป่ายไปทั่วต้นขาขาวเนียนภายใต้กระโปรงนักศึกษาเสื้อสีขาวรัดรูปที่กระดุมบนหลุดออก
สองเม็ดส่งผลให้เนินอกขาวออกมาท้าทายสายตาของผู้รุกราน
 
“ไม่รอคืนนี้หรอทูนหัว” เสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหูหล่อนยิ่งยั่วเย้าให้ของเหลวสีใส
หลั่งออกมาจนซับในเปรียกชุ่ม ใจจริงหล่อนก็อยากจะรอให้ถึงคืนนี้ที่นัดไว้อยู่หรอก 
แต่ทันทีที่หล่อนเฝ้ามองคิมมินกยองเล่นบาสจากบนอาคารทุกครั้งที่เธอกระโดด
เสื้อยืดกีฬามันยกสูงจนทำให้กล้ามท้องเลขสิบเอ็ดโผล่ออกมาเย้ายวนสายตาหล่อนจนเกินจะทน

“อ้ะ..ล...แล้วพี่...รอไหวหรอคิมมินกยอง” 
เสียงครางหวานที่กระซิบกลับวงแขนขาวของหล่อนที่ยกโอบรอบคอ
พลางเบียดตัวแนบชิดซะจนหน้าอกหน้าใจถูไถกับเธอจนแทบจะหลอมกลายเป็นหนึ่งเดียว 
ถ้าทนแม่เสือสาวนี่ได้ ก็คงจะบ้ามากแล้วละ ถึงแม้หล่อนจะเป็นเพียงแค่สาวในสต็อก
ของเธอก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับว่า หล่อนน่ะ ระดับท๊อปไฟว์

“ฉันอยากขย่มเธอจะแย่ คังเยบิน”

桜色舞うころ, 私はひとり
Sakurairo maukoro, watashi wa hitori

ยามกลีบซากุระแต้มสี แต่งแต้มฟากฟ้า, ฉันยังคงเดียวดาย

押さえきれぬ胸に立ち尽くしてた
Osae kirenu mune ni tachi tsuku shiteta

มีเพียงความเงียบงัน กับความรู้สึกที่เก็บอยู่ในใจ

若葉色萌ゆれば想いあふれて
Wakabairo moyureba omoi afurete

ยามยอดอ่อนผลิใบ, ความรู้สึกก็ท้วมท้นออกมา

すべてを見失いあなたへ流れた
Subete wo miushinai anata he nagareta
ฉันรู้สึกสับสน เหม่อลอยคิดถึงแต่เธอ

[Yebin's Part]


คังเยบิน ชื่อของผู้หญิงงี่เง่าคนหนึ่งที่ยอมตกเป็นทาสของตัณหาในร่างกาย 
และราคะของคนที่ตัวเองตกหลุมรัก บุคคลร้ายกาจที่ฉันทั้งรักทั้งเกลียด คิมมินกยอง 
ฉันเจอเธอครั้งแรกตอนฉันอยู่ปี 1และเธออยู่ปี 3 

เธอเป็นบุคคลที่ฮอตมากเลยละ ใบหน้าสวยคมที่นิ่งเงียบเย่อหยิ่งและเย็นชา 
ยิ่งทำให้บุคลิกของเธอฮอตจนติดบอร์ด

แต่ใครจะไปรู้ละว่าผู้หญิงคนนี้น่ะร้ายกาจแค่ไหน 


ฉันตกหลุมรักเธอ จะพูดแบบนั้นก็ว่าได้ 
เหตุการณ์ที่น่าประทับใจที่ทำให้ฉันหลงคิดว่าเธอเป็นคนดี


คังเยบินผู้หญิงที่กำลังโดนพวกรุ่นพี่ปี4รุมฉุดเข้าข้างทางในซอยเปลี่ยว
และมือเรียวกับอ้อมกอดอันแสนอ่อนโยนที่ปกป้องเอาไว้ มือที่เผลอสัมผัส 
และแอบรักเจ้าของมือผู้แสนอ่อนโยน


มือของคิมมินกยอง 


จนกระทั่งฉันได้รู้ความลับที่เน่าเฟะของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ฉันมั่นใจว่าเขา...เป็นคนดี



