ทิ้งตัว
บางครั้ง
แค่อยากหยุดพักสักแป๊บ
หายใจช้าๆ ฟังเสียงรอบตัว
อ่านหนังสือที่ชอบ เพลงที่ฟังประจำ
รองเท้าคู่ใจ กระเป๋าใบใหญ่
หลับตาแล้วลืมทุกอย่าง

โลกกำลังหมุน โดยไม่มีฉัน
ทุกคนกำลังเคลื่อนไหว โดยไม่มีฉัน
ไม่ว่าฉันจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน
ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป

ในโลกแห่งความเป็นจริง




ตัวฉันเองแค่กำลังสับสน
ในเส้นทางเดินของตัวเอง

ว่าจริงๆแล้วตัวฉันนั้น..

ควรเดินต่อหรือถอยหลัง

รู้แค่ว่าตอนนี้อยากพัก 

ความเหนื่อยของเราอาจน้อยถ้าเทียบกับใครหลายคน


แต่.. ไม่รู้สิ ทุกอย่างมันดิ่งไปหมด

เราชอบนั่งรถไปเรื่อยๆ ไปไหนก็ได้ เรื่อยๆ
มองดูผู้คนข้างทาง ฟังเพลงเพลินๆ
คิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง
บางครั้งก็ร้องไห้บ้าง

แต่ความกังวลก็จางลง
หลังจากที่เรานั่งรถไปเรื่อยๆ
ไปสถานที่ที่เราไม่รู้จัก ได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง สถานที่ใหม่ๆ ที่เราไม่เคยไป
ผู้คนมากมายที่เราไม่รู้จัก
ถนนเส้นนี้ที่เราไม่เคยผ่าน ..

ชีวิตจะแย่แค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเดินต่อไป

การปล่อยให้ตัวเอง
ได้ทำตามความรู้สึกตัวเองบ้าง 

ให้หัวใจได้เป็นอิสระ ปลดปล่อยตัวตนที่อยู่ข้างใน เหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย
อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาให้หมด
อยากนอนก็นอนเยอะๆ
อยากกินจนน้ำหนักขึ้นกี่โลก็ได้
จะอ่านหนังสือที่นอกจากหนังสือเรียรกี่เล่มก็ได้ จะฟังเพลงเดิมวนซ้ำกี่รอบก็ได้
จะเดินไกลแค่ไหนก็ได้ถ้ายังมีเเรง
จะนั่งรถไปไหนก็ได้ถ้าเงินยังไม่หมด


ตามหาความสบายใจให้เจอ

ถ้าสิ่งที่เราชอบมันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรามี
ความสุขได้ในเวลาแบบนี้ เราต้องออกเดินทางเพื่อปลุกไฟในการใช้ชีวิตอีกครั้ง 

แด่ฉัน..ผู้หลับไหลในความฝัน


SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments