"บทเพลง รุ่นพี่ และกีตาร์"

มันคือเรื่องราวที่ฉันอยากเขียนบันทึกไว้
อย่างน้อยถ้าคุณบังเอิญผ่านมา
หรือในวันข้างหน้าถ้ามีโอกาส
ฉันก็อยากจะบอกคุณว่า
ในวันนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจวิ่งหนีคุณ


      ฉันก้าวเท้าพาตัวเองในชุดนิสิตเข้ามาในห้องชมรมดนตรีที่ฉันเป็นสมาชิกอยู่

      คุณคงคิดว่าฉันร้องเพลงเพราะ

      ถ้าใช่ คุณคิดผิด ฉันแค่ตามเพื่อนมาน่ะ...

      และถ้าคุณยังจำได้ หรืออาจจะลืมมันไปแล้ว แต่ช่างมันเถอะ ฉันเล่าให้ฟังอีกครั้งก็ได้


...1 เดือนก่อนหน้านี้...


      ...ตุบ...

      ฉันชะงัก และก้มมองเจ้าก้อนกระดาษสีขาวที่ถูกโยนลงมาบนตัก ก่อนจะสำนึกได้ว่าเสียงเพลงได้หยุดลงแล้ว...

      ไม่นะ เดี๋ยวก่อนสิ!!

      โธ่ ไม่น่าเผลอมองคุณเลย

      ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปกลางวงหาพี่นันทนาการที่รออยู่

      "มาแนะนำตัวกันค่า ชื่ออะไร จากคณะไหนคะ?"

      ฉันแนะนำตัวออกไป ก่อนจะแกะกระดาษอ่านคำสั่งที่ถูกเขียนไว้

      'บอกชื่อคนที่แอบชอบ'

      ...ได้เหรอ...

      ยังไม่ทันที่ฉันจะกำจัดกระดาษแผ่นนี้หรือหาทางเปลี่ยนแผ่น พี่นันทนาการผู้ชายก็ได้เข้ามาและอ่านออกไปเสียงดัง

      " 'บอกชื่อคนที่แอบชอบ' ครับโผมมมม"

      เสียงเป่าปากดังขึ้นพร้อมกับสายตาเพื่อน ๆ ที่มองมายังฉัน

      ...ไม่ ไม่มีทาง...

      ให้ตายยังไงฉันก็ไม่พูดหรอกนะ

      ก็คุณนั่งอยู่ด้วยนี่นา

      "พี่คะ หนูขอไม่พูดได้มั้ยคะ?" ฉันกระซิบ

      "น้องขอไม่พูดค่ะ พี่เต้ว่าไงคะ?"

      พี่นันทนาการฝ่ายชายที่ชื่อเต้ มองมายังสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของฉัน ก่อนจะช่วยเหลือ

      "งั้นพูดชื่อคณะแทนก็ได้ครับ"

      เสียงเรียกร้องดังมาอีกรอบ แต่จะให้พูดได้ยังไง ก็คุณนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าฉันพูดไป คุณต้องรู้แน่ ๆ

      ฉันส่ายหน้า และขอบทลงโทษแทน

      ใครจะนึกว่านั่นคือการตัดสินใจที่พลาดมาก

      "ไม่บอกชื่อ ไม่บอกคณะ เรากลัวเขารู้ใช่มั้ยคะ?" พี่เดียร์ พี่นันทนาการผู้หญิงพูดขึ้น และทันทีที่ฉันเผลอพยักหน้าตอบไปโดยไม่ทันรู้ตัว

      รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่เต้และพี่เดียร์ก็ปรากฏขึ้น

      "กลัวเขารู้แบบนี้ แสดงว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้แน่นอนนนนน"

      พี่เต้พูดขึ้น และเหล่าเพื่อน ๆ ก็ส่งเสียงแซว ฉันก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงซ่านของตัวเองไว้ พลางก่นด่าตัวเองในใจที่ตกหลุมพรางนี้

      "ไหนลองบอกอักษรย่อหน่อยครับ เผื่อเขารับรู้งานนี้อาจจะมีคู่รักปีหนึ่งขึ้นมาอีกคู่ก็ได้"

      คู่รักอะไรล่ะ บ้าบอ!!

      "ให้พี่เดียร์ทาย ใครคนนั้นต้องอยู่ในคณะที่มีหนุ่มฮอตเยอะที่สุด คือคณะนี้เลยค่ะ นิเทศ~"

      ฉันส่ายหน้า แล้วเผลอเหลือบตาไปมองทางคุณนิดนึง ไม่คิดว่าอาการนี้จะถูกพี่เต้มองเห็นและพูดออกมาว่า

      "คณะวิศวะ แน่นอนนน~"

      ...!!!