คิมมินกยองกับรุ่นน้องปีหนึ่ง ที่ฉันจำชื่อได้คร่าวๆว่าน่าจะชื่อพัคชียอน 
บทรักร้อนแรงในห้องศิลปะ เสียงครางกระเส่าของหล่อนนั้น


ครั้งหนึ่งฉันก็เคยคิดว่าหล่อนไม่อายหรือกลัวคนอื่นจะได้ยินกิจกรรมใต้ร่มผ้าของหล่อนรึไง


จนเมื่อถึงตาของฉันเอง ฉันถึงได้รู้ว่า … ความอายมันต้านราคะของร่างกายไว้ไม่ได้เลย
จุดเริ่มต้นของฉันกับพี่มินกยองเริ่มมาจากตรงนี้แหละ


“สนุกดีเนอะงานอดิเรกของพี่เนี่ย” 
ฉันยืนพิงกำแพงอยู่หน้าห้องศิลปะ และทันทีที่หล่อนเดินออกมาฉันก็เฉือนวาจาลงไป
ดูเหมือนว่าหล่อนจะตกใจเล็กน้อยที่มีคนเห็นหล่อนทำกิจกรรมที่น่าขยะแขยงนั้น 
จะไม่ใช่ได้ยังไงในเมื่อพัคชียอนเป็นแฟนกับรุ่นพี่ปีสี่อยู่ถ้าฉันจำไม่ผิด 
แต่กลับมาครางซี๊ดซ๊าดอยู่อยู่กับคิมมินกยองแบบนี้... ก็คงจะ ลักลอบ กระมั้ง


“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ” 
หล่อนพยายามที่จะเดินหนีไปแต่มือของฉันเร็วกว่าที่รีบคว้าต้นแขนของหล่อนเอาไว้
 ให้หันมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความเย็นชามองใบหน้าฉันอย่างหงุดหงิด 
ในขณะที่ฉันยิ้มมุมปาก พลางจ้องมองกลับ ใบหน้าหล่อนช่างมีเสน่ห์ซะจริงๆ!

“ไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูพ่อของพี่หรอกใช่มั๊ยพี่คิมมินกยอง”

“เธอต้องการอะไร!”
 

“ให้ฉันสิ ให้แบบที่เธอให้ผู้หญิงพวกนั้น”
 

รอยยิ้มเย้ยหยันดูถูกที่ปรากฎอยู่บนใบหน้าของหล่อนมันควรทำให้ฉันเจ็บ
แต่ฉันต้องการหล่อนจนลืมไปแล้วละว่าความเจ็บมันคืออะไร
ฉันแอบรักหล่อนมากพอที่จะสืบทุกอย่างที่เกี่ยวกับหล่อนได้รวมถึงเรื่องพ่อของหล่อนด้วยเช่นกัน
 “จำไว้ว่าเธอเป็นเพียงแค่ของเล่นเพียงชิ้นหนึ่งของฉัน 
ไม่มีสิทธิ์ร้องขอ ต่อรอง เพราะเธอเป็นคนเลือกเอง” 



ความรัก ที่มีแค่ฉัน กับความลับ ที่มีแค่เราที่รับรู้ ฉันทำได้เพียงแค่เป็นเซ็กส์ทอยส่วนตัวของหล่อน และต้องพยายามพัฒนาลีลาเพื่อไม่ให้หล่อนเบื่อฉันเร็วกว่าที่ใจฉันจะรับไหว

“หน้าตาเธอไม่ใช่ว่าจะหาคนมานอนด้วยไม่ได้นี่ ทำไมมาเลือกใช้วิธีสกปรกกับฉันละ”

“ฉันรักเธอมั้ง”
 
"หึ...ตลก...เธอมันก็แค่ผู้หญิงร่านคนนึง”


“เธอมันก็แค่ผู้หญิงร่านคนนึง”


