เป็นเพราะฤดูฝน
ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันจะจบลงยังไง
คงเพราะเราเองที่ไม่หยุดมันไว้แต่แรก
ก็รู้อยู่ว่าตัวเองเป็นคนยังไง
แค่มีคนทำดีให้หน่อยก็เป็นแบบนี้

เผลอใจทุกที

เรายังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองดีเลย
แล้วทำไมเธอต้องมาเข้าใจเราด้วย
ทำไมต้องเป็นห่วงเราอ่ะ
ทำไมถึงรู้ใจเราขนาดนั้น
ทำไมต้องมาเหงาเป็นเพื่อนเราด้วย
ทำไมต้องมาดีกับเราขนาดนี้


เข้ามาในใจเราลึกขนาดนี้
ก็มาทำแบบนี้จะไม่ให้เรารู้สึกเหรอ
นี่ก็พยายามควบคุมมันแล้วนะ
แต่ไม่ไหวว่ะ 


คงหยุดคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ดี
ขี้แพ้จัง


แต่ก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะเป็นไงต่อ
อยากเป็นเพื่อนสนิทกับเธอแบบนี้ต่อไป
เพราะเราคงเป็นมากกว่านี้ไม่ไหว 
เธอก็รู้อยู่


ถ้าทุกอย่างหยุดอยู่แค่นี้ก็ดีสิ
หรือถ้าปล่อยให้มันเป็นไป จะดีกว่า 
แล้วถ้ามันไปไกลเกินจะหยุดหรือแก้ได้
หยุดตั้งแต่ตอนนี้ดีไหมนะ
เธอล่ะต้องการอย่างไหน
สับสนจัง
สุดท้ายแล้วหยาดน้ำฝนและหยดน้ำตา
ก็หลอมรวมกันในที่สุด 
กลายเป็นความเศร้าอันน้อยนิด
แต่กลับมีมากมหาศาล

แด่ฤดูฝนที่กำลังจะหมดลง
แด่ตัวฉันและเธอ
ที่พบกันใต้ก้อนเมฆสีเทา


SHARE
Writer
now02am
คิดถึง
เธอบอกให้ฉันบ่นบ้าง จะได้เรียบเรียงอะไรที่อยู่ในหัว

Comments