เด็กชายเจ้าของความเจ็บปวดทั้งหมด
ใช่, เพราะเป็นเด็ก จึงเจ็บปวด

มันเป็นเรื่องราวของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

ที่เกิดมาในตระกูลที่มีฐานะ

คุณพ่อและคุณแม่ของเขาประกอบอาชีพอสังหาริมทรัพย์

เด็กชายผู้เป็นลูกคนแรกหลังการแต่งงานผ่านไปได้ไม่กี่ปี เขาเกิดมา พร้อมกับความตื่นเต้นของคนในครอบครัว ไม่เพียงแค่พ่อแม่ แต่ไม่ว่าจะลุง ป้า น้า อา คุณตา คุณยาย

ใครๆก็ตื่นเต้น หลานผู้ชายที่อ้วนจ้ำม่ำตัวขาวจั๊วะ หน้าตาน่ารัก

เขาถูกฟูมฟักมาด้วยความรัก

แต่แย่หน่อย ตรงที่ ‘ความเป็นระเบียบเรียบร้อย’ และ ‘ความรับผิดชอบอันสูงสุด’ ไม่ได้เกิดขึ้นมาพร้อมกับตัวของเขาด้วย

มันไม่ได้ผิดที่เขาหรอก...ผิดที่ใคร อันนี้เราไม่ขอพูดถึงก็แล้วกัน



ทุกอย่างเป็นไปอย่าง(เกือบ)ราบลื่น จนกระทั่ง 4 ปีต่อมาที่คุณแม่ของเด็กชายให้กำเนิดลูกสาวคนแรกของบ้าน แน่นอน ความสนใจไม่ได้อยู่ที่เด็กชายวัยสี่ขวบเศษอีกต่อไป

น่าเสียดาย ที่มันเป็นวัยแห่งการเรียนรู้ และเรียกร้องความสนใจอย่างพอดิบพอดี



‘เขางอแงเพราะเรียกร้องความสนใจ ปล่อยไปเถอะ’

‘เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ เด็กวัยนี้ก็เป็นแบบนี้ ปล่อยไป’

‘เอาเถอะ เหนื่อยจะพูด ถ้าปล่อยไว้เดี๋ยวก็หายเอง’



ใช่แหละที่คิดแบบนั้น

มันเป็นที่วัย ก็ถูกในส่วนหนึ่ง

แต่การที่เขาเป็นแบบนั้นอย่างหนัก มันเป็นเพราะเขาไม่ได้รับความสนใจอย่างมากพอเท่าที่ควรได้รับหรือเปล่า?



เด็กชายเติบโตขึ้น เขาเป็นเด็กที่มีความกล้าหาญและกล้าแสดงออก เขาพูดตรง ไม่อ้อมค้อม และไม่โกหก เขาตรงไปตรงมาจนหลายๆครั้งดูเป็นคนขวานผ่าซาก และเหมือนกับไม่ได้รับการอบรมที่ดีมากพอ

เรื่องตลกในวัยเด็ก กลับกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญในสายตาผู้ใหญ่เมื่อเขาโตขึ้น

และยังไม่ทันไร

น้องสาวคนที่สอง และ คนที่สาม ก็คลอดตามกันมาติดๆ


ผลสรุปก็คือ เด็กชายกลายเป็นพี่คนโตของน้องสาวสามคนในขณะที่มีอายุไม่ถึงเจ็ดขวบดี


และคุณรู้อะไรไหม

เรื่องที่น่าสงสารมันอยู่ตรงนี้

ทันทีที่น้องสาวแสนน่ารักเกิดขึ้นเต็มบ้าน

ความสนใจต่อเด็กชายที่มีน้อยอยู่ตั้งแต่แรกนั้น ก็แทบไม่หลงเหลืออีกเลย

บางวันเด็กชายนั่งลำพัง ในมือถือไอแพดที่ไม่ได้รับการดูแลรักษา หน้าจอแตกละเอียดเป็นผุยผง

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับมัน เช่นเดียวกันกับอาการปวดท้องที่เข้าเล่นงานเพราะไม่มีอาหารเที่ยงสำหรับเขา

เทคโนโลยีเครื่องบางเฉียบประทังความเหงาไปได้บ้าง จนเขาหลงไหลในมัน

แต่...

‘เมื่อไหร่จะเลิกติดเกมสักที!’
‘ก็มัวแต่เล่นเกมไง นิสัยเลยเป็นแบบนี้!’
‘ไม่มีความรับผิดชอบ!!!’


