เราหารูปมันไม่เจอแล้ว...หมาตัวไหนก็แทนเจ้าไม่ได้นะ...ไอเก่ง

ตอนเราอยู่ปอสี่เราเรียนรั้งท้ายมาตลอดเกือบที่โหล่ของห้อง...เราอยากได้ลูกหมามาเลี้ยงมากๆ ภายในเทอมเดียวเราพลิกกลับมาสอบได้ที่ 4 ของชั้นเพียงเพราะแม่สัญญาว่าถ้าทำได้จะยอมให้ฝันเราได้เป็นจริง...

สำหรับเด็กคนหนึ่ง...ปิดเทอมหน้าร้อนครั้งนั้นเป็นช่วงชีวิตที่เรามีความสุขมากที่สุดกับเพื่อนรักของเราที่ชื่อว่า 'เก่ง' เราไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่เรามีต่อมันยังไม มันไม่ใช่แค่หมาตัวนึง เรารู้สึกว่ามันเหมือนพี่น้อง เหมือนลูกที่ต้องปกป้อง เหมือนแฟนสาวที่เราหลงรัก ...แต่แล้ววันหนึ่งหลังจากเรากลับมาจากโรงเนียนตอนเปิดเทอม ไอเก่งก็หายไป...มันหายไปตลอดกาลจากปากคำของแม่เราเองที่บอกว่าเอาไปให้เพื่อนแม่ดูแลต่อแล้ว...

ด้วยเหตุผลว่าเปิดเทอมมันเหงาหงอยไม่มีคนดูแล...เราโกรธแม่ไปเป็นสัปดาห์...เราจำความรู้สึกตอนที่เรากลับมาบ้านแล้วมันกระโดดหยองๆ ใส่เราเหมือนเราคือจักรวาลของมัน...

นั่นคือครั้งแรกที่เราอกหักในชีวิต...

หลังจากวันนั้นทุกครั้งที่รถของแม่กลับมาจากที่ทำงานเราจะรีบวิ่งไปรับด้วยความฝันลมๆแล้งประสาเด็กเสมอว่าไอเก่งจะติดรถแม่กลับมา ไอเก่งจะถูกซ่อนอยู่ใต้กระโปรงหลัง...เรามีภาพนี้จนถึงกับเอาเก็บไปฝันอยู่บ่อยๆ...แต่ความจริงมันจากเราไปแล้วตลอดกาล...เราไม่เคยได้เห็นว่ามันโตแล้วกลายเป็นหมาแบบไหน มันยังจะน่ารักเหมือนเดิมหรือเปล่า และถ้าเราเจอกันอีกครั้งมันจะยังดีใจวิ่งมาหาราเหมือนเดิมไหม...

ในหัวใจของคนเรามีหลุมนับไม่ถ้วนเมื่อมีใครซักคนเข้ามาทำให้รักและผูกพันธ์เพียงเพื่อวันหนึ่งเราจะไม่ได้เจอกันอีก...เรายังคงเจออะไรแบบนี้ซําแล้วซ้ำเล่าในชีวิต...ไม่เคยที่เราจะไม่เจ็บ ไม่เคยเลยที่เราจะไม่สูญเสียตัวตนของเราไป อย่างน้อยก็ตัวเราเมื่ออยู่กับพวกเขาเหล่านั้น...

แต่เราก็ยังคงมองหา ไขว่คว้า สายใยบางๆเหล่านี้ต่อไป เพียงเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าโลกนี้ช่างอ้างว้างและโดดเดี่ยวเกินไป...

12 ปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกันเจ้าหมาแก่ ...
แต่สำหรับเรามันจะยังคงเป็นลูกหมาซนๆที่น่ารักตลอดไป

นั่นคือครั้งแรกที่เราอกหักในชีวิต...
และมันไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
SHARE
Writer
Nui_Napat
so many role to play
ใกล้เรียนจบแล้ว กำลังแสวงหาโอกาสและคุณค่าของสิ่งที่ทำอยู่และกำลังจะทำต่อไป (ปัจจุบันเรียนจบ รับปริญญามา 2 ปี 2 เดือนแล้ว)

Comments