ฉันแค่ผู้หญิงร่านคนนึง ผู้หญิงที่ชื่อ คังเยบิน 


End Part 


แกรก แอ๊ดดด

เสียงลูกบิดประตูห้องที่ดังขึ้นพร้อมกับจังหวะฝีเท้าที่เดินเข้ามาเบาๆ ร่างสูงโปร่งที่นั่งลงบนเตียงข้างกายสาวร่างบาง ที่นอนหันหลังให้เธออยู่ ถึงแม้ในห้องจะมืดจากการดับไฟ 
แต่ผ้าม่านที่ไม่ได้ปิดของระเบียงก็ทำให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ากระทบผิวขาวเนียน
ราวกับหิมะของหล่อน คิมมินกยองโอบรอบร่างกายตรงหน้ากดจูบลงบนหัวไหล่ขาว
จากด้านหลัง มือเรียวลูบไล้ไปใต้เสื้อของคังเยบินอย่างซุกซนหล่อนครางอื้ออึงในลำคอ
พลางลูบหลังมือของเขา  บ่งบอกให้รู้ว่าหล่อนตื่นแล้ว 23.00 เวลาที่ควรหลับ
 
แต่มันกลับเป็นเวลาที่หล่อนควรตื่น

หอพักนักศึกษาที่เงียบสงัด แต่ในห้อง307 กลับมีรูมเซอร์วิส และดูท่าจะเป็นอาหารจานด่วน
จานพิเศษ ที่เสิร์ฟตรงถึงเตียงจนทำให้เจ้าของห้องต้องส่งเสียงครางอันน่าอายออกมา
 
“อื้อออ พี่...ม...มิน” 
หล่อนพร่ำเรียกชื่อเธอทุกครั้งที่ริมฝีปากสวยสดแตะลงบนจุดไวต่อสัมผัสของหล่อน
ปลายนิ้วเรียวลากผ่านไปทั่วหน้าท้องก่อนจะพลิกร่างหล่อนให้กลับมานอนหงายพลางเลิกเสื้อตัวสวยออกจากตัวรวมทั้งบราตัวจิ๋วสีดำ ที่รัดซะจนเนื้อขาวเนียนขึ้นเป็นรอยแดงจางๆ 
มือสวยสองข้างถูกคิมมินกยองพันธนาการไว้ด้วยบราตัวนั้นกับหัวเตียง 
 
ชอบใจ...ใช่หล่อนไม่ได้รังเกียจท่าทีเซ็กส์จัดรุนแรงของเธอเลยแม้แต่น้อย
 

ออกจะชอบใจเสียด้วยซ้ำ ...แค่เป็นสัมผัสของคิมมินกยอง 

“อืมมมส์ ม..มีแรงแค่นี้หรอทูนหัว” เสียงครางกระเส่าจากเจ้าของห้อง 
ท้าทายผู้ที่รุกรานจากด้านบนให้ใช้กำลังกับหล่อนมากขึ้นกว่านี้อีกฟันคมขบกัดลงบนยอดอก
ของหล่อนสลับกับปลายนิ้วที่เกี่ยวคว้านภายในร่องรักไปทั่ว จนได้ยินเสียง
 
แจ๊ะ แจ๊ะ

มันช่างเป็นเสียงที่น่าอายระคนถูกใจหล่อนซะจริง

"พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้มา" เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ภาระกิจรูมเซอร์วิสของเราจบลง
เอาตอนเกือบตี 4 คังเยบินที่นอนหอบ พลางหยิบผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายขาว
ที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีแดงของเธอ ผู้ที่กำลังใส่เสื้อผ้าด้วยแววตาว่างเปล่า

สำหรับคิมมินกยอง หล่อนก็แค่ที่ระบายความใคร่ให้ผ่านไปแต่ละคืน 
เนื้อตัวหล่อนหอมหวานยิ่งกว่าใครหลายคนที่เธอได้พบมา

แต่หล่อนก็เป็นเพียงแค่เซ็กส์ทอยแห่งความบันเทิงเพียงชิ้นหนึ่ง
' ร่าน ไม่ต่างกับพวกผู้หญิงมากความต้องการพวกนั้น '

"พี่จะไปไหนหรอ"

"เธอมีสิทธิ์ถามหรอ" 
เพียงคำพูดประโยคเดียวที่คังเยบินรู้สึกว่าการกลืนน้ำลายลงคอช่างยากลำบาก

เธอและหล่อนเพิ่งผ่านกิจกรรมแนบเนื้อ

แต่ไม่กี่นาทีให้หลังเรากลายเป็นคนไม่รู้จักกัน กายที่เสียดสีเร่าร้อนเมื่อสิบนาทีก่อน
 
