เราแพ้แล้ว

มีความหวังในทุกเช้าที่ตื่นนอน 
ว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี 
แต่เหมือนอารมณ์จะคล้อยต่ำลง
ตามเวลาของพระอาทิตย์เสมอ 

จนสุดท้ายเราก็อยู่ท่ามกลางความมืดมิด 
แต่เราไม่ใช่พระจันทร์ เราไม่ใช่ดวงดาว 
เราเป็นได้แค่ฝุ่นอวกาศ

ทุกสถานที่ข้างนอกมันดูกว้างเกินไป 
กว้างจนเรารู้สึกตัวเล็กจิ๋ว 
ไม่มีใครมองเห็น 
เหยียบย่ำเราจนบิดเบี้ยวผิดรูป

ในขณะที่ห้องที่นั่งอยู่ตอนนี้มันแคบลง
อาจเป็นเพราะความเหงาของเรามันขยายใหญ่ขึ้น

จมปลักกับความคิดงี่เง่า
ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม
ในเมื่อมันก็มีแค่นี้...

แต่พิจารณาดูแล้ว 
ยังมีคนที่พอใจกับการมีชีวิตอยู่ของเรา
อืม โอเค

หรือการมีความคิดอยากตายแต่ไม่ยอมตาย
เป็นเพราะความขี้ขลาดของเรา
เรากลัวจะเจ็บปวด
 
คงจะทรมานน่าดูเลยนะ 

ถ้าเทียบกับการต้องกลับมานั่งร้องไห้คนเดียว
ในห้องที่อัดแน่นไปด้วยความโดดเดี่ยว
พอตื่นเช้ามาจากคนตาชั้นเดียว กลายเป็นตาสองชั้น
สลับร่างกับเราคนเก่า ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
แล้วออกไปใช้ชีวิตอย่างที่มนุษย์คนนึงพึงกระทำ
 
เราอยากจะเป็นคนที่โทษทุกอย่างรอบตัวจริงๆ
เพราะการเป็นคนที่เอาแต่โทษตัวเองตอนนี้
มันน่าสมเพชมากๆ 

แต่เอาจริงๆเราก็ไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น
เราไม่อยากเป็นคนเศร้า 
ไม่อยากเป็นคนสุข
ไม่อยากเป็นคนเฉยๆ
เพราะไม่ว่าทางไหน 
ถ้าไม่เจ็บปวดมากๆ 
ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

ยากจัง 

การพร่ำบอกตัวเองว่าคนอื่นยากกว่านี้อีกนะ
ไม่ช่วยเราสักนิด
มันไม่ใช่ความรู้สึกที่วันนี้เราไม่ส่งการบ้าน
แล้วมีเพื่อนในห้องไม่ส่งเป็นเพื่อนด้วย

เราไม่ได้รู้สึกมีเพื่อนเพิ่มขึ้นเลย 
ไม่ได้รู้สึกอุ่นใจ 

เราไม่รู้ว่ากำลังต่อสู้กับอะไรด้วยซ้ำ
มันไม่มีตัวตน 
จับต้องไม่ได้ 
ชอบเล่นทีเผลอ

เราอยากจะชกเข้าที่หน้ามันสักที ไอ้โรคบ้านี่
แต่ที่ทำได้ก็แค่การคว้าทิชชู่มาเช็ดน้ำตา
แล้วตอกย้ำตัวเอง

ว่าเราแพ้แล้ว 
SHARE
Writer
cozylikeapillow
learner
the girl who try to write and who always a little sad

Comments