เขาเป็นเพียงคนเดียวที่

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สูบบุหรี่กลางแดด
—12.43 pm—  
เขาเดินกึ่งหลับมาลานที่ใช้สูบบุหรี่ในมุมตึกแห่งหนึ่งอย่างเช่นเคย
คำที่ว่ากึ่งหลับนั้น สามารถอธิบายให้เห็นภาพได้จากขอบตาที่คล้ำลงกว่าคนปกติและมันก็พร้อมจะชัทดาวน์ลงได้ทุกเมื่อเช่นกัน

เขาสงสัยหากเพียงไม่ตัดสินใจทำงานนี้ในวันนั้น ชีวิตตอนนี้จะเป็นอย่างไร แต่เขาก็ได้แต่สงสัย
เขานั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนตัวเดียวที่ตอนที่แดดยามบ่ายสาดเข้ามาอย่างมีชั้นเชิง
เขาจุดบุหรี่ที่หยิบจากกระเป๋าขึ้นมา จุดมันและพ่นควันไปในอากาศ

มุมของหลังคา องศาของแสงจากพระอาทิตย์ ควันที่ลอยคลุ้งกลางแสงแดด
องค์ประกอบโดยรวมช่างพอเหมาะ
พอเหมาะในการจะปลุกเขา ว่า ‘คุณยังมีชีวิตอยู่’
Feels like 41 degrees celsiusมันค่อย ๆ เริ่มแผดเผาเขา เขารู้สึกถึงความร้อนผ่าว ๆ ใต้ผิวหนัง
ความรู้สึกทั้งหมดเริ่มค่อย ๆ ดึงกลับมาสู่ร่างเกือบไร้วิญญาณของเขา
ร้อนจนด้านชา
และเมื่อได้สติ
เขาบังเอิญนึกขึ้นได้อย่างเฉียบพลัน
ก็เหมือนความสัมพันธ์ใช่ไหม
“เราไม่ได้ทำร้ายตัวเองที่ทนกับความรู้สึกแบบนี้หรอก แค่เราอยากย้ำเตือนว่า เราเองยังมีความรู้สึกอยู่ แค่นั้นเอง”

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สูบบุหรี่ต้านลมแรงwsw 6 km/hr“ทำไมช่องตึกตรงนี้ลมมันแรงกว่าพื้นที่อื่น ๆ เหรอ”
เขาถามเธอ

“เพราะตึกละแวกนี้เป็นตึกสูง ลมทั้งหมดเลยโฟลว์มารวมกันตามซอกตึก”
เธอบอกเขาโดยเลือกใช้สีหน้าที่เรียบเฉย อ้างอิงจากที่เธอเรียนมา

เขาพยักหน้าพร้อมกับอัดควันเข้าปอด ก่อนจะพ่นควันออกมา
และมันก็หายไป ล่องลอยไปกับสายลมที่ผ่านตัวทั้งเขาและเธอไป

“ต่อตัวสองเลยเหรอ”
เธอถาม ขณะที่เขากำลังดึงมวนบุหรี่อีกตัวออกจากซอง

เขาหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับความคิดในใจ ‘สามสี่ตัวต่อกันก็เคย’
“อืม”

เขาลุกขึ้น ทิ้งเธอไว้ที่ม้านั่งเบื้องหลัง ลุกออกไปยืนปะทะลมที่โฟลว์ตามคำที่เธอกล่าว
เขาจุด บุหรี่ที่หยิบจากกระเป๋าขึ้นมา จุดมันและพ่นควันไปในอากาศ
แต่เพียงวันนี้ยากหน่อย เขาพยายามอยู่หลายครั้ง ลมที่พัด ไฟกับลม
เขาพยามอยู่หลายครั้ง

เขาบังเอิญนึกขึ้นได้อย่างเฉียบพลัน
ก็เหมือนความสัมพันธ์ใช่ไหม
อารมณ์ที่กำลังระเบิดปะทุขึ้น ยื้อสู้ต่อไป มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น มีแต่จะเหนื่อยเปล่า
ลองหยุดและมองตัวเองอีกที

เขาหันหลังให้กับลมที่พัดผ่านอย่างบ้าคลั่ง
และหันหน้ากลับมาเจอเธออีกครั้ง
เขาพยายามจุดไฟอีกครั้ง และครั้งนี้มันได้ผล

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สูบบุหรี่กลางฝน
Chance of rain is 60% in your area‘จะออกไปจากตัวอาคารได้อย่างไร ในเมื่อวันนี้ใส่รองเท้าหนังมา’ เขาคิด
เขารักรองเท้า ไม่ว่ามันจะเป็นคู่ไหนก็ตาม เหมือนเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าความสัมพันธ์เสียอีก

‘เอาเถอะ’ เขาก้มตัวลงไป ถอดรองเท้าหนังเปิดส้นคู่นั้นออกและกระโจนออกจากส่วนยื่นของอาคาร
กระโจนออกไปกลางสายฝนด้วยเท้าเปล่าทั้งสองข้าง
แม้มันจะเจ็บและทรมานจากการวิ่งไปบนพื้นคอนกรีตอันหยาบกระด้าง
แต่เขาก็อุ่นใจ อุ่นใจที่รองเท้าคู่นี้ได้ซุกตัวอยู่ในเสื้อเชิ้ตของเขา