ผิดไปหมด

ทำอะไรก็ผิดไปหมด

เด็กชายน้อยใจแต่ปิดปากเงียบ บางครั้งมันถูกปลดปล่อยออกมาในรูปแบบของความก้าวร้าว ไม่มีนำ้ตาสักหยดให้กับความอัดอั้นอันแสนเจ็บปวด

และสุดท้าย ก็ลงเอยด้วยการถูกละเลย

หึ, ให้ลงโทษด้วยการตี ยังรู้สึกดีกว่าไม่มีใครสนใจเลยด้วยซำ้

เด็กชายกลายเป็นคนไม่น่ารัก

แต่,
ลองคิดดูให้ดี


แล้วใครล่ะ เป็นคนหยิบยื่นสิ่งนี้ให้กับเขา

ใครกันล่ะ ที่หวังให้เทคโนโลยีโง่ๆเข้ามาทำหน้าที่แทนตัวเองได้อย่างเต็มเวลา

ใครกันที่ลืมคิดไป ว่าเวลาที่ควรมอบให้กับเด็กชาย...มันน้อยเกินไปหรือเปล่า



น่าสงสาร



ผู้คนก่นกล่าวว่าเขานั้นไร้ความรับผิดชอบ

แต่ขอโทษนะ, คุณจะเอาอะไรมาวัดความรับผิดชอบกับเด็กอายุ 8 ขวบที่พ่อแม่แทบจะลืมอยู่แล้วว่าเขายังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง

เด็กที่ต้องการอ้อมกอดอบอุ่น เด็กที่ต้องการการชี้นำและสั่งสอน เขายังเด็ก และยังอ่อนต่อโลกมาก

ไม่น่าเจ็บปวดไปหน่อยหรอ กับการที่เขาต้องฝึกที่จะอดทนกับความรู้สึกน้อยเนื้อตํ่าใจโดยที่ไม่สามารถจะแบ่งปันให้ใครรู้ได้


ไม่น่าเจ็บปวดไปหน่อยหรอกับการที่เขาบอกผู้เป็นป้าของเขาว่า

‘ครับ ผมถูกตีที่โรงเรียนแทบทุกวัน...’

‘ผม...เรียนไม่รู้เรื่อง ผมอ่านสิ่งนี้ไม่ออก และตีความสิ่งนั้นไม่ได้ ผมไม่รู้ด้วยซํ้าว่าอันนี้ต้องทำยังไง’


และสิ่งที่น่าเจ็บปวดไปมากกว่านั้นคืออะไรรู้ไหม


‘ผมรอหม่าม๊ากลับมา...’


เขาเฝ้ารอแม่แท้ๆ ที่วุ่นอยู่กับธุระของตัวเอง จนแทบลืมให้ความสำคัญกับลูกชาย ที่นั่งกลั้นนํ้าตาเพราะความเจ็บปวดลึกๆในจิตใจ


เด็กน้อย, 
ผู้ไม่เคยคิดร้ายกับใคร 

เด็กน้อย,
ผู้ตกเป็นผู้ต้องหาในแทบทุกคดีความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในบ้าน

เด็กน้อย,
ผู้เป็นคนที่ ‘โตแล้ว อย่าวุ่นวายให้มาก’



ไหนหรอ...

ความยุติธรรมอยู่ตรงไหน


และใช่ มันอาจจะดูไม่ยิ่งใหญ่

แต่คุณรู้อะไรไหม...

เด็กชายอายุเพียง 8 ขวบ เขาพึ่งเกิดมาอยู่บนโลกนี้ได้เพียง 3000 กว่าวันเท่านั้นเอง


อ้อ, แต่ก็ช่างมันเถอะปล่อยๆไป


เดี๋ยวเขาก็โต...



เหอะ-
SHARE
Writer
Crimsonher
สะสมฝัน
กระทั่งดวงดาวของผมแตกกระจายกลายเป็นเพียงฝุ่นซากจากการระเบิด เคว้งคว้างท่ามกลางอวกาศสีดำ twitter— @crimsonher https://ask.fm/crimsonher

Comments

decboy
2 months ago
เข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลยแหละ พยายามเข้านะ พยายามอย่าทิ้งตัวเองให้จมดิ่งกับความรู้สึกแย่ๆและความเครียดนะ ดึงตัวเองขึ้นมาให้ได้มากที่สุด สู้เขานะเด็กน้อย เหมือนที่เราก็กำลังสู้อยู่
Reply
amnesia28
2 months ago
'เดี๋ยวเขาก็โต' .. แต่เรื่องราวระหว่างนั้นกว่าเด็กจะโตมาต้องผ่านอะไรมาบ้าง, ผู้ใหญ่จะรู้ไหม?? จะเข้าใจความรู้สึกของเด็กไหม?? 
ปอลิง : ไม่ได้เป็นเขา เราไม่รู้หรอก
Reply
Djung
2 months ago
ในที่สุดทุกๆอย่างจะหลอมให้เรากลายเป็นคนเย็นชา ที่เหมือนไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในใจรู้สึกทุกอย่าง แต่ต้องเก็บไว้เพราะไม่อยากเป็นตัวปัญหาหรือเป็นคนมีปัญหา #ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นจริงกันลูกคนโต #เป็นกำลังใจให้เด็กชายผู้เป็นลูกคนโต
Reply
pannn
2 months ago
คุณเขียนได้ดีมากเลย :)
Reply
Micries
2 months ago
ขอแชร์​นะคะ
Reply