'เราเจอกันในวันครึ่งปี'
'เราเจอกันในวันครึ่งปี'
#สิ่งสมมติ

365 คือจำนวนวันที่ถูกกำหนดไว้ใน 1 ปี
นั่นเท่ากับว่า เหลืออีก 182.5 วัน สำหรับปีใหม่ และการเริ่มต้นของเลขศักราชใหม่ , อีกแล้ว

เมื่อวานซืนเป็นวันพิเศษสำหรับเธอ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกพิเศษกว่าที่ได้เจอเธอ
เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบ 6 ปี หรือ 2,190 วันนับแต่รู้จักกัน, เพียงรู้จัก
แต่เธอเป็นเหมือนบทหนังสือ เขาเรียนรู้จากเธอตลอดมา ไม่มีเกินกว่านั้น
ส่วนเธอ ก็คงดีใจที่มีเขาเป็นมิตร เช่นกัน, อาจจะใช่ เขาแค่เดา
เธอจะรู้สึกอย่างไร เป็นสิทธิของเธอ ที่เขาไม่อาจรู้ได้ และไม่อยากรู้
.
แค่
รอยยิ้ม คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาเมื่อเจอกัน, แทนคำตอบ
ก็พอแล้ว

ในโลกของมนุษยที่ใจคนหมุนไวนำหน้าเข็มนาฬิกา
คงดีไม่น้อย หากเราค้นพบ'มิตรภาพ' หรืออาจจะเพียงแค่จุดเริ่มต้นของมัน, ก็น่าดีใจทั้งนั้น

ของขวัญกล่องนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มีมูลค่าทางสังคม แต่เขาใช้ใจเลือกให้เธอด้วยมูลค่าทางใจ
เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญเมื่อเห็นของขวัญ
นั่นทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้, เดาอีกแล้วว่าเธอจะชอบ

เขาถามเธอเล่นๆว่า
'เธอจะทำยังไงต่อไป กับช่วงชีวิตวัย 2x นี้?'
รอยยิ้มเธอ ค่อยๆหุบลง
เปลี่ยนเป็นครุ่นคิด
เงียบไปพักหนึ่ง
เริ่มประโยคตอบด้วย "ก็คง...ตั้งใจทำงานตอนนี้ก่อนอ่ะ"

นั่นเป็นคำถามปลายเปิดเล่นๆ แต่ตอบยากไม่ใช่เล่น เธอคงไม่เชื่อ
หลังจากที่เขาถามเธอจบ จนเธอตอบมา
เขาก็ยังหาคำตอบให้คำถามของตัวเองได้ไม่ชัดนัก
แม้จะนังทบทวนมาหลายชั่วโมงบนรถเมล์ที่ติดอยู่บนถนนอโศกในวันสิ้นเดือนก็ตาม

สุดท้าย ก็กลับมาคิดถึงเธออีกครั้ง
"ขอให้มีความสุขจนสามารถส่งต่อความสุขนั้นไปสู่คนอื่นได้"
โน๊ตที่เขาเขียนแนบในกล่องของขวัญให้เธอ

เขาหวังเช่นนั้นด้วยใจจริงสำหรับเธอ
เขาหวังด้วยเช่นกันว่า180 กว่าวันที่เหลือสำหรับเขา
จะหาคำตอบให้กับ'คำถามนั้น' ได้ โดยไม่ใช้เวลานาน จนสายเกินไป

เพราะกว่าที่เขาจะเจอกับเธอ วันนี้ก็'วันครึ่งปี' เข้าไปแล้ว

ภาพ: ท้องฟ้าในวันครึ่งปี ในโลกจริง 2018,กรุงเทพฯ

#สิ่งสมมติ
SHARE
Written in this book
WritetoLive
Story,Experiences,Life

Comments