เขาวิ่งกึ่งหอบมาลานที่ใช้สูบบุหรี่ในมุมตึกแห่งหนึ่งอย่างเช่นเคย

ม้านั่งหินอ่อนตัวเดิมไม่เหลือที่พอให้สำหรับเขาและมันในตอนนี้
เขาคิด และหลังจากนั้นก็บรรจงวางรองเท้าเปิดส้นคู่เดิมบนม้านั่งหินอ่อนที่ตอนนี้มีน้ำนองไปเกือบทุกพื้นที่
ไม่เป็นไร วันนี้เขามอบให้มัน ส่วนตัวเขาก้าวออกไปนอกร่มแทน

และอย่างเช่นเคย
เขาจุด บุหรี่ที่หยิบจากกระเป๋าขึ้นมา จุดมันและพ่นควันไปในอากาศ
แต่เพียงวันนี้ยากหน่อย เขาพยายามอยู่หลายครั้ง ฝนปรอย ๆ ไฟกับน้ำ

เขาบังเอิญนึกขึ้นได้อย่างเฉียบพลัน
ก็เหมือนความสัมพันธ์ใช่ไหม
ว่า เขาควรปล่อยให้เธอไปเถอะ ที่ผ่านมาเราต่างเหยียบย่ำกันและกันมาตลอดจนเราทั้งคู่ทรมาน
ถึงวันนี้เขาอาจจะพยายามสะบัดความนึกคิดถึงเธอคนนั้นออกไป เพียงวันนี้ยากหน่อย
แต่วันหนึ่งเราจะทำได้

ไฟแช็คเจ้ากรรมดันจุดติดขึ้นมาหลังจากเขารำพึงในใจกับตัวเองเสร็จ
‘หรืออาจจะเป็นวันนี้’  เขาคิดและพ่นควันออกไปกลางสายฝนปรอย

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สูบบุหรี่ในวันที่อากาศเย็น
—11.45 pm—  
พรุ่งนี้มีประชุมประจำสัปดาห์ คือเหตุที่เขาทำงานในออฟฟิศล่วงเวลา
เขาเตรียมรายงานความคืบหน้าของโปรเจคที่มีเพียงตัวเขาที่ร่วมทีมกับตัวเขาเอง

เขาพักสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้น่าจะส่องสว่างกว่าอนาคตของเขา
ละสายตาลงมายังสิ่งที่คล้ายกันแต่ย่อขนาดลงมาให้เล็กกว่า18 degrees celsiusเขาตัดสินใจออกไปพักสายตาจริง ๆ ที่ระเบียงของออฟฟิศชั้น 19 พร้อมกับคว้าเสื้อสเวตเตอร์ที่ถูกทิ้งที่ไว้ใช้ในออฟฟิศ
‘สงสัยจะจริงว่ะ’ เขาคิดหลังออกมาและพบกับอากาศที่เย็นเฉียบ
สายหนาวลมอ่อน ๆ
แสงไฟระยิบระยับของตึกสูงในบริเวณใกล้เคียง
ถนนที่ตอนนี้แทบไม่มีรถเลย

และอย่างเช่นเคย
เขาจุด บุหรี่ที่หยิบจากกระเป๋าขึ้นมา จุดมันและพ่นควันไปในอากาศ

เขารู้สึกถึงความเป็นปฏิปักษ์พวกมันได้อย่างชัดเจน
ความร้อนจากบุหรี่ที่คีบอยู่ระหว่างช่องนิ้ว
ความเย็นของอากาศที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ตอนนี้

เขาชื่นชอบในการสูบบุหรี่ แต่มันอันตรายและน่ากลัว เขารู้ดี
เขาชื่นชอบในอากาศที่เย็นลง แต่ทำไมตอนนี้มันช่างทรมานเพียงนี้
อีกหลายต่อหลายครั้งที่เขายังย้อนแย้งกับตัวเองและตัวเอง
หรือเพียงเขาเองที่ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเขาเองต้องการอะไรจากการมีอยู่จริง ๆ กันแน่

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่, consists of 4 parts which describe how does a guy feel during a year. เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ was conducted by a guy who drives himself with smoking.

—  ขอบคุณรูปจากไหนจำไม่ได้ เซฟไว้นานแล้ว ขออภัย
SHARE
Writer
zxcvzxcv
none
cigaret/relationship/life/depress

Comments

zxcvzxcv
1 year ago
อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร ตีความกันได้ว่าอะไร มาแชร์กันนะครับ
Reply
bluereveries
11 months ago
เราเป็นคนเดียวที่อ่านงานเขียนของคุณจาก2เดือน8ในอนาคต ดีใจที่ได้เห็นเรื่องราวของคุณอีกถึงจะมาตามหลังจากงานล่าสุดที่เคยอ่านช้าไปหน่อย หวังว่าตอนนี้คุณจะรู้ตัวเองแล้วว่าต้องการอะไรในสิ่งที่มีอยู่นะคะ:)
Reply
zxcvzxcv
11 months ago
ขอบคุณที่ยังติดตามและไม่ลืมกันนะครับ แค่เข้ามาอ่านก็ดีใจมากแล้วครับ วันนึงผมคงให้คำตอบกับตัวเองได้ครับ แต่น่าจะยังไม่ใช่วันนี้ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
bluereveries
11 months ago
ขอให้พบคำตอบของตัวเองในสักวันนะคะ ยินดีที่ได้เข้ามาอ่านอีกค่ะ