จบลงเหมือนเธอเป็นโสเภณีชั้นต่ำที่ไม่ได้รับแม้กระทั่ง 'ค่าตัว'

"อ้อแล้วก็นะ เรื่องของเรา ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด" 
เสียงนิ่งที่หันกลับมาพลางมองร่างกายและใบหน้าที่ดูสวยสะดุดตา
ทั้งที่คิมมินกยองเป็นผู้ได้ครอบครอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนอื่นจะไม่สามารถครอบครองได้นี่

ในเมื่อ ผู้หญิงตรงหน้า เสนอตัวมาให้เธอ 'เอา' ถึงที่

"ก็แค่เรื่องสนุก ฉันไม่ทำร้ายตัวเองด้วยการบอกว่าเป็นSex relationship ของพี่หรอกนะคุณคิม"

ริมฝีปากสวยที่เอื้อนเอ่ยจากบนเตียงส่งผลให้เจ้าของชื่อเรียกต้องส่งเสียงหึในลำคอ
คืนนี้เธอป้อนเซอร์วิสให้หล่อนจนอิ่มแล้ว เจ้าของรอยยิ้มสวยนั่นดูไม่ยี่หระ
กับการที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องเฉกเช่นทุกวัน

"ก็ดีนะ ร่านแบบเธอก็เหมาะสมกับการเป็นคู่ขาของฉันดี"
 






ริมฝีปากที่เชือดเฉือนวาจาคมให้บาดใจคังเยบินเล่น หล่อนเพียงแค่ยิ้มรับคำที่อีกคนใช้จำกัดความให้ตนแผ่นหลังคิมมินกยองที่เคลื่อนที่ออกไป ยิ่งทำให้หล่อนกลืนน้ำลายได้ยากลำบาก

ลมหายใจที่ถูกถอดถอนออกมาด้วยความอ่อนล้า โสเภณีมหาลัยที่อีกคนพยายามยัดเยียดให้เป็น
และหล่อนต้องรับมันด้วยการกอดจูบคนมากหน้าหลายตาตามที่ต่างๆในมหาลัย
เพื่อปิดบังความในใจที่น่าสมเพชความในใจที่ว่า คิมมินกยองคือคนแรกของหล่อน 
และหล่อนเองไม่เคยมีใครนอกเสียจากคิมมินกยอง 

8.00 AM

"มินกยองอาาาา ทำไมวันนี้มาสายจัง" 
เสียงหวานใสที่วิ่งพลางส่งมือนุ่มมากอบกุมที่แขนของเธอ  
จองอึนอูคนพิเศษ ที่ไม่เหมือนใคร รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งไปให้สาวข้างกายพลางยีผมร่างบางเบาๆ
รอยยิ้มที่สามารถทำให้ใครบางคนบนดาดฟ้าต้องเงยหน้ามองฟ้าเย้ยหยันตัวเองเบาๆ

หากคังเยบินมีคำถาม ก็คงถามได้แค่ว่า โสเภณีอย่างเธอสามารถมีน้ำตาได้บ้างมั๊ยนะ 


"หาไอ้นี่อยู่หรอคะ" อีกครั้งแล้วที่คิมมินกยองเจอคังเยบินห้องน้ำส่วนตัวนักกีฬา

แม่เสือสาวที่ถือสบู่ก้อนเล็กด้วยปลายนิ้วสองข้างของหล่อนสะบัดปลายนิ้วไปมาเบาๆ
ตรงหน้าเธอให้หลิ่วตา ไล่จับเบาๆก่อนจะ 'จงใจ' หยอดก้อนสบู่นั่นลงกลางเสื้อ
ตรงร่องอกของเธอจนนูนเสื้อขึ้นมายักคิ้วท้าทายอีกคนเล็กน้อย
มุมปากสวยกระตุกยิ้มเชิญชวนซะจนคิมมินกยองต้องยิ้มเย้ยหยัน


"เมื่อคืนไม่พอหรอคะ " :) 


"คิดว่ารู้จักฉันดีแค่ไหนกันพี่เนี่ย"