      ทันใดนั้นเสียงโห่แซวก็ดังลั่นมาจากทั้งสนาม เพื่อน ๆ และพี่ ๆ คะ ช่วยลงโทษแล้วปล่อยฉันกลับไปนั่งทีเถอะ 

      ...ฉันจะมองหน้าคุณไม่ติดแล้วนะเนี่ย...

      ...ก็คนมันเขินไงเล่า!!

      "ไม่เป็นไรครับ ถือว่ายอมรับแล้วว่าเป็นหนุ่มวิศวะ แต่จะปล่อยกลับไปนั่งที่เลยก็ง่ายไป เพลงมา!"

      ...แน่นอนว่าจากวันนั้น เวลาที่ฉันต้องเดินผ่านตึกวิศวะ ก็มักจะมีเสียงแซว และไม่นาน ด้วยความพยายามของคนในคณะ ที่จะมาอยากรู้กันทำไมก็ไม่รู้!! พวกเขาก็ค้นพบจนได้ ว่าคนที่ฉันชอบคือใคร บ้าที่สุด...

      และหลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ 'บังเอิญกระทันหัน' ทั้งจากเพื่อนตัวดี และรุ่นพี่จอมแสบทั้งหลาย ขยันหาเรื่องให้ฉันต้องไปที่คณะวิศวะบ่อย ๆ 


      ใช่แล้วแหละ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เพื่อน ๆ (และพี่ ๆ) ก็รู้เรื่องนี้กันเกือบทั้งคณะ หรืออาจจะทั้งมหาวิทยาลัยเลยก็ได้ =_=;;

      แล้วเราก็มีชมรมให้นิสิตเลือกอยู่ คุณเลือกลงชมรมวิชาการ ที่สมองแบบฉันไม่มีวันเข้าถึง ส่วนฉันก็โดนเพื่อนตัวดี ลากมาเข้าชมรมดนตรีแทน เพราะเพื่อนคนนี้ลงสมัครนักร้อง ดีว่าพี่ ๆ ปล่อยตามสบาย ทำให้ฉันมีเวลาว่างมากพอในการเข้ามานั่งเล่นหรืออ่านนิยายในอย่างตอนนี้

      เสียงประตูชมรมเปิดออก พร้อมรุ่นพี่ประธานชมรมที่กำลังจะจบการศึกษา แต่ยังแบ่งเวลามาดูแลชมรมอยู่ เดินเข้ามาพร้อมกีตาร์สีดำสุดคลาสสิกสะพายไว้ที่ไหล่ขวา

      รุ่นพี่มองหน้าฉันแล้วอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้ยินเพลงที่ฉันเปิดคลอเบา ๆ ระหว่างรอเพื่อนตัวดีที่เรียนคนละภาคกันมาหาฉันที่ชมรม

      "มานานหรือยังเนี่ยเรา?"

      "มาได้ซักพักแล้วค่ะ"

      ฉันตอบ พลางมองมือเรียวยาวที่ทำให้นึกถึงมือคู่นั้นของคุณ กำลังเกาสายกีตาร์เพื่อทดสอบเสียงอยู่ตรงหน้า

      "งั้นพี่ร้องเพลงนี้ให้เราฟังแล้วกันนะ"

      "เพลงอะไรคะ" ฉันถามพลางเงยหน้ามอง

      รุ่นพี่ไม่ตอบ แต่ดีดกีตาร์เป็นอินโทรขึ้นมา ก่อนจะเริ่มร้องเพลงท่อนแรกออกมา

      "...เตรียมดอกไม้ ที่สวยที่สุด ที่คิด­ว่าจะหาได้"

      "..."

      "เตรียมขนม ที่เธอชอบ เสาะหามาจากทุกๆแห่งหน"

      "..."

      "เตรียมคำร้อง ท่วงทำนอง อยากจะร้อ­งให้เธอฟัง"

      "..."

      "แหวนวงนั้น ที่เธอใฝ่ฝัน ฉันจะหามาให้เธอ"

      "..."

      "...ไม่เคยจะทำอะไรแบบนี้มาก่อน"

      "..."

      "เพราะไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน"

      "..." 

      "แต่เพราะเธอ แต่เพราะเธอ ฉันจึงยอม..."

      "..."

      ...เพลงนี้มันคุ้น ๆ แฮะ...

      "...เธอกลับบอกว่าอย่าพยายาม..."

      "...!!"

      ฉันชะงัก เมื่อท่อนฮุคดังขึ้นมา ที่แท้ ก็เพลงนี้นี่เอง ฉันหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะนึกถึงอะไรหลาย ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามา และได้ทำลงไป

      "อย่าพยายามอีกเลย..."