บางทีคังเยบินเองก็แอบสงสัยไม่ได้ว่า หล่อนแสดงละครเก่งแค่ไหนกันนะ
ถึงได้ปกปิดทุกอย่างได้แนบเนียนขนาดนี้และหากคิมมินกยองรู้ว่าทุกคำที่เธอได้พูดออกมา
นั้นฝากรอยแผลไว้ในใจหล่อนอย่างแสนสาหัส เธอจะปลอบประโลมหล่อนบ้างมั๊ย แต่เปล่าเลย
 

"ฉันไม่ได้อยากรู้จักเธอมากไปกว่าเรื่องเซ็กส์"



แววตาคมที่จ้องมองใบหน้าหล่อนก่อนที่จะปลดกระดุมเสื้อตัวบนของหล่อนออกเล็กน้อย
กดปลายจมูกสูดดมตรงร่องอกขาวที่เปื้อนกลิ่นสบู่หอมๆเบาๆ

หยิบก้อนสบู่โชว์ให้ร่างบางตรงหน้าเห็นเล็กน้อยเดินเลยเข้าห้องน้ำไป
 

"ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ ไว้มีเมื่อไหร่จะไปหา" 
 

คำพูดร้ายกาจที่ฝากเอาไว้เป็นครั้งสุดท้ายทิ้งให้คังเยบินต้องยืนพิงกำแพงสะกัดความอ่อนล้า 
มันคงจริงอย่างที่คิมมินกยองว่าหล่อนมีค่าเพียงแค่เรื่องบนเตียง 
ทันทีที่เรียวขาขาวกำลังจะก้าวออกจากห้องเล็กๆนี่ แต่เบื้องหน้ากลับมีร่างสูงโปร่ง
ของรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่เธอเองก็รู้จักเพื่อนของคิมมินกยอง คังยูฮา 

เหมือนว่าเธอจะได้ยินชื่อเสียงของหล่อนมาพอสมควร เมื่อแขนกว้างยกขึ้นดันกำแพงทั้งสองข้าง
กักขังหล่อนเอาไว้ให้อยู่ตรงกลาง และหน้าที่ ที่หล่อนควรทำคือไม่ปฏิเสธมัน

"อื้ออออ อืมมมม" เสียงครางหวานหูหลังจากที่หล่อนใช้อ้อมแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอผู้มาใหม่



ริมฝีปากสีสดถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของคนตัวโต


มือกว้างยกขึ้นกอบกุมอกอิ่มของเธอข้างหนึ่งพลางบีบยั่วเย้าให้ต้องครางเสียงที่น่าอาย
ทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้กับสัมผัสที่ได้รับ แต่ในสมองกลับบอกว่าทำมันต่อไป...อย่าได้หยุด


"ตามสบาย" จูบที่เนิ่นนานเปลี่ยนมาลากปลายลิ้นลงกลางลำคอขาวของคังเยบินเบาๆ
มือกว้างสอดเข้าใต้เสื้อลูบไล้ก้อนเนื้ออิ่มบีบขยำตามแรงอารมณ์ 
ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของคนคุ้นเคยจะเดินออกมามองภาพเบื้องหน้า 
แววตาเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างที่คังเยบินต้องการ

มันว่างเปล่า และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

 
รอยยิ้มที่สามารถเข้าใจได้ง่ายๆว่า

หล่อนน่ะโสเภณีชั้นต่ำที่มีใบหน้าและเรือนร่างที่น่าหลงใหล 


เธอทำเพียงแค่เดินขยี้เช็ดผมออกจากห้องขณะที่หล่อนรีบผลักคังยูฮาออกแรง
จนคนตัวโตที่กำลังเคลิ้มกับรสสัมผัสต้องนิ่วหน้า

"ฉันลืมว่ามีเรียน" หล่อนไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป 
มองแผ่นหลังคิมมินกยองที่เริ่มไกลออกไปกับใครบางคนใครบางคนที่มีอิทธิพลมากพอ
ที่รอยยิ้มอ่อนโยนนั่นจะออกมาจากใบหน้าของคิมมินกยอง 

และก็เป็นตัวหล่อนเองที่ต้องหันหลังกลับไปอีกทาง และซ่อนสิ่งที่น่าอายสำหรับโสเภณี ' น้ำตา '
น้ำตาของโสเภณีวัยมหาลัย ที่บำบัดความใคร่ด้วยตัณหาราคะ โดยไม่ได้รับเงินแม้แต่บาทเดียว
ทางบ้านไม่ได้จนถึงขนาดต้องขายตัวกิน ออกจะมีเงินเสียด้วยซ้ำไป


แต่กลับขายศักดิ์ศรีของตัวเองเพียงเพื่อเหตุผลเพียงข้อเดียว

 
รักและราคะ
 
 
[ Minkyung's Part ]

ฉันเพิ่งเดินออกจากห้องอาบน้ำ ก่อนจะเจอเข้ากับร่างขาวๆของหญิงสาว
ที่ฉันนอนกกอยู่แทบจะทุกคืนตั้งแต่เธอรู้ความลับของฉัน 
เธอกำลังจะเริ่มกิจกรรมใต้ร่มผ้ากับเพื่อนของฉัน


ฉันจ้องเธอและเธอก็มองมา แววตาคาดคั้นของเธอมันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ
เธอต้องการอะไรจากฉันงั้นหรอ? เพียงแค่ชั่วอารมณ์เดียวที่ฉันค่อนข้างหงุดหงิด 
อาการหวงของเล่น ฉันยังไม่เบื่อเธอสักหน่อย ความรู้สึกเหมือนฉันกำลังโดนแย่งของเล่น

แต่ช่างมันเถอะ ของเล่นก็ควรจะ 'แบ่งเพื่อนเล่น' ไม่ใช่หรอ?




ฉันเดินออกมาและดูเหมือนว่าหล่อนอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับฉัน แต่อย่าเลย
ฉันไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้หรอกนะว่าฉันรู้จักเธอเป็นการส่วนตัว
วันแรกที่ฉันพอจะจำได้คือเธอกุมความลับฉัน และให้ข้อเสนอบางอย่าง
ที่ถ้าฉันไม่รับก็คงโง่มากแน่ๆ



ในเมื่อหล่อนน่ะน่าฟัดออกซะขนาดนี้:)



บั้นท้ายที่น่าขยำกับหน้าอกทรงโตที่น่าลิ้มลอง 
ร่างกายหล่อนมันหวานเหมือนศิลปะความสวยงามบนเรือนร่างนั่นแหละ
คังเยบิน ผู้หญิงที่สวมใส่อะไรก็ดูดี 
แต่ต้องยอมรับว่าเวลาเธอไม่มีเสื้อผ้าน่ะ มันดูดีมากกว่าซะอีก 



ฉันไม่ได้ชอบเธออะไรนักหรอกนะ ก็แค่เป็นของเล่นชิ้นที่ถูกใจพอสมควร


เธอไม่เรียกร้อง


ไม่ร้องขอ


แค่เซ็กส์ ข้ามคืน
 


และถึงแม้เธอจะร้องขอฉันเองก็คงให้ไม่ได้ ในเมื่อฉันต้องการผู้หญิงที่คู่ควรกับฉัน
มากกว่า... การได้โสเภณีไม่รู้จักพอมาเป็นเมีย
End Part



                                       สวัสดีค้าบพ้ม เรื่องนี้ค่อนข้างแรงมาก
                               เพราะงั้นไม่แนะนำสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีนะคะ
                            เป็นฟิคที่แปลงมาจากซึลรีน โดยไรท์เตอร์เป็นคงแต่งเอง
                       ฝากคอมเม้นติชมเพื่อเป็นกำลังใจในการปั่นต่อไปด้วยนะคะคนดี
SHARE
Writer
Nathatchax
40Degree
พบกันก็เพื่อจากกัน ได้มาก็เพื่อจากไป

Comments

T31Kung
12 months ago
เกียมไฟฉาย,, รอ EP ต่อไปค่ะ 🤫
Reply
Serpens_
11 months ago
อะโหย หืดหาด รอติดตามค่ะ
Reply
Rollercoaster
11 months ago
แซ่บไม่ไหวแล้ว
Reply
Grizzly_Baby
11 months ago
กรี๊ดดดดด เค้าเคยอ่านเวอร์ซึลรีนค่ะะะ คิดถึงไรท์เตอร์ ฮรือออออ สู้ๆนะคะะะะะ
Reply
helenIB
4 months ago
อื้อออออหืออออออแลงมั่ก
Reply