      "..."

      "ให้ฉันโยนทิ้งทุกอย่าง พอสักทีได้ไหม"

      "..."

      "เธอกลับบอกว่าอย่าพยายาม แม้ฉันจะพยายามเท่าไหร่"

      "..."

      รุ่นพี่เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน ก่อนที่ท่อนต่อไปจะดังขึ้นมา

      "...ทุกอย่างนั้นคือความฝัน ที่ฉันฝันไป แต่สุดท้ายเธอมองไม่เห็นฉันเลย~"

      "...พี่แกล้งหนู!!"

      ฉันตะโกนขึ้น เมื่อพบว่าเนื้อเพลงนั้นเหมือนจะกำลังแอบแช่ง (?) ฉันล่วงหน้า รุ่นพี่หลุดขำเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าตัวว่าถูกแกล้งก็ไม่ทันแล้ว

      ทำไงได้ กับเรื่องของคุณน่ะฉันอ่อนไหวจริงๆนะ

      แล้วก็รุ่นพี่คะ เลิกยิ้มสะใจซักทีเถอะ! (-_-*) ก่อนที่รุ่นพี่จะยิ้มกว้าง เมื่อเห็นฉันทำหน้าบูดทั้ง ๆ ที่หน้าแดงอยู่ ก่อนที่จะเอ่ยร้องเพลงท่อนต่อไปมาขยี้ฉันต่อ

      "...ไม่เคยจะทำอะไรแบบนี้--"

      เนื่องจากทนฟังเพลงขยี้ใจอีกต่อไปไม่ไหว ฉันจึงหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปนอกห้องชมรมทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังไล่หลังมา

      "หนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"

      "พี่ร้องแทงใจดำเหรอ~"

      "...!!!"

      ฉันไม่สนใจ ก่อนจะผลักประตูออกไป แล้วเจอกับเพื่อนที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหน้าของประตูชมรม และด้านหลังก็คือ...

      ...คุณ...

      ฉันหน้าแดง แล้วทันใดนั้นเสียงกีตาร์ก็ดังขึ้นมาจากด้านในห้องราวกับจะแซวเรื่องนี้ คุณมองหน้าฉันก่อนที่จะเอ่ยคำทักทายใด ๆ ขึ้นมา ฉันก็ก้มหัวให้คุณแล้ววิ่งหนีออกไปด้วยความเขินอาย

      นั่นแหละ พอเป็นคุณ ฉันก็ทำตัวไม่ถูกจริง ๆ

      แล้วหลังจากนั้น ฉันก็ได้พบคุณที่ถูก 'ไหว้วาน' ให้มาช่วยตีกลองแทนมือกลองที่ 'บังเอิญ' มีกิจกรรมเยอะจนมาซ้อมไม่ได้ จนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชมรมไปแล้ว

      ส่วนฉันน่ะเหรอ...

      ก็ยังก้มหน้าหลบคุณอยู่ และแทบวิ่งออกนอกห้องตอนเปิดประตูห้องชมรมเข้ามาแล้วเจอคุณ แต่เพื่อนตัวดีและรุ่นพี่จอมแสบก็ดึงไว้ก่อน กว่าจะทำตัวให้เป็นปกติได้ ก็ตั้งเดือนกว่าแน่ะ...

      และนี่คือเรื่องราวจืด ๆ ที่ฉันอยากเขียนบันทึกไว้ อย่างน้อยถ้าคุณบังเอิญผ่านมา หรือในวันข้างหน้าถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากจะบอกคุณว่า ในวันนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจวิ่งหนีคุณ ไม่ได้รังเกียจ หรือกลัวคุณ หรืออะไรทั้งสิ้น

      ฉันแค่เขินคุณเท่านั้นเองค่ะ :)



ขอบคุณเพลง
: พยายาม - โอ ปวีร์ คชภักดี




SHARE
Writer
Leslie_R
Lost Stars
Even though we're no longer together, I still love only you...

Comments

Human96
10 months ago
น่ารักมากๆเลยค่ะ 💕
Reply
Leslie_R
10 months ago
ตอนนี้เลิกวิ่งหนีได้แล้ว แต่ยังเลิกเขินไม่ได้ซักทีเลยค่ะ ;;-;;
milkteanme
10 months ago
น่ารักมากเบย น่าเอ็นดู
Reply
Leslie_R
10 months ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เขียนไปก็แอบเขินไป 5555
Khunpalm
10 months ago
น่ารักกก
Reply
Leslie_R
10 months ago
พอมาคิดได้แล้วอยากตีขาตัวเองค่ะ จะวิ่งทำไม เขารู้หมดแล้วว่าเขิน 5555